1 Reis 2
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Ye Dɑfidi u ɡɔɔ turuku kuɑ, yerɑ u win bii Sɑlomɔɔ woodɑ yenibɑ wɛ̃ u nɛɛ,
1 Ora, aproximando-se o dia da morte de Davi, deu ele ordem a Salomão, seu filho, dizendo:
2 wee, nɑ dɔɔ mi bɑɑwure u koo dɑ. Adɑmɑ wunɛ ɑ de ɑ n wɔruɡɔru mɔ, ɑ n tororu sɔ̃.
2 Eu vou pelo caminho de toda a terra; sê forte, pois, e porta-te como homem.
3 A Yinni Gusunɔn ɡere mɛm nɔɔwɔ, kpɑ ɑ n sĩimɔ win swɛɛ sɔɔ, kpɑ ɑ n win woodɑbɑ swĩi nɡe mɛ bɑ yoruɑ Mɔwisin tireru sɔɔ. À n kuɑ mɛ, ye ɑ mɔ̀ kpuro, yɑ koo koorɑwɑ.
3 Guarda as ordenanças do Senhor teu Deus, andando nos seus caminhos, e observando os seus estatutos, os seus mandamentos, os seus preceitos e os seus testemunhos, como está escrito na lei de Moisés, para que prosperes em tudo quanto fizeres e por onde quer que fores,
4 Kpɑ Yinni Gusunɔ u win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u mɑn kuɑ u nɛɛ, nɛn bibu bɑ̀ n sĩimɔ ɡem sɔɔ kɑ ben ɡɔ̃ru kpuro kɑ ben bwisikunu kpuro, nɑ ǹ kon biɑ wi u koo ko nɛn kɔsire Isirelibɑn bɑndu sɔɔ.
4 e para que o Senhor confirme a palavra que falou acerca de mim, dizendo: Se teus filhos guardarem os seus caminhos, andando perante a minha face fielmente, com todo o seu coração e com toda a sua alma, nunca te faltará sucessor ao trono de Israel.
5 Yen biru Dɑfidi u mɑɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ ye Yoɑbu Seruyɑn bii u mɑn kuɑ. Domi u Isirelibɑn tɑbu sinɑmbu yiru beni, Abinɛɛ, Nɛrin bii kɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii ɡo, u ben yɛm yɑri bɔri yɛndun sɑɑ sɔɔ. Mɑ u mu tɛɛni win kpɑkɑɔ, kɑ mɑɑ win bɑrɑnɔ.
5 Tu sabes também o que me fez Joabe, filho de Zeruia, a saber, o que fez aos dois chefes do exército de Israel, a Abner, filho de Ner, e a Amasa, filho de Jeter, os quais ele matou, e em tempo de paz derramou o sangue de guerra, manchando com ele o cinto que tinha nos lombos, e os sapatos que trazia nos pés.
6 Yen sɔ̃, ɑ koowo mɛ̀n nɔɔ wunɛn bwisi yi nɛ. A ku rɑ de u seri bururɑ u sere ɡbi.
6 Faze, pois, segundo a tua sabedoria, e não permitas que suas cãs desçam à sepultura em paz.
7 Adɑmɑ ɑ Bɑɑsilɑi Gɑlɑdiɡiin bibu durom kuo. A de bɑ n dɑ di kɑ be bɑ dimɔ wunɛn dii yerɔ sɑnnu. Domi beyɑ bɑ nɑ bɑ mɑn somi sɑnɑm mɛ nɑ kpikiru suɑ wunɛn mɔɔ Abusɑlɔmun sɔ̃.
7 Mas para com os filhos de Barzilai, o gileadita, usa de benevolência, e estejam eles entre os que comem à tua mesa; porque assim se houveram comigo, quando eu fugia por causa de teu irmão Absalão.
8 A mɑɑ Simɛi Gerɑn bii Bɛnyɑmɛɛn bweseru sɔɔ yɑɑyo. U nɑ Bɑhurimun di, u mɑn wɔm kɔ̃sunu wɔnwɑ dɔmɑ te nɑ kpikiru dɔɔ Mɑhɑnɑimuɔ. Adɑmɑ ye nɑ wee, u mɑn sennɔ nɑ Yuudɛnin dɑɑrɔ. Mɑ nɑ bɔ̃ruɑ kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, nɛn tɑkobi kun mɑɑ nùn ɡoomɔ.
8 E eis que também contigo está Simei, filho de Gêra, benjamita, de Baurim, que me lançou atroz maldição, no dia em que eu ia a Maanaim; porém ele saiu a encontrar-se comigo junto ao Jordão, e eu lhe jurei pelo Senhor, dizendo: Não te matarei à espada.
9 Adɑmɑ tɛ̃, ɑ ku de u kun sɛɛyɑsiɑbu wɑ. A bwisi mɔ, wunɑ ɑ yɛ̃ mɛ kɑɑ nùn kuɑ. A de u kɑ hunde tumɑru ɡbi.
9 Agora, porém, não o tenhas por inocente; pois és homem sábio, e bem saberás o que lhe hás de fazer; farás com que as suas cãs desçam à sepultura com sangue.
10 Yen biru Dɑfidi u kpunɑ u ɡu u win bɑɑbɑbɑ nɑɑmwɛ. Mɑ bɑ nùn sikɑ win wuu Yerusɑlɛmuɔ ɡe bɑ mɑɑ sokumɔ Dɑfidin wuu.
10 Depois Davi dormiu com seus pais, e foi sepultado na cidade de Davi.
11 Dɑfidi u kuɑwɑ wɔ̃ɔ weeru bɑndu sɔɔ. Gbiikɑɑ u kuɑ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru Heboroniɔ. Yen biruwɑ u kuɑ wɔ̃ɔ tɛnɑ kɑ itɑ Yerusɑlɛmuɔ.
11 E foi o tempo que Davi reinou sobre Israel quarenta anos: sete anos reinou em Hebrom, e em Jerusalém reinou trinta e três anos.
12 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Sɑlomɔɔ u dɑ u sinɑ win tundon sinɑ ɡɔnɑ wɔllɔ. Mɑ bɑ win bɑn te dɑm sire ɡem ɡem.
12 Salomão, pois, assentou-se no trono de Davi, seu pai; e o seu reino se fortificou sobremaneira.
13 Adoniyɑ Hɑɡitin bii u nɑ Sɑlomɔɔn mɛro Bɑti Sebɑn mi, mɑ Bɑti Sebɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, n kɑ sere do?
13 Então Adonias, filho de Hagite, veio a Bate-Seba, mãe de Salomão; e perguntou ela: De paz é a tua vinda? Respondeu ele: É de paz.
14 Adɑmɑ ɡɑri ɡɛɛ wɑ̃ɑ yi nɑ kĩ n nun sɔ̃.
14 E acrescentou: Uma palavra tenho que dizer-te. Respondeu ela: Fala.
15 Yerɑ Adoniyɑ u nɛɛ, ɑ yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ rɑɑ bɑn te mɔ. Nɛnɑ Isirelibɑ kpuro bɑ yĩiyɔ n tu di. Adɑmɑ wee tɑ wurɑ nɛn wɔnɔn mi. Domi Yinni Gusunɔwɑ u nùn tu wɛ̃.
15 Disse, pois, ele: Bem sabes que o reino era meu, e que todo o Israel tinha posto a vista em mim para que eu viesse a reinar; contudo o reino se transferiu e veio a ser de meu irmão, porque foi feito seu pelo Senhor.
16 Tɛ̃, ɡɑ̃ɑ teenɑ nɑ kĩ n nun bikiɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
16 Agora uma só coisa te peço; não ma recuses. Ela lhe disse: Fala.
17 Mɑ Adoniyɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ doo ɑ mɑn Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ u be mɑn Abisɑɡi Sunɛmuɡii kɛ̃ kurɔ. U ǹ nun ye yinɑrimɔ.
17 E ele disse: Peço-te que fales ao rei Salomão {porque ele não to recusará} , que me dê por mulher a Abisague, a sunamita.
18 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, to, kon dɑ n nùn sɔ̃.
18 Respondeu Bate-Seba: Pois bem; eu falarei por ti ao rei.
19 Yerɑ Bɑti Sebɑ u dɑ Sɑlomɔɔn mi, u kɑ nùn Adoniyɑn ɡɑri yi sɔ̃. Ye sinɑ boko u win mɛro wɑ u wee, yerɑ u seewɑ u nùn sennɔ dɑ. U yiirɑ win wuswɑɑɔ. Mɑ u seewɑ u dɑ u sinɑ win sinɑ kitɑrɔ. Mɑ u derɑ bɑ kɑ win mɛro kitɑru ɡɑru nɑɑwɑ u sinɑ win nɔm ɡeuɔ.
19 Foi, pois, Bate-Seba ter com o rei Salomão, para falar-lhe por Adonias. E o rei se levantou a encontrar-se com ela, e se inclinou diante dela; então, assentando-se no seu trono, mandou que pusessem um trono para a rainha-mãe; e ela se assentou à sua direita.
20 Ye u sinɑ u kpɑ, yerɑ u sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑ̃ɑnu ɡɑnɑ nɑ kɑ nɑ, nɑ kĩ n nun kɑnɑ. Yen sɔ̃, ɑ ku mɑn nu yinɑri.
20 Então disse ela: Só uma pequena coisa te peço; não ma recuses. Respondeu-lhe o rei: Pede, minha mãe, porque não te recusarei.
21 Mɑ Bɑti Sebɑ u nɛɛ, ɑ de bu Abisɑɡi Sunɛmuɡii wunɛn mɔɔ Adoniyɑ wɛ̃ kurɔ.
21 E ela disse: Dê-se Abisague, a sunamita, por mulher a teu irmão Adonias.
22 Yerɑ Sɑlomɔɔ u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ ku rɑ yɑnde nɛɛ, n nùn bɑndu wɛ̃ɛyɔ? Domi u sɑ̃ɑwɑ nɛn mɔɔ. Win tɔmbɑ mɑɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ kɑ Yoɑbu Seruyɑn bii.
22 Então respondeu o rei Salomão, e disse a sua mãe: E por que pedes Abisague, a sunamita, para Adonias? Pede também para ele o reino {porque é meu irmão mais velho}; sim, para ele, e também para Abiatar, o sacerdote, e para Joabe, filho de Zeruia.
23 Mɑ Sɑlomɔɔ u bɔ̃ruɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u mɑn kuɑ nɡe mɛ u kĩ, mɑ nɑ kun Adoniyɑ ɡo win ɡɑri yinin sɔ̃.
23 E jurou o rei Salomão pelo Senhor, dizendo: Assim Deus me faça, e outro tanto, se não falou Adonias esta palavra contra a sua vida.
24 Yinni Gusunɔ wiyɑ, u mɑn dɑm kɑ̃ mɑ u mɑn sinɑsiɑ nɛn tundo Dɑfidin sinɑ ɡɔnɑɔ, mɑ u mɑn bɑn te wɛ̃ kɑ nɛn bibun bweserɔ nɡe mɛ u nɔɔ mwɛɛru kuɑ. Sere kɑ win wɑ̃ɑru, kon dewɑ bu Adoniyɑ ɡo ɡisɔ.
24 Agora, pois, vive o Senhor, que me confirmou e me fez assentar no trono de Davi, meu pai, e que me estabeleceu casa, como tinha dito, que hoje será morto Adonias.
25 Mɑ Sɑlomɔɔ wi, u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii ɡɔrɑ u dɑ u Adoniyɑ ɡo. Mɑ u dɑ u nùn ɡo.
25 E o rei Salomão deu ordem a Benaías, filho de Jeoiada, o qual feriu a Adonias, de modo que morreu.
26 Yen biruwɑ Sɑlomɔɔ u yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo wunɛn temɔ Anɑtɔtuɔ. Domi ɡɔɔwɑ ɑ kɑ weenɛ. Adɑmɑ nɑ ǹ ɡinɑ nun ɡoomɔ yèn sɔ̃ wunɑ ɑ kuɑ yɑ̃ku kowo nɛn tundo Dɑfidin wɑɑti sɔɔ. Mɛyɑ ɑ mɑɑ kɑ nùn win nɔni swɑ̃ɑru kpuro bɔnu kuɑ.
26 Também a Abiatar, o sacerdote, disse o rei: Vai para Anatote, para os teus campos, porque és homem digno de morte; porém hoje não te matarei, porquanto levaste a arca do Senhor Deus diante de Davi, meu pai, e porquanto participaste de todas as aflições de meu pai.
27 Nɡe mɛyɑ Sɑlomɔɔ u kɑ Abiɑtɑɑ ɡirɑ yɑ̃ku kowo sɔmburun di. Mɑ Yinni Gusunɔn ɡɑri yi u rɑɑ ɡeruɑ Elin yɛnun sɔ̃ Siloɔ yi koorɑ.
27 Salomão, pois, expulsou Abiatar, para que não fosse sacerdote do Senhor, assim cumprindo a palavra que o Senhor tinha dito acerca da casa de Eli em Siló.
28 Sɑnɑm mɛ Yoɑbu u nuɑ ye yɑ Adoniyɑ kɑ Abiɑtɑɑ deemɑ, yerɑ u dukɑ suɑ u dɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ, u yɑ̃ku yerun kɑ̃ɑnu nɛnuɑ u kɑ bɔ̃ruɑ. Domi Adoniyɑwɑ u kɑ yɔ̃. Adɑmɑ u ǹ dɑɑ kɑ Abusɑlɔmu yɔ̃re.
28 Ora, veio esta notícia a Joabe {pois Joabe se desviara após Adonias, ainda que não se tinha desviado após Absalão} ; pelo que Joabe fugiu para o tabernáculo do Senhor, e apegou-se as pontas do altar.
29 Mɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Yoɑbu u dukɑ suɑ u nɑ u wɑ̃ɑ Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u yɑ̃ku yerun turɑrun kɑ̃ɑnu nɛni.
29 E disseram ao rei Salomão: Joabe fugiu para o tabernáculo do Senhor; e eis que está junto ao altar. Então Salomão enviou Benaías, filho de Jeoiada, dizendo: Vai, mata-o.
30 Ye Bɛnɑyɑ u turɑ sɑ̃ɑ yee ten mi, yerɑ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sinɑ boko u nɛɛ, ɑ yɑrimɑ.
30 Foi, pois, Benaías ao tabernáculo do Senhor, e disse a Joabe: Assim diz o rei: Sai daí. Respondeu Joabe: Não! porém aqui morrerei. E Benaías tornou com a resposta ao rei, dizendo: Assim falou Joabe, e assim me respondeu.
31 Sinɑ boko u nɛɛ, ɑ koowo nɡe mɛ u ɡeruɑ. A nùn sɛ̃reo mi, ɑ ɡo, kpɑ ɑ nùn yɑrɑ min di ɑ dɑ ɑ sike. Nɡe mɛyɑ kɑɑ nɛ kɑ nɛn bweseru yɑrɑ tɔmbu yiru ben yɛm di, mɛ Yoɑbu u yɑri. Domi bɑ ǹ kɔ̃sɑ ɡɑɑ kue.
31 Ao que lhe disse o rei: Faze como ele disse; mata-o, e sepulta-o, para que tires de sobre mim e de sobre a casa de meu pai o sangue que Joabe sem causa derramou.
32 Tɔn beyɑ Abinɛɛ, Nɛrin bii, Isirelibɑn tɑbu sunɔ, kɑ mɑɑ Amɑsɑ Yetɛɛn bii, Yudɑbɑn tɑbu sunɔ. Bɑ nùn ɡem kɑ bɛɛrɛ kere, mɑ u bu ɡo kɑ tɑkobi nɛn tundo Dɑfidi u ǹ kɑ bɑɑru. Yen sɔ̃, Gusunɔ u de win yɛm mu wɔri win tii sɔɔ.
32 Assim o Senhor fará recair o sangue dele sobre a sua cabeça, porque deu sobre dois homens mais justos e melhores do que ele, e os matou à espada, sem que meu pai Davi o soubesse, a saber: a Abner, filho de Ner, chefe do exército de Israel, e a Amasa, filho de Jeter, chefe do exército de Judá.
33 Ben yɛm mu ko n wɑ̃ɑwɑ Yoɑbu kɑ win bibun bweserɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ. Adɑmɑ Yinni Gusunɔ u koo de bɔri yɛndu tɑ n wɑ̃ɑ Dɑfidi kɑ win bibun bweserɔ kɑ mɑɑ win bibun bɑndu sɔɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
33 Assim recairá o sangue destes sobre a cabeça de Joabe e sobre a cabeça da sua descendência para sempre; mas a Davi, e à sua descendência, e à sua casa, e ao seu trono, o Senhor dará paz para sempre.
34 Yerɑ Bɛnɑyɑ u dɑ u Yoɑbu sɛ̃re u ɡo. Mɑ bɑ nùn sikuɑ win ɡberu kpɑɑnɛɔ.
34 Então Benaías, filho de Jeoiada, subiu e, arremetendo contra Joabe, o matou. E foi sepultado em sua casa, no deserto.
35 Mɑ sinɑ boko u Bɛnɑyɑ kuɑ tɑbu sunɔ Yoɑbun kɔsire. Mɛyɑ u mɑɑ Sɑdɔku kuɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑn kɔsire.
35 Em lugar dele o rei pôs a Benaías, filho de Jeoiada, sobre o exército; e a Zadoque, o sacerdote, pôs em lugar de Abiatar.
36 Yen biru sinɑ boko u ɡɔrɑ bu dɑ bu Simɛi sokumɑ. Ye u nɑ, yerɑ sinɑ boko u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wunɛn tiin yɛnu bɑniɔ Yerusɑlɛmuɔ. Kpɑ ɑ n wɑ̃ɑ ɡe sɔɔ, ɑ ku yɑri min di.
36 Depois o rei mandou chamar a Simei e lhe disse: Edifica para ti uma casa em Jerusalém, habita aí, e daí não saias, nem para uma nem para outra parte.
37 Dɔmɑ te ɑ yɑrɑ min di, mɑ ɑ Sedoronin wɔwɑ tɔburɑ nɑ kon dewɑ bu nun ɡo. Sɑɑ ye sɔɔ, wunɑ ɑ tii ɡo.
37 E fica sabendo que, no dia em que saíres e passares o ribeiro de Cedrom, de certo hás de morrer. O teu sangue será sobre a tua cabeça.
38 Mɑ Simɛi u nɛɛ, yɑ wɑ̃ yinni. Kon ko ye ɑ ɡeruɑ.
38 Respondeu Simei ao rei: Boa é essa palavra; como tem dito o rei meu senhor, assim fará o teu servo. E Simei habitou em Jerusalém muitos dias.
39 Wɔ̃ɔ itɑn biru yerɑ win yobu yiru ɡɑbu bɑ dukɑ yɑkurɑ bɑ dɑ bɑ wɑ̃ɑ Akisi, Mɑɑkɑn biin mi, wi u sɑ̃ɑ Gɑtin sunɔ. Yerɑ bɑ nɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, wee, wunɛn yobu bɑ wɑ̃ɑ Gɑtiɔ.
39 Sucedeu porém que, ao cabo de três anos, dois servos de Simei fugiram para Aquis, filho de Maacá, rei de Gate. E deram parte a Simei, dizendo: Eis que teus servos estão em Gate.
40 Yerɑ Simɛi u seewɑ u win kɛtɛku ɡɑɑri bɔkuɑ u dɑ Gɑtiɔ Akisin mi, u yoo be mwɑɑmɑ.
40 Então Simei se levantou, albardou o seu jumento e foi a Gate ter com Aquis, em busca dos seus servos; assim foi Simei, e os trouxe de Gate.
41 Yerɑ bɑ dɑ bɑ Sɑlomɔɔ sɔ̃ɔwɑ mɑ Simɛi u yɑrɑ Yerusɑlɛmun di u dɑ Gɑtiɔ. Adɑmɑ u wurɑmɑ kɔ.
41 Disseram a Salomão que Simei fora de Jerusalém a Gate, e já havia voltado.
42 Sinɑ boko u ɡɔrɑ u nɛɛ, bu nùn sokumɑ. Ye u nɑ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ ǹ dɑɑ nun bɔ̃rusie kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru nɑ nɛɛ, ɑ n yɛ̃ dɔmɑ te ɑ yɑrɑ Yerusɑlɛmun di, kɑɑ ɡbiwɑ? A ǹ wisɑ ɑ nɛɛ, yɑ wɑ̃, ɑ nuɑ?
42 Então o rei mandou chamar a Simei e lhe disse: Não te conjurei pelo Senhor e não te protestei, dizendo: No dia em que saíres para qualquer parte, sabe de certo que hás de morrer? E tu me disseste: Boa é essa palavra que ouvi.
43 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ nɔɔ mwɛɛ te yibie te ɑ kuɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ ɡɑri yi mɛm nɔɔwɛ yi nɑ nun sɔ̃ɔwɑ mi.
43 Por que, então, não guardaste o juramento do Senhor, e a ordem que te dei?
44 Tɛ̃ ɑ yɑɑye kɔ̃sɑ ye ɑ nɛn tundo Dɑfidi kuɑ? Yinni Gusunɔwɑ u koo nun ye kɔsie.
44 Disse-lhe mais: Bem sabes tu, e o teu coração reconhece toda a maldade que fizeste a Davi, meu pai; pelo que o Senhor fará recair a tua maldade sobre a tua cabeça.
45 Adɑmɑ nɛ, sinɑ boko Sɑlomɔɔ, Yinni Gusunɔ u koo mɑn domɑru kuɑ. Kpɑ u nɛn tundo Dɑfidin bɑn te nɑ dii mini tɑ̃sisiɑ sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
45 Mas o rei Salomão será abençoado, e o trono de Davi será confirmado perante o Senhor para sempre:
46 Yen biru sinɑ boko u Bɛnɑyɑ Yehoyɑdɑn bii woodɑ wɛ̃, u nɛɛ, u doo u Simɛi ɡo. Mɑ u yɑrɑ u dɑ u nùn ɡo.
46 E o rei deu ordem a Benaías, filho de Jeoiada, o qual saiu, e feriu a Simei, de modo que morreu. Assim foi confirmado o reino na mão de Salomão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.