1 Samuel 25

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sɑmuɛli u ɡu, mɑ Isirelibɑ kpuro bɑ mɛnnɑ bɑ win ɡɔɔ swĩ. Mɑ bɑ nùn sikuɑ win yɛnu sɔɔ Rɑmɑɔ. Yen biruwɑ Dɑfidi u seewɑ u dɑ u wɑ̃ɑ Pɑrɑnin ɡbɑburɔ.
1 Ora, faleceu Samuel; e todo o Israel se ajuntou e o pranteou; e o sepultaram na sua casa, em Ramá. E Davi se levantou e desceu ao deserto de Parã.
2 — ausente —
2 Havia um homem em Maom que tinha as suas possessões no Carmelo. Este homem era muito rico, pois tinha três mil ovelhas e mil Cabras e estava tosquiando as suas ovelhas no Carmelo.
3 — ausente —
3 Chamava-se o homem Nabal, e sua mulher chamava-se Abigail; era a mulher sensata e formosa; o homem porém, era duro, e maligno nas suas ações; e era da casa de Calebe.
4 N deemɑ sɑɑ ye sɔɔ, Dɑfidi u mɑɑ wɑ̃ɑ berɑ mi. Yerɑ u nuɑ mɑ Nɑbɑli u win yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ mi,
4 Ouviu Davi no deserto que Nabal tosquiava as suas ovelhas,
5 mɑ u ɑluwɑɑsi tɔnu wɔkuru ɡɔrɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i doo Nɑbɑlin mi, i mɑn nùn tɔbiriɑ.
5 e enviou-lhe dez mancebos, dizendo-lhes: Subi ao Carmelo, ide a Nabal e perguntai-lhe, em meu nome, como está.
6 I nɛɛ, Gusunɔ u win wɑ̃ɑru dɑkɑɑ dɑɑsiɑ, kpɑ u n wɑ̃ɑ bɔri yɛndu sɔɔ wi kɑ win yɛnuɡibu, kɑ ye u mɔ kpuro.
6 Assim lhe direis: Paz seja contigo, e com a tua casa, e com tudo o que tens.
7 Wee, tɛ̃ nɑ nuɑ mɑ bɑ win yɑ̃ɑnun sɑnsu bɔɔrimɔ. Mɛyɑ sɑ mɑɑ wɑ̃ɑ kɑ win yɑ̃ɑ kpɑrobu sɑnnu. Sɑ ǹ ben ɡoo torɑrire. Mɛyɑ ben ɡoo kun mɑɑ win yɑ̃ɑru biɑre sɑɑ mìn di sɑ wɑ̃ɑ Kɑɑmɛli mini kɑ be.
7 Agora, pois, tenho ouvido que tens tosquiadores. Ora, os pastores que tens acabam de estar conosco; agravo nenhum lhes fizemos, nem lhes desapareceu coisa alguma por todo o tempo que estiveram no Carmelo.
8 Ǹ n weesun nɑ, u win yɑ̃ɑ kpɑro be bikio. Yen sɔ̃, u de u bɛɛ nɛn sɔm kowobu mɛɛri kɑ nɔnu ɡeu. Domi i nɑwɑ tɔ̃ɔ bɑkɑrun sɑɑ sɔɔ. Yen sɔ̃nɑ nɑ nùn kɑnɑmɔ u nɛ win bii kɑ bɛɛ nɛn sɔm kowobu dĩɑnu kɛ̃ɛmɑ ni u mɔ.
8 Pergunta-o aos teus mancebos, e eles to dirão. Que achem, portanto, os teus servos graça aos teus olhos, porque viemos em boa ocasião. Dá, pois, a teus servos e a Davi, teu filho, o que achares à mão.
9 Sɑɑ ye Dɑfidin sɔmɔ be, bɑ turɑ mi, yerɑ bɑ Nɑbɑli ɡɑri yi kpuro sɔ̃ɔwɑ. Yen biru bɑ ǹ mɑɑ ɡɑm ɡeruɑ.
9 Chegando, pois, os mancebos de Davi, falaram a Nabal todas aquelas palavras em nome de Davi, e se calaram.
10 Yerɑ Nɑbɑli u bu wisɑ u nɛɛ, wɑrɑ rɑ n Dɑfidi, Isɑin bii. Tɛ̃ sɔɔ, yoo ɑluwɑɑsi dɑbirɑ tɑ rɑ kpikiru su sɑɑ ben yinnibun min di.
10 Ao que Nabal respondeu aos servos de Davi, e disse: Quem é Davi, e quem o filho de Jessé? Muitos servos há que hoje fogem ao seu senhor.
11 Yerɑ kon ben bweseru nɛn dĩɑnu kɑ nɛn nim kɑ yɑɑ wɛ̃ ye nɑ nɛn sɔm kowobu yiiye, be, be nɑ ǹ yɛ̃ mìn di bɑ wee?
11 Tomaria eu, pois, o meu pão, e a minha água, e a carne das minhas reses que degolei para os meus tosquiadores, e os daria a homens que não sei donde vêm?
12 Mɑ Dɑfidin ɑluwɑɑsi be, bɑ ɡɔsirɑmɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ kpuro ye Nɑbɑli u ɡeruɑ.
12 Então os mancebos de Davi se puseram a caminho e, voltando, vieram anunciar-lhe todas estas palavras.
13 Yerɑ u win tɔmbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i de bɛɛn bɑɑwure u sɔɔru ko kpɑ u win tɑkobi suɑ u bɛki.
13 Pelo que disse Davi aos seus homens: Cada um cinja a sua espada. E cada um cingiu a sua espada, e Davi também cingiu a sua, e subiram após Davi cerca de quatrocentos homens, e duzentos ficaram com a bagagem.
14 Yerɑ Nɑbɑlin sɔm kowo turo u nɑ u Abiɡɑli sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, Dɑfidi u bɛsɛn yinni sɔmɔbu ɡɔriɑmɑ sɑɑ ɡbɑburun di bu nùn tɔbiri. Adɑmɑ u bu ɡirɑ kɑ dɑm,
14 um dentre os mancebos, porém, o anunciou a Abigail, mulher de Nabal, dizendo: Eis que Davi enviou mensageiros desde o deserto a saudar o nosso amo; e ele os destratou.
15 bɑɑ mɛ sibɑ sun ɡeɑ kuɑ. Ben ɡoo kun sun torɑri. Bɑ ǹ bɛsɛn yɑɑ sɑberu ɡɑru mwɛ sɑɑ ye sɑ wɑ̃ɑ kɑ be ɡbɑburɔ.
15 Todavia, aqueles homens têm-nos sido muito bons, e nunca fomos agravados deles, e nada nos desapareceu por todo o tempo em que convivemos com eles quando estávamos no campo.
16 Wɔ̃kuru kɑ sɔ̃ɔ sɔɔ, bɑ kuɑ bɛsɛn ɡbɑ̃rɑru, bɑ sun kɔ̃su sɑnɑm mɛ sɑ wɑ̃ɑ kɑ be, sɑ bɛsɛn yɑɑ sɑbenu kpɑrɑmɔ.
16 De muro em redor nos serviram, assim de dia como de noite, todos os dias que andamos com eles apascentando as ovelhas.
17 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ koowo ye kɑɑ kpĩ ɑ ko. Domi Dɑfidi u bwisikɑ u bɛsɛn yinni kɑ win yɛnuɡibu kpuro kɑm koosiɑ. A mɑɑ yɛ̃ bɛsɛn yinni wi, u sɛ̃ sere ɡoo kun kpɛ̃ u nùn susi u nùn bwisi kɛ̃.
17 Considera, pois, agora e vê o que hás de fazer, porque o mal já está de todo determinado contra o nosso amo e contra toda a sua casa; e ele é tal filho de Belial, que não há quem lhe possa falar.
18 Ye Abiɡɑli u nuɑ mɛ, yerɑ u pɛ̃ɛ ɡoobu (200) suɑ fuuku kɑ tɑm bwɑ̃ɑ bɑkɑnu yiru kɑ yɑ̃ɑnu nɔɔbun yɑɑ kɑ dĩɑ bii sɔndɛn sɑkɑku nɔɔbu kɑ resɛm ɡbebi sɑɑki wunɔbu (100) kɑ dɑ̃ɑ mɑrum mɛ bɑ sokumɔ fiɡien ɡbebi sɑɑki ɡoobu (200),
18 Então Abigail se apressou, e tomou duzentos pães, dois odres de vinho, cinco ovelhas assadas, cinco medidas de trigo tostado, cem cachos de passas, e duzentas pastas de figos secos, e os pôs sobre jumentos.
19 mɑ u ye kpuro suɑ u kɛtɛkunu sɔbi. Mɑ u win sɔm kowobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i ɡbiiyo, nɑ wee biruɔ.
19 E disse aos seus mancebos: Ide adiante de mim; eis que vos seguirei de perto. Porém não o declarou a Nabal, seu marido.
20 Yerɑ u win kɛtɛku yɔɔwɑ u kpɑ kɑ ɡuurun yɛ̃sɑɔ. Sɑɑ ye sɔɔ, Dɑfidi kɑ wiɡibu bɑ mɑɑ sɑrɑm wee mɑ bɑ yinnɑ kɛ.
20 E quando ela, montada num jumento, ia descendo pelo encoberto do monte, eis que Davi e os seus homens lhe vinham ao encontro; e ela se encontrou com eles.
21 N deemɑ Dɑfidi u rɑɑ nɛɛ, wee, kɑm sɔɔrɑ nɑ Nɑbɑlin dukiɑ kɔ̃su. Bɑɑ win yɑɑ sɑberun teerɑ kun ɡu ɡbɑburɔ. Wee tɛ̃, kɔ̃sɑ u mɑn dibu kɔsie.
21 Ora, Davi tinha dito: Na verdade que em vão tenho guardado tudo quanto este tem no deserto, de sorte que nada lhe faltou de tudo quanto lhe pertencia; e ele me pagou mal por bem.
22 Yen sɔ̃, nɑ̀ kun Nɑbɑli kɑ win ye u mɔ kpuro kpeerɑsie yɑm mu sere sɑ̃rɑ Gusunɔ u mɑn kuo mɛ u kĩ.
22 Assim faça Deus a Davi, e outro tanto, se eu deixar até o amanhecer, de tudo o que pertence a Nabal, um só varão.
23 Sɑnɑm mɛ Abiɡɑli u Dɑfidi wɑ, yerɑ u sɑrɑ win kɛtɛkun di fuuku u yiirɑ u wiru tem ɡirɑri win wuswɑɑɔ.
23 Vendo, pois, Abigail a Davi, apressou-se, desceu do jumento e prostrou-se sobre o seu rosto diante de Davi, inclinando-se à terra,
24 U nɛɛ, nɛnɑ nɑ tɑɑrɛ mɔ, nɛn yinni. A de ɑ swɑɑ tem kpĩ ɑ nɔ ye kon nun sɔ̃.
24 e, prostrada a seus pés, lhe disse: Ah, senhor meu, minha seja a iniqüidade! Deixa a tua serva falar aos teus ouvidos, e ouve as palavras da tua serva.
25 Ye Nɑbɑli tɔnu kɑm wi, u nun kuɑ kpuro, ɑ ku ye ɡɑrisi ɡɑ̃ɑnu. Domi u sɑ̃ɑwɑ nɡe wiiro nɡe mɛ win yĩsirɑ ɡerumɔ. Mɛyɑ mɑɑ, tɔn be ɑ ɡɔrimɑ mi, nɛ kɑ be, sɑ ǹ wɑɑnɛ.
25 Rogo-te, meu senhor, que não faças caso deste homem de Belial, a saber, Nabal; porque tal é ele qual é o seu nome. Nabal é o seu nome, e a loucura está com ele; mas eu, tua serva, não vi os mancebos de meu senhor, que enviaste.
26 Sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru kɑ mɑɑ wunɛn wɑ̃ɑru, Yinni Gusunɔwɑ u nun yinɑri ɑ wunɛn yibɛrɛbɑn yɛm yɑri. Yen sɔ̃ tɛ̃, be bɑ nun tusɑ bɑ wunɛn kɔ̃sɑ kɑsu, u de bu kɑm ko nɡe Nɑbɑli.
26 Agora, pois, meu senhor, vive o Senhor, e vive a tua alma, porquanto o Senhor te impediu de derramares sangue, e de te vingares com a tua própria mão, sejam agora como Nabal os teus inimigos e os que procuram fazer o mal contra o meu senhor.
27 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ nɛn kɛ̃nu mɔɔ kpɑ ɑ nu wunɛn ɑluwɑɑsi be bɑ nun swĩi bɔnu kuɑ.
27 Aceita agora este presente que a tua serva trouxe a meu senhor; seja ele dado aos mancebos que seguem ao meu senhor.
28 Nɑ nun kɑnɑmɔ, yinni, ɑ mɑn nɛn torɑnu suuru kuo. Domi Yinni Gusunɔ u koo de ɑ bɑndu di kpɑ tɑ n wɑ̃ɑ sere kɑ wunɛn bibun bweserɔ, yèn sɔ̃ ɑ tɑbu mɔ̀ win sɔ̃. Bɑ ǹ mɑɑ torɑru ɡɑru wɑsi wunɛn wɑ̃ɑru sɔɔ.
28 Perdoa, pois, a transgressão da tua serva; porque certamente fará o Senhor casa firme a meu senhor, pois meu senhor guerreia as guerras do Senhor; e não se achará mal em ti por todos os teus dias.
29 Goo ù n nun nɑɑ ɡire u kɑsu u nun ɡo, Gusunɔ u koo wunɛn hunde bere kpɑ u nun kɔ̃su, ɑdɑmɑ u koo wunɛn yibɛrɛbɑn hunde kɑsɑ ko n tomɑ nɡe kpurɑntɛɛrun kperu.
29 Se alguém se levantar para te perseguir, e para buscar a tua vida, então a vida de meu senhor será atada no feixe dos que vivem com o Senhor teu Deus; porém a vida de teus inimigos ele arrojará ao longe, como do côncavo de uma funda.
30 Sɑɑ ye Yinni Gusunɔ u koo nun durom kuɑ mɛ u nun nɔɔ mwɛɛru kuɑ, kpɑ u nun ko Isirelibɑn kpɑro,
30 Quando o Senhor tiver feito para com o meu senhor conforme todo o bem que já tem dito de ti, e te houver estabelecido por príncipe sobre Israel,
31 ɑ ku de wunɛn ɡɔ̃ru ɡu nun tɑɑrɛ wɛ̃ ɑ sere sɔnsɔnnu ko yibɛrɛbɑn yɛm mɛ ɑ yɑrin sɔ̃ ɑ kɑ wunɛn tii fɑɑbɑ ko. Yinni Gusunɔ ù n nun durom mɛ kuɑ, ɑ de ɑ mɑn yɑɑyɑ.
31 então, meu senhor, não terás no coração esta tristeza nem este remorso de teres derramado sangue sem causa, ou de haver-se vingado o meu senhor a si mesmo. E quando o Senhor fizer bem a meu senhor, lembra-te então da tua serva.
32 Yerɑ Dɑfidi u Abiɡɑli wisɑ u nɛɛ, nɑ Gusunɔ Isirelibɑn Yinni siɑrɑ wi u nun ɡɔrimɑ ɑ nɑ ɑ kɑ mɑn yinnɑ mini ɡisɔ.
32 Ao que Davi disse a Abigail: Bendito seja o Senhor Deus de Israel, que hoje te enviou ao meu encontro!
33 Nɑ nùn siɑrɑ bwisi yi u nun kɑ̃n sɔ̃ yi ɑ kɑ mɑn yɔ̃rɑsiɑ n ku kɑ tɔnu ɡo n kɑ nɛn tii fɑɑbɑ ko.
33 E bendito seja o teu conselho, e bendita sejas tu, que hoje me impediste de derramar sangue, e de vingar-me pela minha própria mão!
34 Ye kpuro sɔɔ, Gusunɔ Isirelibɑn Yinniwɑ u mɑn yinɑri n kɔ̃sɑ ko. Adɑmɑ sere kɑ win wɑ̃ɑru, ɑ̀ kun dɑɑ nɛ nɛn mini fuuku, sere n kɑ ko bururu yɑm sɑ̃reru, bɑɑ Nɑbɑlin tɔmbun turo, nɑ ǹ derimɔ nɑ kun ɡo.
34 Pois, na verdade, vive o Senhor Deus de Israel que me impediu de te fazer mal, que se tu não te apressaras e não me vieras ao encontro, não teria ficado a Nabal até a luz da manhã nem mesmo um menino.
35 Yen biru u Abiɡɑlin kɛ̃ɛ ni mwɑ ni u kɑ nɑ sɑɑ win yɛnun di. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ɡɔsiro kɑ bɔri yɛndu. Domi wunɛn tii ɑ wɑ nɡe mɛ nɑ nun swɑɑ dɑki. Nɑ mɑɑ nun dɑm koosiɑ kɑ kĩru.
35 Então Davi aceitou da mão dela o que lhe tinha trazido, e lhe disse: Sobe em paz à tua casa; vê que dei ouvidos à tua voz, e aceitei a tua face.
36 Yen biru Abiɡɑli u ɡɔsirɑ Nɑbɑlin mi, mɑ u deemɑ wee, u tɔ̃ɔ bɑkɑru dimɔ nɡe sinɑ boko, u nuku dobu mɔ̀, mɑ tɑm nùn ɡoomɔ. Adɑmɑ Abiɡɑli kun nùn ɡɑ̃ɑnu sɔ̃ɔwɑ ɡinɑ sere ye n kuɑ sisiru.
36 Ora, quando Abigail voltou para Nabal, eis que ele fazia em sua casa um banquete, como banquete de rei; e o coração de Nabal estava alegre, pois ele estava muito embriagado; pelo que ela não lhe deu a entender nada daquilo, nem pouco nem muito, até a luz da manhã.
37 Sisi ten bururu Nɑbɑlin tɑm mu sɑrɑ mɑ Abiɡɑli u nùn sɔ̃ɔwɑ kpuro ye n koorɑ. Yerɑ u nɑndɑ sere win tororɑ kɑrɑ. Mɑ win wɑsi kpuro dwiiyɑ.
37 Sucedeu, pois, que, pela manhã, estando Nabal já livre do vinho, sua mulher lhe contou essas coisas; de modo que o seu coração desfaleceu, e ele ficou como uma pedra.
38 Sɔ̃ɔ wɔkurun biru Gusunɔ u derɑ Nɑbɑli wi, u ɡu.
38 Passados uns dez dias, o Senhor feriu a Nabal, e ele morreu.
39 Ye Dɑfidi u nuɑ Nɑbɑli u ɡu, yerɑ u ɡeruɑ u nɛɛ, nɑ Yinni Gusunɔ siɑrɑ yèn sɔ̃ u mɑn sɑnnɑ, u Nɑbɑli kɔsie ye u mɑn kuɑ. Mɛyɑ u mɑɑ yinɑ nɛ win bɔ̃ɔ n kɔ̃sɑ ko. Win tiiwɑ u Nɑbɑli nùn win nuku kɔ̃suru kɔsie.
39 Quando Davi ouviu que Nabal morrera, disse: Bendito seja o Senhor, que me vingou da afronta que recebi de Nabal, e deteve do mal a seu servo, fazendo cair a maldade de Nabal sobre a sua cabeça. Depois mandou Davi falar a Abigail, para tomá-la por mulher.
40 Ye Dɑfidin sɔmɔ be, bɑ turɑ Abiɡɑlin mi, Kɑɑmɛliɔ, yerɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, Dɑfidiwɑ u sun ɡɔrimɑ wunɛn mi, su be nun suɑmɑ ɑ ko win kurɔ.
40 Vindo, pois, os servos de Davi a Abigail, no Carmelo, lhe falaram, dizendo: Davi nos mandou a ti, para te tomarmos por sua mulher.
41 Mɑ kurɔ wi, u seewɑ u wuswɑɑ tem ɡirɑri mɑ u nɛɛ, wee, nɑ wurɑ n ko win yoo kpɑ nɑ n dɑ win bwɑ̃ɑbun nɑɑsu teye.
41 Ao que ela se levantou, e se inclinou com o rosto em terra, e disse: Eis que a tua serva servirá de criada para lavar os pés dos servos de meu senhor.
42 Yerɑ Abiɡɑli u yɑnde seewɑ u wɔndiɑbɑ suɑ tɔmbu nɔɔbu. Mɑ u win kɛtɛku yɔɔwɑ bɑ Dɑfidin sɔmɔ be swĩi, u dɑ u kuɑ Dɑfidin kurɔ.
42 Então Abigail se apressou e, levantando-se, montou num jumento, e levando as cinco moças que lhe assistiam, seguiu os mensageiros de Davi, que a recebeu por mulher.
43 Dɑfidi u rɑɑ mɑɑ Akinɔɑmu Yisirɛɛliɡii suɑ kurɔ. Mɑ be yiru ye, bɑ mɔre win mi.
43 Davi tomou também a Ainoã de Jizreel; e ambas foram suas mulheres.
44 N deemɑ Sɔɔlu u rɑɑ win bii Mikɑli wɔrɑ Dɑfidin min di u Pɑɑti, Lɑisin bii kɑ̃ u suɑ kurɔ. Pɑɑti wi, u sɑ̃ɑwɑ Gɑlimuɡii.
44 Pois Saul tinha dado sua filha Mical, mulher de Davi, a Palti, filho de Laís, o qual era de Galim.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.