1 Reis 2
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARC
1 Ye Dɑfidi u ɡɔɔ turuku kuɑ, yerɑ u win bii Sɑlomɔɔ woodɑ yenibɑ wɛ̃ u nɛɛ,
1 E aproximaram-se os dias da morte de Davi e deu ele ordem a Salomão, seu filho, dizendo:
2 wee, nɑ dɔɔ mi bɑɑwure u koo dɑ. Adɑmɑ wunɛ ɑ de ɑ n wɔruɡɔru mɔ, ɑ n tororu sɔ̃.
2 Eu vou pelo caminho de toda a terra; esforça-te, pois, e sê homem.
3 A Yinni Gusunɔn ɡere mɛm nɔɔwɔ, kpɑ ɑ n sĩimɔ win swɛɛ sɔɔ, kpɑ ɑ n win woodɑbɑ swĩi nɡe mɛ bɑ yoruɑ Mɔwisin tireru sɔɔ. À n kuɑ mɛ, ye ɑ mɔ̀ kpuro, yɑ koo koorɑwɑ.
3 E guarda a observância do Senhor , teu Deus, para andares nos seus caminhos e para guardares os seus estatutos, e os seus mandamentos, e os seus juízos, e os seus testemunhos, como está escrito na Lei de Moisés, para que prosperes em tudo quanto fizeres, para onde quer que te voltares.
4 Kpɑ Yinni Gusunɔ u win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u mɑn kuɑ u nɛɛ, nɛn bibu bɑ̀ n sĩimɔ ɡem sɔɔ kɑ ben ɡɔ̃ru kpuro kɑ ben bwisikunu kpuro, nɑ ǹ kon biɑ wi u koo ko nɛn kɔsire Isirelibɑn bɑndu sɔɔ.
4 Para que o Senhor confirme a palavra que falou de mim, dizendo: Se teus filhos guardarem o seu caminho, para andarem perante a minha face fielmente, com todo o seu coração e com toda a sua alma, nunca, disse, te faltará sucessor ao trono de Israel.
5 Yen biru Dɑfidi u mɑɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ ye Yoɑbu Seruyɑn bii u mɑn kuɑ. Domi u Isirelibɑn tɑbu sinɑmbu yiru beni, Abinɛɛ, Nɛrin bii kɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii ɡo, u ben yɛm yɑri bɔri yɛndun sɑɑ sɔɔ. Mɑ u mu tɛɛni win kpɑkɑɔ, kɑ mɑɑ win bɑrɑnɔ.
5 E também tu sabes o que me fez Joabe, filho de Zeruia, e o que fez aos dois chefes do exército de Israel, a Abner, filho de Ner, e a Amasa, filho de Jéter, os quais matou, e em paz derramou o sangue de guerra, e pôs o sangue de guerra no seu cinto que tinha nos lombos e nos seus sapatos que trazia nos pés.
6 Yen sɔ̃, ɑ koowo mɛ̀n nɔɔ wunɛn bwisi yi nɛ. A ku rɑ de u seri bururɑ u sere ɡbi.
6 Faze, pois, segundo a tua sabedoria e não permitas que suas cãs desçam à sepultura em paz.
7 Adɑmɑ ɑ Bɑɑsilɑi Gɑlɑdiɡiin bibu durom kuo. A de bɑ n dɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Domi beyɑ bɑ nɑ bɑ mɑn somi sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru suɑ wunɛn mɔɔ Abusɑlɔmun sɔ̃.
7 Porém com os filhos de Barzilai, o gileadita, usarás de beneficência, e estarão entre os que comem à tua mesa, porque assim se chegaram eles a mim, quando eu fugia por causa de teu irmão Absalão.
8 A mɑɑ Simɛi Gerɑn bii Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ yɑɑyo. U nɑ Bɑhurimun di, u mɑn wɔm kɔ̃sunu wɔnwɑ dɔmɑ te nɑ kpikiru dɔɔ Mɑhɑnɑimuɔ. Adɑmɑ ye nɑ wee, u mɑn sennɔ nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ. Mɑ nɑ bɔ̃ruɑ kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, nɛn tɑkobi kun mɑɑ nùn ɡoomɔ.
8 E eis que também contigo está Simei, filho de Gera, filho de Benjamim, de Baurim, que me maldisse com maldição atroz, no dia em que ia a Maanaim; porém ele saiu a encontrar-se comigo junto ao Jordão, e eu, pelo Senhor , lhe jurei, dizendo que o não mataria à espada.
9 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ ku de u kun sɛɛyɑsiɑbu wɑ. A bwisi mɔ, wunɑ ɑ yɛ̃ mɛ kɑɑ nùn kuɑ. A de u kɑ hunde tumɑru ɡbi.
9 Mas, agora, o não tenhas por inculpável, pois és homem sábio e bem saberás o que lhe hás de fazer para que faças com que as suas cãs desçam à sepultura com sangue.
10 Yen biru Dɑfidi u kpunɑ u ɡu u win bɑɑbɑbɑ nɑɑmwɛ. Mɑ bɑ nùn sikɑ win wuu Yerusɑlɛmuɔ ɡe bɑ mɑɑ sokumɔ Dɑfidin wuu.
10 E Davi dormiu com seus pais e foi sepultado na Cidade de Davi.
11 Dɑfidi u kuɑwɑ wɔ̃ɔ weeru bɑndu sɔɔ. Gbiikɑɑ u kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru Heboroniɔ. Yen biruwɑ u kuɑ wɔ̃ɔ tɛnɑ kɑ itɑ Yerusɑlɛmuɔ.
11 E foram os dias que Davi reinou sobre Israel quarenta anos: sete anos reinou em Hebrom e em Jerusalém reinou trinta e três anos.
12 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sɑlomɔɔ u dɑ u sinɑ win tundon sinɑ ɡɔnɑ wɔllɔ. Mɑ bɑ win bɑn te dɑm sire ɡem ɡem.
12 E Salomão se assentou no trono de Davi, seu pai, e o seu reino se fortificou sobremaneira.
13 Adoniyɑ Hɑɡitin bii u nɑ Sɑlomɔɔn mɛro Bɑti Sebɑn mi, mɑ Bɑti Sebɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, n kɑ sere do?
13 Então, veio Adonias, filho de Hagite, a Bate-Seba, mãe de Salomão; e disse ela: De paz é a tua vinda? E ele disse: É de paz.
14 Adɑmɑ ɡɑri ɡɛɛ wɑ̃ɑ yi nɑ kĩ n nun sɔ̃.
14 Então, disse ele: Uma palavra tenho que dizer- te. E ela disse: Fala.
15 Yerɑ Adoniyɑ u nɛɛ, ɑ yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ rɑɑ bɑn te mɔ. Nɛnɑ Isirelibɑ kpuro bɑ yĩiyɔ n tu di. Adɑmɑ wee tɑ wurɑ nɛn wɔnɔn mi. Domi Yinni Gusunɔwɑ u nùn tu wɛ̃.
15 Disse, pois, ele: Bem sabes que o reino era meu, e todo o Israel tinha posto a vista em mim para que eu viesse a reinar, ainda que o reino se transferiu e veio a ser de meu irmão, porque foi feito seu pelo Senhor .
16 Tɛ̃, ɡɑ̃ɑ teenɑ nɑ kĩ n nun bikiɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
16 Assim, que agora uma só petição te faço; não ma rejeites. E ela lhe disse: Fala.
17 Mɑ Adoniyɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ doo ɑ mɑn Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ u be mɑn Abisɑɡi Sunɛmuɡii kɛ̃ kurɔ. U ǹ nun ye yinɑrimɔ.
17 E ele disse: Peço- te que fales ao rei Salomão (porque ele to não rejeitará) que me dê por mulher a Abisague, a sunamita.
18 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, to, kon dɑ n nùn sɔ̃.
18 E disse Bate-Seba: Bem, eu falarei por ti ao rei.
19 Yerɑ Bɑti Sebɑ u dɑ Sɑlomɔɔn mi, u kɑ nùn Adoniyɑn ɡɑri yi sɔ̃. Ye sinɑ boko u win mɛro wɑ u wee, yerɑ u seewɑ u nùn sennɔ dɑ. U yiirɑ win wuswɑɑɔ. Mɑ u seewɑ u dɑ u sinɑ win sinɑ kitɑrɔ. Mɑ u derɑ bɑ kɑ win mɛro kitɑru ɡɑru nɑɑwɑ u sinɑ win nɔm ɡeuɔ.
19 Assim, veio Bate-Seba ao rei Salomão, a falar-lhe por Adonias; e o rei se levantou a encontrar-se com ela e se inclinou diante dela; então, se assentou no seu trono e fez pôr uma cadeira para a mãe do rei, e ela se assentou à sua mão direita.
20 Ye u sinɑ u kpɑ, yerɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑ̃ɑnu ɡɑnɑ nɑ kɑ nɑ, nɑ kĩ n nun kɑnɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
20 Então, disse ela: Só uma pequena petição te faço; não ma rejeites. E o rei lhe disse: Pede, minha mãe, porque te não farei virar o rosto.
21 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, ɑ de bu Abisɑɡi Sunɛmuɡii wunɛn mɔɔ Adoniyɑ wɛ̃ kurɔ.
21 E ela disse: Dê-se Abisague, a sunamita, a Adonias, teu irmão, por mulher.
22 Yerɑ Sɑlomɔɔ u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ ku rɑ yɑnde nɛɛ, n nùn bɑndu wɛ̃ɛyɔ? Domi u sɑ̃ɑwɑ nɛn mɔɔ. Win tɔmbɑ mɑɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ kɑ Yoɑbu Seruyɑn bii.
22 Então, respondeu o rei Salomão e disse a sua mãe: E por que pedes a Abisague, a sunamita, para Adonias? Pede também para ele o reino (porque é meu irmão maior), para ele, digo, e também para Abiatar, sacerdote, e para Joabe, filho de Zeruia.
23 Mɑ Sɑlomɔɔ u bɔ̃ruɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u mɑn kuɑ nɡe mɛ u kĩ, mɑ nɑ kun Adoniyɑ ɡo win ɡɑri yinin sɔ̃.
23 E jurou o rei Salomão pelo Senhor , dizendo: Assim Deus me faça e outro tanto, se não falou Adonias esta palavra contra a sua vida.
24 Yinni Gusunɔ wiyɑ, u mɑn dɑm kɑ̃ mɑ u mɑn sinɑsiɑ nɛn tundo Dɑfidin sinɑ ɡɔnɑɔ, mɑ u mɑn bɑn te wɛ̃ kɑ nɛn bibun bweserɔ nɡe mɛ u nɔɔ mwɛɛru kuɑ. Sere kɑ win wɑ̃ɑru, kon dewɑ bu Adoniyɑ ɡo ɡisɔ.
24 Agora, pois, vive o Senhor , que me confirmou, e me fez assentar no trono de Davi, meu pai, e que me tem feito casa, como tinha dito, que hoje morrerá Adonias.
25 Mɑ Sɑlomɔɔ wi, u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii ɡɔrɑ u dɑ u Adoniyɑ ɡo. Mɑ u dɑ u nùn ɡo.
25 E enviou o rei Salomão pela mão de Benaia, filho de Joiada, o qual deu sobre ele, e morreu.
26 Yen biruwɑ Sɑlomɔɔ u yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo wunɛn temɔ Anɑtɔtuɔ. Domi ɡɔɔwɑ ɑ kɑ weenɛ. Adɑmɑ nɑ ǹ ɡinɑ nun ɡoomɔ yèn sɔ̃ wunɑ ɑ kuɑ yɑ̃ku kowo nɛn tundo Dɑfidin wɑɑti sɔɔ. Mɛyɑ ɑ mɑɑ kɑ nùn win nɔni swɑ̃ɑru kpuro bɔnu kuɑ.
26 E a Abiatar, o sacerdote, disse o rei: Para Anatote vai, para os teus campos, porque és homem digno de morte; porém hoje te não matarei, porquanto levaste a arca do Senhor Jeová diante de Davi, meu pai, e porquanto foste aflito em tudo quanto meu pai foi aflito.
27 Nɡe mɛyɑ Sɑlomɔɔ u kɑ Abiɑtɑɑ ɡirɑ yɑ̃ku kowo sɔmburun di. Mɑ Yinni Gusunɔn ɡɑri yi u rɑɑ ɡeruɑ Elin yɛnun sɔ̃ Siloɔ yi koorɑ.
27 Lançou, pois, Salomão fora a Abiatar, para que não fosse sacerdote do Senhor , para cumprir a palavra do Senhor , que tinha dito sobre a casa de Eli em Siló.
28 Sɑnɑm mɛ Yoɑbu u nuɑ ye yɑ Adoniyɑ kɑ Abiɑtɑɑ deemɑ, yerɑ u dukɑ suɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ, u yɑ̃ku yerun kɑ̃ɑnu nɛnuɑ u kɑ bɔ̃ruɑ. Domi Adoniyɑwɑ u kɑ yɔ̃. Adɑmɑ u ǹ dɑɑ kɑ Abusɑlɔmu yɔ̃re.
28 E veio a fama até Joabe (porque Joabe se tinha desviado seguindo a Adonias, ainda que se não tinha desviado seguindo a Absalão), e Joabe fugiu para o tabernáculo do Senhor , e pegou das pontas do altar.
29 Mɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Yoɑbu u dukɑ suɑ u nɑ u wɑ̃ɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u yɑ̃ku yerun turɑrun kɑ̃ɑnu nɛni.
29 E disseram ao rei Salomão que Joabe tinha fugido para o tabernáculo do Senhor ; e eis que está junto ao altar; então, enviou Salomão Benaia, filho de Joiada, dizendo: Vai, dá sobre ele.
30 Ye Bɛnɑyɑ u turɑ sɑ̃ɑ yee ten mi, yerɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sinɑ boko u nɛɛ, ɑ yɑrimɑ.
30 E veio Benaia ao tabernáculo do Senhor e lhe disse: Assim diz o rei: Sai daí. E disse ele: Não, porém aqui morrerei. E Benaia tornou com a resposta ao rei, dizendo: Assim falou Joabe e assim me respondeu.
31 Sinɑ boko u nɛɛ, ɑ koowo nɡe mɛ u ɡeruɑ. A nùn sɛ̃reo mi, ɑ ɡo, kpɑ ɑ nùn yɑrɑ min di ɑ dɑ ɑ sike. Nɡe mɛyɑ kɑɑ nɛ kɑ nɛn bweseru yɑrɑ tɔmbu yiru ben yɛm di, mɛ Yoɑbu u yɑri. Domi bɑ ǹ kɔ̃sɑ ɡɑɑ kue.
31 E disse-lhe o rei: Faze como ele disse, e dá sobre ele, e sepulta-o, para que tires de mim e da casa de meu pai o sangue que Joabe sem causa derramou.
32 Tɔn beyɑ Abinɛɛ, Nɛrin bii, Isirelibɑn tɑbu sunɔ, kɑ mɑɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii, Yudɑbɑn tɑbu sunɔ. Bɑ nùn ɡem kɑ bɛɛrɛ kere, mɑ u bu ɡo kɑ tɑkobi nɛn tundo Dɑfidi u ǹ kɑ bɑɑru. Yen sɔ̃, Gusunɔ u de win yɛm mu wɔri win tii sɔɔ.
32 Assim o Senhor fará recair o sangue dele sobre a sua cabeça, porque deu sobre dois homens mais justos e melhores do que ele e os matou à espada, sem que Davi, meu pai, o soubesse, a saber: a Abner, filho de Ner, chefe do exército de Israel, e a Amasa, filho de Jéter, chefe do exército de Judá.
33 Ben yɛm mu ko n wɑ̃ɑwɑ Yoɑbu kɑ win bibun bweserɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ. Adɑmɑ Yinni Gusunɔ u koo de bɔri yɛndu tɑ n wɑ̃ɑ Dɑfidi kɑ win bibun bweserɔ kɑ mɑɑ win bibun bɑndu sɔɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
33 Assim, recairá o sangue destes sobre a cabeça de Joabe e sobre a cabeça da sua semente para sempre; mas a Davi, e à sua semente, e à sua casa, e ao seu trono dará o Senhor paz para todo o sempre.
34 Yerɑ Bɛnɑyɑ u dɑ u Yoɑbu sɛ̃re u ɡo. Mɑ bɑ nùn sikuɑ win ɡberu kpɑɑnɛɔ.
34 E subiu Benaia, filho de Joiada, e deu sobre ele, e o matou; e foi sepultado em sua casa, no deserto.
35 Mɑ sinɑ boko u Bɛnɑyɑ kuɑ tɑbu sunɔ Yoɑbun kɔsire. Mɛyɑ u mɑɑ Sɑdɔku kuɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑn kɔsire.
35 E o rei pôs a Benaia, filho de Joiada, em seu lugar sobre o exército e a Zadoque, o sacerdote, pôs o rei em lugar de Abiatar.
36 Yen biru sinɑ boko u ɡɔrɑ bu dɑ bu Simɛi sokumɑ. Ye u nɑ, yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wunɛn tiin yɛnu bɑniɔ Yerusɑlɛmuɔ. Kpɑ ɑ n wɑ̃ɑ ɡe sɔɔ, ɑ ku yɑri min di.
36 Depois, enviou o rei, e chamou a Simei, e disse-lhe: Edifica-te uma casa em Jerusalém, e habita aí, e daí não saias, nem para uma nem para outra parte.
37 Dɔmɑ te ɑ yɑrɑ min di, mɑ ɑ Sedoronin wɔwɑ tɔburɑ nɑ kon dewɑ bu nun ɡo. Sɑɑ ye sɔɔ, wunɑ ɑ tii ɡo.
37 Porque há de ser que, no dia em que saíres e passares o ribeiro de Cedrom, saibas decerto que morrerás; o teu sangue será sobre a tua cabeça.
38 Mɑ Simɛi u nɛɛ, yɑ wɑ̃ yinni. Kon ko ye ɑ ɡeruɑ.
38 E Simei disse ao rei: Boa é essa palavra; como tem dito o rei, meu senhor, assim fará o teu servo. E Simei habitou em Jerusalém muitos dias.
39 Wɔ̃ɔ itɑn biru yerɑ win yobu yiru ɡɑbu bɑ dukɑ yɑkurɑ bɑ dɑ bɑ wɑ̃ɑ Akisi, Mɑɑkɑn biin mi, wi u sɑ̃ɑ Gɑtin sunɔ. Yerɑ bɑ nɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee, wunɛn yobu bɑ wɑ̃ɑ Gɑtiɔ.
39 Sucedeu, porém, que, ao cabo de três anos, dois servos de Simei fugiram para Aquis, filho de Maaca, rei de Gate; e deram parte a Simei, dizendo: Eis que teus servos estão em Gate.
40 Yerɑ Simɛi u seewɑ u win kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuɑ u dɑ Gɑtiɔ Akisin mi, u yoo be mwɑɑmɑ.
40 Então, Simei se levantou, e albardou o seu jumento, e foi a Gate, para Aquis, a buscar a seus servos; assim, foi Simei e trouxe os seus servos de Gate.
41 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Simɛi u yɑrɑ Yerusɑlɛmun di u dɑ Gɑtiɔ. Adɑmɑ u wurɑmɑ kɔ.
41 E disseram a Salomão que Simei de Jerusalém fora a Gate e tinha já voltado.
42 Sinɑ boko u ɡɔrɑ u nɛɛ, bu nùn sokumɑ. Ye u nɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ ǹ dɑɑ nun bɔ̃rusie kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ dɔmɑ te ɑ yɑrɑ Yerusɑlɛmun di, kɑɑ ɡbiwɑ? A ǹ wisɑ ɑ nɛɛ, yɑ wɑ̃, ɑ nuɑ?
42 Então, enviou o rei, e chamou a Simei, e disse-lhe: Não te conjurei eu pelo Senhor e protestei contra ti, dizendo: No dia em que saíres para uma ou outra parte, sabe decerto que morrerás? E tu me disseste: Boa é essa palavra que ouvi.
43 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ nɔɔ mwɛɛ te yibie te ɑ kuɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ ɡɑri yi mɛm nɔɔwɛ yi nɑ nun sɔ̃ɔwɑ mi.
43 Por que, pois, não guardaste o juramento do Senhor , nem o mandado que te mandei?
44 Tɛ̃ ɑ yɑɑye kɔ̃sɑ ye ɑ nɛn tundo Dɑfidi kuɑ? Yinni Gusunɔwɑ u koo nun ye kɔsie.
44 Disse mais o rei a Simei: Bem sabes tu toda a maldade que o teu coração reconhece que fizeste a Davi, meu pai; pelo que o Senhor fez recair a tua maldade sobre a tua cabeça.
45 Adɑmɑ nɛ, sinɑ boko Sɑlomɔɔ, Yinni Gusunɔ u koo mɑn domɑru kuɑ. Kpɑ u nɛn tundo Dɑfidin bɑn te nɑ dii mini tɑ̃sisiɑ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
45 Mas o rei Salomão será abençoado, e o trono de Davi será confirmado perante o Senhor , para sempre.
46 Yen biru sinɑ boko u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii woodɑ wɛ̃, u nɛɛ, u doo u Simɛi ɡo. Mɑ u yɑrɑ u dɑ u nùn ɡo.
46 E o rei mandou a Benaia, filho de Joiada, o qual saiu, e deu sobre ele, e morreu; assim foi confirmado o reino na mão de Salomão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.