2 Coríntios 7

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs BKJ

Sair da comparação
1 Nɔɔ mwɛɛ ni kpuro nu sɑ̃ɑwɑ bɛsɛɡinu, kĩnɑsibu. Yen sɔ̃, su tii sɑ̃rɑsiɑ sɑɑ ɡɑ̃ɑnu kpuron di ni nu wɑsi kɑ hunde disinu tɛɛnimɔ, kpɑ sɑ n dɛɛrɑru sosimɔ Gusunɔn nɑsiɑru sɔɔ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 I sun ɑyeru kɛ̃ɛyɔ bɛɛn ɡɔ̃ruɔ. Sɑ ǹ ɡoo torɑri, sɑ ǹ ɡoo kɑm koosie, sɑ ǹ mɑɑ ɡoo tɑki di.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Nɑ ǹ yeni ɡerumɔ n kɑ bɛɛ tɑɑrɛ wɛ̃, domi nɑ ɡeruɑ kɔ mɑ sɑ bɛɛn kĩru mɔ bɛsɛn ɡɔ̃ruɔ sɑ n kɑ wɑ̃ɑ sɑnnu, ǹ kun mɛ su kɑ ɡbi sɑnnu.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Nɑ tororu soomɔ bɛɛn sɔ̃, nɑ mɑɑ bɛɛn sɔ̃ woo kɑnɑmɔ. Bɛsɛn nɔni swɑ̃ɑru kpuro sɔɔ nɑ dɑm kɛ̃ru wɑ, nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ mɑɑ do n sɑrɑ.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Sɑɑ mìn di sɑ turɑ Mɑsedɔniɔ sɑ ǹ wɛ̃re. Sɑ nɔni swɑ̃ɑru wɑ bɑɑmɑ, ɡɑbun mi sɑnnɔsɑ, bɛsɛn tiin ɡɔ̃ruɔ bɛrumɑ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Adɑmɑ Gusunɔ wi u bwɛ̃ɛbwɛ̃ɛbu dɑm kɛ̃mɔ, u derɑ Titun nɑɑrɑ sun dɑm kɑ̃.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 N ǹ mɔ win nɑɑru tɔnɑ tɑ sun dɑm kɑ̃, ɑdɑmɑ ye u mɑɑ ɡeruɑ mɑ i nùn dɑm kɑ̃ win tii. U mɑɑ sun sɔ̃ɔwɑ nɡe mɛ nɛn wɑɑrɑ bɛɛ nɛni, kɑ nɡe mɛ i nuki sɑnkire, kɑ nɡe mɛ i kɑ mɑn sunɑ. Yen sɔ̃nɑ tɛ̃ nɛn nuku dobu sosi.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Geemɑ, bɑɑ mɛ tire te nɑ bɛɛ yoruɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, nɑ ǹ ɡɔ̃rusu yiru mɔ̀ tɛ̃. Nɑ rɑɑ kuɑ sɑnɑm mɛ nɑ wɑ mɑ tɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ sɑɑ fiiko sɔɔ.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Adɑmɑ tɛ̃ nɛn nukurɑ do. N ǹ mɔ yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nuki sɑnkɑ, ɑdɑmɑ yèn sɔ̃ bɛɛn nuku sɑnkirɑnu derɑ i dɑɑ kɔsɑ. Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ kpɑ nu kun sɑ̃ɑ kɔ̃sɑ.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Domi nuku sɑnkirɑ ni Gusunɔ u dendimɔ nu rɑ dewɑ tɔnu u dɑɑ kɔsi kpɑ u fɑɑbɑ wɑ. Mɑ nin bweserɑ ku rɑ n nɑ̀ n dɑɑ yɛ̃ mɔ. Adɑmɑ hɑnduniɑn nuku sɑnkirɑnɑ nu rɑ ɡɔɔ mɑ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Gusunɔ u bɛɛn nuku sɑnkirɑnu dendɑ. Tɛ̃ i mɛɛrio nɡe mɛ nuku sɑnkirɑ ni, nu derɑ i lɑɑkɑri kuɑ mɑ i kɑ tii yinɑ, nɡe mɛ bɛɛn nukurɑ kun do mɑ i bɛrum kuɑ, nɡe mɛ i kĩ i mɑn wɑ kpɑ i mɑn wurɑ, nɡe mɛ i hɑniɑ mɔ̀ i kɑ kɔ̃sɑn kowobu sɛɛyɑsiɑ. Kpuro sɔɔ i sɔ̃ɔsi mɑ i dɛɛre ɡɑri yi sɔɔ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ǹ n mɛn nɑ, sɑnɑm mɛ nɑ bɛɛ tireru yoruɑ, nɑ ǹ tu yoruɑ wi u kɔ̃sɑ kuɑn sɔ̃, ǹ kun mɛ wi yɑ deemɑn sɔ̃ tɔnɑ, ɑdɑmɑ nɑ tu kuɑwɑ n kɑ sɔ̃ɔsirɑ Gusunɔn wuswɑɑɔ nɡe mɛ bɛɛn kĩrɑ nɛ bɛsɛ sɔɔ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Yen sɔ̃nɑ sɑ dɑm kuɑ. N ǹ mɑɑ mɔ dɑm kɛ̃ru tɔnɑ sɑ wɑ, sɑ mɑɑ nuku dobu sosi sɑnɑm mɛ sɑ Titun nuku dobu wɑ domi bɛɛ kpuro i win ɡɔ̃ru yɛmiɑsiɑ.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Bɑɑ mɛ nɑ nùn woo kɑnɛ fiiko bɛɛn sɔ̃, i ǹ mɑn sekuru doke. Nɡe mɛ sɑ rɑ bɛɛ ɡem sɔ̃, nɡe mɛyɑ bɛsɛn woo kɑnɑbu Titun mi bu sɔ̃ɔsirɑ ɡem.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Mɛyɑ mɑɑ bɛɛn kĩrɑ sosimɔ wi sɔɔ ye u kɑ yɑɑye mɑ bɛɛ kpuro i nùn mɛm nɔɔwɑ mɑ i nùn dɑm koosiɑ kɑ bɛrum kɑ diiribu.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nɛn ɡɔ̃ru ɡɑ do yèn sɔ̃ nɑ bɛɛ nɑɑnɛ sɑ̃ɑ kpuro sɔɔ.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.