1 Reis 2

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ye Dɑfidi u ɡɔɔ turuku kuɑ, yerɑ u win bii Sɑlomɔɔ woodɑ yenibɑ wɛ̃ u nɛɛ,
1 Aproximando-se o fim de Davi, deu ele ao seu filho Salomão as suas {últimas} instruções:
2 wee, nɑ dɔɔ mi bɑɑwure u koo dɑ. Adɑmɑ wunɛ ɑ de ɑ n wɔruɡɔru mɔ, ɑ n tororu sɔ̃.
2 Eu me vou, disse ele, pelo caminho que segue toda a terra. Sê corajoso: porta-te como homem.
3 A Yinni Gusunɔn ɡere mɛm nɔɔwɔ, kpɑ ɑ n sĩimɔ win swɛɛ sɔɔ, kpɑ ɑ n win woodɑbɑ swĩi nɡe mɛ bɑ yoruɑ Mɔwisin tireru sɔɔ. À n kuɑ mɛ, ye ɑ mɔ̀ kpuro, yɑ koo koorɑwɑ.
3 Guarda os preceitos do Senhor, teu Deus; anda em seus caminhos, observa suas leis, seus mandamentos, seus preceitos e seus ensinamentos, tais como estão escritos na lei de Moisés. Desse modo serás bem-sucedido em tudo o que fizeres e em tudo o que empreenderes,
4 Kpɑ Yinni Gusunɔ u win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u mɑn kuɑ u nɛɛ, nɛn bibu bɑ̀ n sĩimɔ ɡem sɔɔ kɑ ben ɡɔ̃ru kpuro kɑ ben bwisikunu kpuro, nɑ ǹ kon biɑ wi u koo ko nɛn kɔsire Isirelibɑn bɑndu sɔɔ.
4 e o Senhor cumprirá a promessa que me fez, isto é, que eu terei sempre um de meus descendentes no trono de Israel, se meus filhos guardarem seus caminhos e andarem diante dele com fidelidade, de todo o seu coração e de toda a sua alma.
5 Yen biru Dɑfidi u mɑɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ ye Yoɑbu Seruyɑn bii u mɑn kuɑ. Domi u Isirelibɑn tɑbu sinɑmbu yiru beni, Abinɛɛ, Nɛrin bii kɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii ɡo, u ben yɛm yɑri bɔri yɛndun sɑɑ sɔɔ. Mɑ u mu tɛɛni win kpɑkɑɔ, kɑ mɑɑ win bɑrɑnɔ.
5 Tu sabes tão bem como eu o que me fez Joab, filho de Sarvia, como ele assassinou os dois chefes do exército de Israel, Abner, filho de Ner, e Amasa, filho de Jeter, derramando assim em pleno tempo de paz o sangue da guerra, e manchando com o sangue da guerra o cinto de seus rins e o calçado de seus pés.
6 Yen sɔ̃, ɑ koowo mɛ̀n nɔɔ wunɛn bwisi yi nɛ. A ku rɑ de u seri bururɑ u sere ɡbi.
6 Farás como julgares prudente, e não deixarás que as suas cãs desçam em paz à habitação dos mortos.
7 Adɑmɑ ɑ Bɑɑsilɑi Gɑlɑdiɡiin bibu durom kuo. A de bɑ n dɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Domi beyɑ bɑ nɑ bɑ mɑn somi sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru suɑ wunɛn mɔɔ Abusɑlɔmun sɔ̃.
7 Por outro lado, tratarás com benevolência os filhos de Berzelai, o galaadita; faze-os comer à tua mesa, porque foi esse o gesto que tiveram para comigo quando eu fugia diante de teu irmão Absalão.
8 A mɑɑ Simɛi Gerɑn bii Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ yɑɑyo. U nɑ Bɑhurimun di, u mɑn wɔm kɔ̃sunu wɔnwɑ dɔmɑ te nɑ kpikiru dɔɔ Mɑhɑnɑimuɔ. Adɑmɑ ye nɑ wee, u mɑn sennɔ nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ. Mɑ nɑ bɔ̃ruɑ kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, nɛn tɑkobi kun mɑɑ nùn ɡoomɔ.
8 Tens também perto de ti Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, que me insultou tão violentamente no dia em que eu ia para Maanaim. Mas como ele veio ao meu encontro até o Jordão, jurei-lhe por Deus que o não mataria pela espada.
9 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ ku de u kun sɛɛyɑsiɑbu wɑ. A bwisi mɔ, wunɑ ɑ yɛ̃ mɛ kɑɑ nùn kuɑ. A de u kɑ hunde tumɑru ɡbi.
9 Tu, porém, não o deixarás impune; és bastante sensato para saber como o terás de tratar; farás descer, com sangue, as suas cãs à habitação dos mortos.
10 Yen biru Dɑfidi u kpunɑ u ɡu u win bɑɑbɑbɑ nɑɑmwɛ. Mɑ bɑ nùn sikɑ win wuu Yerusɑlɛmuɔ ɡe bɑ mɑɑ sokumɔ Dɑfidin wuu.
10 Davi adormeceu com seus pais e foi sepultado na cidade de Davi.
11 Dɑfidi u kuɑwɑ wɔ̃ɔ weeru bɑndu sɔɔ. Gbiikɑɑ u kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru Heboroniɔ. Yen biruwɑ u kuɑ wɔ̃ɔ tɛnɑ kɑ itɑ Yerusɑlɛmuɔ.
11 Reinou quarenta anos sobre Israel: sete anos em Hebron e trinta e três em Jerusalém.
12 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sɑlomɔɔ u dɑ u sinɑ win tundon sinɑ ɡɔnɑ wɔllɔ. Mɑ bɑ win bɑn te dɑm sire ɡem ɡem.
12 Salomão sentou-se no trono de Davi, seu pai, e seu reino foi solidamente estabelecido.
13 Adoniyɑ Hɑɡitin bii u nɑ Sɑlomɔɔn mɛro Bɑti Sebɑn mi, mɑ Bɑti Sebɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, n kɑ sere do?
13 Adonias, filho de Hagit, foi ter com Betsabé, mãe de Salomão. Ela disse-lhe: Vens como amigo?
14 Adɑmɑ ɡɑri ɡɛɛ wɑ̃ɑ yi nɑ kĩ n nun sɔ̃.
14 Sim, disse ele, preciso falar-te. Fala.
15 Yerɑ Adoniyɑ u nɛɛ, ɑ yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ rɑɑ bɑn te mɔ. Nɛnɑ Isirelibɑ kpuro bɑ yĩiyɔ n tu di. Adɑmɑ wee tɑ wurɑ nɛn wɔnɔn mi. Domi Yinni Gusunɔwɑ u nùn tu wɛ̃.
15 Ele continuou: Sabes que o reino era meu, e que todo o Israel me considerava como o seu futuro rei. Mas o trono foi transferido a outro, passando para o meu irmão, porque o Senhor lho deu.
16 Tɛ̃, ɡɑ̃ɑ teenɑ nɑ kĩ n nun bikiɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
16 Tenho a esse respeito um pedido a fazer-te; não mo recuses. Fala.
17 Mɑ Adoniyɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ doo ɑ mɑn Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ u be mɑn Abisɑɡi Sunɛmuɡii kɛ̃ kurɔ. U ǹ nun ye yinɑrimɔ.
17 Pede ao rei Salomão, que nada te recusa, que me dê Abisag, a sunamita, por mulher.
18 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, to, kon dɑ n nùn sɔ̃.
18 Está bem, respondeu Betsabé, falarei por ti ao rei.
19 Yerɑ Bɑti Sebɑ u dɑ Sɑlomɔɔn mi, u kɑ nùn Adoniyɑn ɡɑri yi sɔ̃. Ye sinɑ boko u win mɛro wɑ u wee, yerɑ u seewɑ u nùn sennɔ dɑ. U yiirɑ win wuswɑɑɔ. Mɑ u seewɑ u dɑ u sinɑ win sinɑ kitɑrɔ. Mɑ u derɑ bɑ kɑ win mɛro kitɑru ɡɑru nɑɑwɑ u sinɑ win nɔm ɡeuɔ.
19 Betsabé foi, pois, ter com o rei para falar-lhe em favor de Adonias. O rei levantou-se para ir-lhe ao encontro, fez-lhe uma profunda reverência e sentou-se no trono. Mandou colocar um trono para a sua mãe, e ela sentou-se à sua direita:
20 Ye u sinɑ u kpɑ, yerɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑ̃ɑnu ɡɑnɑ nɑ kɑ nɑ, nɑ kĩ n nun kɑnɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
20 Tenho um pequeno pedido a fazer-te, disse ela; não mo recuses. Pede, minha mãe, respondeu o rei, porque nada te recusarei.
21 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, ɑ de bu Abisɑɡi Sunɛmuɡii wunɛn mɔɔ Adoniyɑ wɛ̃ kurɔ.
21 Disse Betsabé: Peço-te que Abisag, a sunamita, seja dada por mulher ao teu irmão Adonias.
22 Yerɑ Sɑlomɔɔ u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ ku rɑ yɑnde nɛɛ, n nùn bɑndu wɛ̃ɛyɔ? Domi u sɑ̃ɑwɑ nɛn mɔɔ. Win tɔmbɑ mɑɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ kɑ Yoɑbu Seruyɑn bii.
22 E o rei Salomão disse à sua mãe: Por que queres que Abisag, a sunamita, seja dada a Adonias? Pede também para ele o reino, que é meu irmão primogênito, assim como para o sacerdote Abiatar e para Joab, filho de Sarvia...
23 Mɑ Sɑlomɔɔ u bɔ̃ruɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u mɑn kuɑ nɡe mɛ u kĩ, mɑ nɑ kun Adoniyɑ ɡo win ɡɑri yinin sɔ̃.
23 Jurou então o rei Salomão em nome de Deus, dizendo: Deus me trate com o último rigor, se Adonias não pagar esta palavra com a sua própria vida!
24 Yinni Gusunɔ wiyɑ, u mɑn dɑm kɑ̃ mɑ u mɑn sinɑsiɑ nɛn tundo Dɑfidin sinɑ ɡɔnɑɔ, mɑ u mɑn bɑn te wɛ̃ kɑ nɛn bibun bweserɔ nɡe mɛ u nɔɔ mwɛɛru kuɑ. Sere kɑ win wɑ̃ɑru, kon dewɑ bu Adoniyɑ ɡo ɡisɔ.
24 Pela vida de Deus que me estabeleceu solidamente no trono de Davi, meu pai, e que fundou a minha casa como tinha prometido, Adonias será morto hoje mesmo.
25 Mɑ Sɑlomɔɔ wi, u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii ɡɔrɑ u dɑ u Adoniyɑ ɡo. Mɑ u dɑ u nùn ɡo.
25 O rei Salomão enviou Banaías, filho de Jojada, para o matar; e Adonias morreu.
26 Yen biruwɑ Sɑlomɔɔ u yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo wunɛn temɔ Anɑtɔtuɔ. Domi ɡɔɔwɑ ɑ kɑ weenɛ. Adɑmɑ nɑ ǹ ɡinɑ nun ɡoomɔ yèn sɔ̃ wunɑ ɑ kuɑ yɑ̃ku kowo nɛn tundo Dɑfidin wɑɑti sɔɔ. Mɛyɑ ɑ mɑɑ kɑ nùn win nɔni swɑ̃ɑru kpuro bɔnu kuɑ.
26 Disse também o rei ao sacerdote Abiatar: Vai para as tuas terras, em Anatot, porque és digno de morte. Entretanto, não te matarei agora, porque levaste a arca do Senhor Javé diante de Davi, meu pai, e compartilhaste todas as suas provações.
27 Nɡe mɛyɑ Sɑlomɔɔ u kɑ Abiɑtɑɑ ɡirɑ yɑ̃ku kowo sɔmburun di. Mɑ Yinni Gusunɔn ɡɑri yi u rɑɑ ɡeruɑ Elin yɛnun sɔ̃ Siloɔ yi koorɑ.
27 Salomão destituiu Abiatar de suas funções sacerdotais, cumprindo-se assim a palavra pronunciada por Deus em Silo contra a casa de Heli.
28 Sɑnɑm mɛ Yoɑbu u nuɑ ye yɑ Adoniyɑ kɑ Abiɑtɑɑ deemɑ, yerɑ u dukɑ suɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ, u yɑ̃ku yerun kɑ̃ɑnu nɛnuɑ u kɑ bɔ̃ruɑ. Domi Adoniyɑwɑ u kɑ yɔ̃. Adɑmɑ u ǹ dɑɑ kɑ Abusɑlɔmu yɔ̃re.
28 Quando chegou esta notícia a Joab, que tinha seguido o partido de Adonias, embora não tivesse seguido o de Absalão, ele fugiu e refugiou-se no tabernáculo do Senhor, agarrando-se aos cornos do altar.
29 Mɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Yoɑbu u dukɑ suɑ u nɑ u wɑ̃ɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u yɑ̃ku yerun turɑrun kɑ̃ɑnu nɛni.
29 Foram dizer ao rei Salomão: Joab refugiou-se no tabernáculo do Senhor, e está junto do altar. Salomão mandou Banaías, filho de Jojada dizendo-lhe: Vai e mata-o.
30 Ye Bɛnɑyɑ u turɑ sɑ̃ɑ yee ten mi, yerɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sinɑ boko u nɛɛ, ɑ yɑrimɑ.
30 Banaías, chegando ao tabernáculo do Senhor, disse a Joab: O rei ordena que saias daqui. Não saio, respondeu Joab; quero morrer aqui. Banaías foi ao rei e disse-lhe: Eis o que me disse Joab, e o que me respondeu.
31 Sinɑ boko u nɛɛ, ɑ koowo nɡe mɛ u ɡeruɑ. A nùn sɛ̃reo mi, ɑ ɡo, kpɑ ɑ nùn yɑrɑ min di ɑ dɑ ɑ sike. Nɡe mɛyɑ kɑɑ nɛ kɑ nɛn bweseru yɑrɑ tɔmbu yiru ben yɛm di, mɛ Yoɑbu u yɑri. Domi bɑ ǹ kɔ̃sɑ ɡɑɑ kue.
31 O rei disse-lhe: Faze como ele disse. Mata-o e enterra-o, para que assim se afaste de mim e da casa de meu pai o sangue que ele derramou sem motivo.
32 Tɔn beyɑ Abinɛɛ, Nɛrin bii, Isirelibɑn tɑbu sunɔ, kɑ mɑɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii, Yudɑbɑn tɑbu sunɔ. Bɑ nùn ɡem kɑ bɛɛrɛ kere, mɑ u bu ɡo kɑ tɑkobi nɛn tundo Dɑfidi u ǹ kɑ bɑɑru. Yen sɔ̃, Gusunɔ u de win yɛm mu wɔri win tii sɔɔ.
32 O Senhor fará cair esse sangue sobre a sua própria cabeça, porque ele matou, feriu à espada, sem que o soubesse Davi, meu pai, dois homens mais justos e melhores do que ele: Abner, filho de Ner, general do exército de Israel, e Amasa, filho de Jeter, general do exército de Judá.
33 Ben yɛm mu ko n wɑ̃ɑwɑ Yoɑbu kɑ win bibun bweserɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ. Adɑmɑ Yinni Gusunɔ u koo de bɔri yɛndu tɑ n wɑ̃ɑ Dɑfidi kɑ win bibun bweserɔ kɑ mɑɑ win bibun bɑndu sɔɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
33 O sangue deles recairá para sempre sobre a cabeça de Joab e de sua posteridade; mas a Davi, à sua raça e ao seu trono, dará o Senhor paz para sempre.
34 Yerɑ Bɛnɑyɑ u dɑ u Yoɑbu sɛ̃re u ɡo. Mɑ bɑ nùn sikuɑ win ɡberu kpɑɑnɛɔ.
34 Banaías, filho de Jojada, voltou ao tabernáculo e feriu de morte a Joab. Sepultaram-no em sua casa, no deserto.
35 Mɑ sinɑ boko u Bɛnɑyɑ kuɑ tɑbu sunɔ Yoɑbun kɔsire. Mɛyɑ u mɑɑ Sɑdɔku kuɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑn kɔsire.
35 Em seu lugar pôs o rei à frente do exército Banaías, filho de Jojada, e em lugar de Abiatar, estabeleceu Sadoc como sacerdote.
36 Yen biru sinɑ boko u ɡɔrɑ bu dɑ bu Simɛi sokumɑ. Ye u nɑ, yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wunɛn tiin yɛnu bɑniɔ Yerusɑlɛmuɔ. Kpɑ ɑ n wɑ̃ɑ ɡe sɔɔ, ɑ ku yɑri min di.
36 Depois mandou o rei chamar Semei e disse-lhe: Faze para ti uma casa em Jerusalém e habita aí; dela não sairás para ir aonde quer que seja.
37 Dɔmɑ te ɑ yɑrɑ min di, mɑ ɑ Sedoronin wɔwɑ tɔburɑ nɑ kon dewɑ bu nun ɡo. Sɑɑ ye sɔɔ, wunɑ ɑ tii ɡo.
37 No dia em que o fizeres e passares a torrente do Cedron, sabes que serás morto: serás responsável pelo que acontecer.
38 Mɑ Simɛi u nɛɛ, yɑ wɑ̃ yinni. Kon ko ye ɑ ɡeruɑ.
38 Semei respondeu ao rei: Está bem; teu servo fará como ordenou o rei, meu senhor. E Semei habitou longo tempo em Jerusalém.
39 Wɔ̃ɔ itɑn biru yerɑ win yobu yiru ɡɑbu bɑ dukɑ yɑkurɑ bɑ dɑ bɑ wɑ̃ɑ Akisi, Mɑɑkɑn biin mi, wi u sɑ̃ɑ Gɑtin sunɔ. Yerɑ bɑ nɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee, wunɛn yobu bɑ wɑ̃ɑ Gɑtiɔ.
39 Três anos depois, aconteceu que dois escravos de Semei fugiram para junto de Aquis, filho de Maaca, rei de Get. Vieram avisar a Semei, dizendo: Teus escravos estão em Get.
40 Yerɑ Simɛi u seewɑ u win kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuɑ u dɑ Gɑtiɔ Akisin mi, u yoo be mwɑɑmɑ.
40 Semei levantou-se, selou o jumento e foi ter com Aquis a Get, em busca de seus escravos.
41 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Simɛi u yɑrɑ Yerusɑlɛmun di u dɑ Gɑtiɔ. Adɑmɑ u wurɑmɑ kɔ.
41 Disseram a Salomão que Semei fora de Jerusalém a Get e estava de volta.
42 Sinɑ boko u ɡɔrɑ u nɛɛ, bu nùn sokumɑ. Ye u nɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ ǹ dɑɑ nun bɔ̃rusie kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ dɔmɑ te ɑ yɑrɑ Yerusɑlɛmun di, kɑɑ ɡbiwɑ? A ǹ wisɑ ɑ nɛɛ, yɑ wɑ̃, ɑ nuɑ?
42 O rei chamou-o e disse-lhe: Não te fiz eu jurar em nome de Deus, não te avisei formalmente, dizendo-te que em qualquer dia que saísses para onde quer que fosse, haverias de morrer? E não me respondeste: Está bem; eu compreendi?
43 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ nɔɔ mwɛɛ te yibie te ɑ kuɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ ɡɑri yi mɛm nɔɔwɛ yi nɑ nun sɔ̃ɔwɑ mi.
43 Por que não guardaste tu o juramento do Senhor e a ordem que eu te havia dado?
44 Tɛ̃ ɑ yɑɑye kɔ̃sɑ ye ɑ nɛn tundo Dɑfidi kuɑ? Yinni Gusunɔwɑ u koo nun ye kɔsie.
44 Tu sabes, ajuntou o rei, todo o mal que fizeste a Davi, meu pai; tens consciência disso. Por isso o Senhor faz recair a tua malícia sobre a tua cabeça.
45 Adɑmɑ nɛ, sinɑ boko Sɑlomɔɔ, Yinni Gusunɔ u koo mɑn domɑru kuɑ. Kpɑ u nɛn tundo Dɑfidin bɑn te nɑ dii mini tɑ̃sisiɑ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
45 O rei Salomão será abençoado e o trono de Davi será consolidado para sempre diante do Senhor.
46 Yen biru sinɑ boko u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii woodɑ wɛ̃, u nɛɛ, u doo u Simɛi ɡo. Mɑ u yɑrɑ u dɑ u nùn ɡo.
46 Ordenou o rei a Banaías, filho de Jojada, o qual saiu e feriu Semei, e este morreu. E o reino foi consolidado nas mãos de Salomão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.