2 Coríntios 7
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ACF
1 Nɔɔ mwɛɛ ni kpuro nu sɑ̃ɑwɑ bɛsɛɡinu, kĩnɑsibu. Yen sɔ̃, su tii sɑ̃rɑsiɑ sɑɑ ɡɑ̃ɑnu kpuron di ni nu wɑsi kɑ hunde disinu tɛɛnimɔ, kpɑ sɑ n dɛɛrɑru sosimɔ Gusunɔn nɑsiɑru sɔɔ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 I sun ɑyeru kɛ̃ɛyɔ bɛɛn ɡɔ̃ruɔ. Sɑ ǹ ɡoo torɑri, sɑ ǹ ɡoo kɑm koosie, sɑ ǹ mɑɑ ɡoo tɑki di.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Nɑ ǹ yeni ɡerumɔ n kɑ bɛɛ tɑɑrɛ wɛ̃, domi nɑ ɡeruɑ kɔ mɑ sɑ bɛɛn kĩru mɔ bɛsɛn ɡɔ̃ruɔ sɑ n kɑ wɑ̃ɑ sɑnnu, ǹ kun mɛ su kɑ ɡbi sɑnnu.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Nɑ tororu soomɔ bɛɛn sɔ̃, nɑ mɑɑ bɛɛn sɔ̃ woo kɑnɑmɔ. Bɛsɛn nɔni swɑ̃ɑru kpuro sɔɔ nɑ dɑm kɛ̃ru wɑ, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ mɑɑ do n sɑrɑ.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sɑɑ mìn di sɑ turɑ Mɑsedɔniɔ sɑ ǹ wɛ̃re. Sɑ nɔni swɑ̃ɑru wɑ bɑɑmɑ, ɡɑbun mi sɑnnɔsɑ, bɛsɛn tiin ɡɔ̃ruɔ bɛrumɑ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Adɑmɑ Gusunɔ wi u bwɛ̃ɛbwɛ̃ɛbu dɑm kɛ̃mɔ, u derɑ Titun nɑɑrɑ sun dɑm kɑ̃.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 N ǹ mɔ win nɑɑru tɔnɑ tɑ sun dɑm kɑ̃, ɑdɑmɑ ye u mɑɑ ɡeruɑ mɑ i nùn dɑm kɑ̃ win tii. U mɑɑ sun sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ nɛn wɑɑrɑ bɛɛ nɛni, kɑ nɡe mɛ i nuki sɑnkire, kɑ nɡe mɛ i kɑ mɑn sunɑ. Yen sɔ̃nɑ tɛ̃ nɛn nuku dobu sosi.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Geemɑ, bɑɑ mɛ tire te nɑ bɛɛ yoruɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, nɑ ǹ ɡɔ̃rusu yiru mɔ̀ tɛ̃. Nɑ rɑɑ kuɑ sɑnɑm mɛ nɑ wɑ mɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ sɑɑ fiiko sɔɔ.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Adɑmɑ tɛ̃ nɛn nukurɑ do. N ǹ mɔ yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, ɑdɑmɑ yèn sɔ̃ bɛɛn nuku sɑnkirɑnu derɑ i dɑɑ kɔsɑ. Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ kpɑ nu kun sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Domi nuku sɑnkirɑ ni Gusunɔ u dendimɔ nu rɑ dewɑ tɔnu u dɑɑ kɔsi kpɑ u fɑɑbɑ wɑ. Mɑ nin bweserɑ ku rɑ n nɑ̀ n dɑɑ yɛ̃ mɔ. Adɑmɑ hɑnduniɑn nuku sɑnkirɑnɑ nu rɑ ɡɔɔ mɑ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ. Tɛ̃ i mɛɛrio nɡe mɛ nuku sɑnkirɑ ni, nu derɑ i lɑɑkɑri kuɑ mɑ i kɑ tii yinɑ, nɡe mɛ bɛɛn nukurɑ kun do mɑ i bɛrum kuɑ, nɡe mɛ i kĩ i mɑn wɑ kpɑ i mɑn wurɑ, nɡe mɛ i hɑniɑ mɔ̀ i kɑ kɔ̃sɑn kowobu sɛɛyɑsiɑ. Kpuro sɔɔ i sɔ̃ɔsi mɑ i dɛɛre ɡɑri yi sɔɔ.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ǹ n mɛn nɑ, sɑnɑm mɛ nɑ bɛɛ tireru yoruɑ, nɑ ǹ tu yoruɑ wi u kɔ̃sɑ kuɑn sɔ̃, ǹ kun mɛ wi yɑ deemɑn sɔ̃ tɔnɑ, ɑdɑmɑ nɑ tu kuɑwɑ n kɑ sɔ̃ɔsirɑ Gusunɔn wuswɑɑɔ nɡe mɛ bɛɛn kĩrɑ nɛ bɛsɛ sɔɔ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Yen sɔ̃nɑ sɑ dɑm kuɑ. N ǹ mɑɑ mɔ dɑm kɛ̃ru tɔnɑ sɑ wɑ, sɑ mɑɑ nuku dobu sosi sɑnɑm mɛ sɑ Titun nuku dobu wɑ domi bɛɛ kpuro i win ɡɔ̃ru yɛmiɑsiɑ.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Bɑɑ mɛ nɑ nùn woo kɑnɛ fiiko bɛɛn sɔ̃, i ǹ mɑn sekuru doke. Nɡe mɛ sɑ rɑ bɛɛ ɡem sɔ̃, nɡe mɛyɑ bɛsɛn woo kɑnɑbu Titun mi bu sɔ̃ɔsirɑ ɡem.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Mɛyɑ mɑɑ bɛɛn kĩrɑ sosimɔ wi sɔɔ ye u kɑ yɑɑye mɑ bɛɛ kpuro i nùn mɛm nɔɔwɑ mɑ i nùn dɑm koosiɑ kɑ bɛrum kɑ diiribu.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ do yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nɑɑnɛ sɑ̃ɑ kpuro sɔɔ.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.