1 Reis 18

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yenibɑn biru, ɡbebu ten wɔ̃ɔ itɑse sɔɔ, Yinni Gusunɔ u Eli sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo, Akɑbu u nun wɑ domi kon de ɡurɑ yu nɛ.
1 Passado muito tempo, foi a palavra de Deus dirigida a Elias no terceiro ano, nestes termos: Vai apresentar-te diante de Acab, eu vou fazer chover sobre a terra.
2 Sɑɑ ye, ɡɔ̃ɔrɑ dɑm mɔ Sɑmɑriɔ. Mɑ Eli u seewɑ u dɔɔ Akɑbun mi.
2 Elias partiu e foi apresentar-se a Acab. A fome devastava violentamente a Samaria.
3 N deemɑ sɑɑ ye sɔɔrɑ Akɑbu u Abudiɑsi sokusiɑ, wi u sɑ̃ɑ win sinɑ kpɑɑrun sɔm kowobun wiruɡii.
3 Acab mandou chamar Abdias, seu intendente. Abdias era um homem fervoroso adorador do Senhor.
4 Sɑɑ yè sɔɔ Yesɑbɛli u Yinni Gusunɔn sɔmɔbu ɡoomɔ, yerɑ Abudiɑsi wi, u ben wunɔbu (100) suɑ u bɔnu kuɑ weerɑɑkuukuubu u beruɑ kpee wɔru sɔɔ. Miyɑ u rɑ n kɑ bu dĩɑnu kɑ nim dɑɑwɑmmɛ.
4 Quando Jezabel massacrou os profetas do Senhor, Abdias tomou cem profetas e escondeu-os em duas cavernas, cinqüenta numa e cinqüenta noutra, onde lhes tinha providenciado o que comer e beber.
5 Ye u tunumɑ Akɑbun mi, Akɑbu u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de su dɑ su mɛɛri nɡe sɑ ko yɑkɑ bekusu wɑ mi bwii kɑ dɑru koki yi wɑ̃ɑ kpɑ bɛsɛn yooyoosu kɑ dumi kɑ kɛtɛkunu nu wɑ nu di. Kpɑ bɛsɛn sɑbenun ɡɔɔ u kɑ sɑkɑ nɛrɑ.
5 Acab disse-lhe: Percorre a terra; vai a todas as fontes e a todas as torrentes; talvez encontremos erva para conservar a vida aos cavalos e aos burros, evitando assim abater uma parte de nossos animais.
6 Mɑ Akɑbu kɑ Abudiɑsi, bɑ yɑm mi bɔnu kuɑ, bɑ yɑkɑ bekusu kɑso wɔri. Ben bɑɑwure u win swɑɑ mwɑ.
6 E repartiram entre si a terra para percorrê-la. Acab foi por um lado, sozinho, e Abdias tomou uma direção contrária.
7 Ye Abudiɑsi u swɑɑ mɔ̀ u dɔɔ, yerɑ u kɑ Eli yinnɑ. Mɑ u nùn tubɑ. Yerɑ u yiirɑ u wuswɑɑ tem ɡirɑri u nɛɛ, wunɑ mini, nɛn yinni Eli?
7 Enquanto Abdias caminhava, eis que veio Elias ao seu encontro. Abdias reconheceu-o e prostrou-se com o rosto por terra, dizendo: És tu, meu senhor Elias?
8 Yerɑ Eli u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛnɑ mi. A doo ɑ wunɛn yinni Akɑbu sɔ̃ mɑ ɑ mɑn wɑ.
8 Sim, sou eu. Vai dizer ao teu amo: Elias está aí.
9 Mɑ Abudiɑsi u nɛɛ, torɑru mbɑ nɑ torɑ yinni, ɑ kɑ kĩ ɑ mɑn Akɑbu nɔmu sɔndiɑ u mɑn ɡo.
9 Abdias replicou: Que pecado cometi eu, para que entregues assim o teu servo nas mãos de Acab, para ele me matar?
10 Kɑ Gusunɔ wunɛn Yinnin wɑ̃ɑru, bweseru ɡɑru sɑri tèn mi nɛn yinni kun ɡɔre bu nun kɑsumɑ. Bwese te, tɑ̀ n nɛɛ, tɑ ǹ nun wɑ mi, u rɑ bu bɔ̃rusiewɑ kpɑ u n kɑ yɛ̃ mɑ ɡeemɑ ɑ ǹ wɑ̃ɑ mi.
10 Pela vida de Deus, não há nação, nem reino aonde meu amo não te tenha mandado buscar. E diziam: Elias não está aqui; e ele fazia jurar reino e povo que não te haviam achado.
11 Miyɑ ɑ nɛɛ, n seewo n dɑ tɛ̃ n nɛɛ, nɑ nun wɑ?
11 E agora tu me dizes: Vai dizer ao teu amo: Elias está aí.
12 Nɑ̀ n doonɑ kpɑ Gusunɔn Hunde u nun suɑ u kɑ dɑ mi nɑ ǹ yɛ̃. Sɑɑ ye sɔɔ, nɑ̀ n Akɑbu sɔ̃ɔwɑ nɑ nun wɑ kpɑ u nɑ u nun biɑ, ɑ n yɛ̃ mɑ u koo mɑn ɡowɑ. N deemɑ nɑ Gusunɔ nɑsiewɑ sɑɑ nɛn piiburun di.
12 Mas quando eu me apartar de ti, o Espírito do Senhor te levará para não sei onde, e Acab, informado por mim, não te encontrando, matar-me-á. Ora, o teu servo teme o Senhor desde a sua juventude.
13 Yinni, bɑ ǹ nun sɔ̃ɔwɑ ye nɑ kuɑ ye Yesɑbɛli u Yinni Gusunɔn sɔmɔbu ɡoomɔ? Sɔmɔbu wunɔbuwɑ (100) nɑ beruɑ. Nɑ bu bɔnu kuɑ weerɑɑkuukuubu. Nɑ derɑ bɑ duɑ kpee wɔrusu sɔɔ. Miyɑ nɑ rɑ kɑ bu dĩɑnu kɑ nim dɑɑwe.
13 Porventura não foi dito ao meu senhor o que eu fiz quando Jezabel massacrava os profetas do Senhor? Escondi cem deles, cinqüenta numa caverna e cinqüenta noutra, e os sustentei ali.
14 Yerɑ ɑ nɛɛ, n doo tɛ̃ n nɛn yinni sɔ̃ n nɛɛ, wunɛ Eli ɑ wɑ̃ɑ mini. U ǹ koo mɑn ɡo?
14 E agora tu me dizes: Vai dizer ao teu amo: Elias está aí! Ele me matará!
15 Adɑmɑ Eli u nùn wisɑ u nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔ dɑm kpuroɡii wi nɑ sɑ̃ɑmɔn wɑ̃ɑru kon dɑ n yɔ̃rɑ Akɑbun wuswɑɑɔ ɡisɔ.
15 Elias respondeu-lhe: Pela vida do Senhor dos Exércitos a quem sirvo, hoje mesmo me apresentarei diante de Acab.
16 Yerɑ Abudiɑsi u dɑ u kɑ Akɑbu yinnɑ mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ kpuro ye u wɑ. Mɑ Akɑbu u Eli sennɔ dɑ.
16 Abdias correu para junto de Acab e deu-lhe a nova. Acab saiu ao encontro de Elias.
17 Sɑɑ ye u Eli wɛndɛ kuɑ, yerɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wunɑ mi, wunɛ wi ɑ nɔni swɑ̃ɑ teni doke bɛsɛ Isirelibɑn temɔ?
17 Ao vê-lo, Acab lhe disse: Eis-te aqui, o perturbador de Israel!
18 Eli u nùn wisɑ u nɛɛ, n ǹ nɛ nɑ nɔni swɑ̃ɑru doke tem mɛ sɔɔ. Wunɑ. Domi wunɛ kɑ wunɛn tundon yɛnuɡibu, bɛɛyɑ i Yinni Gusunɔn woodɑbɑ deri, mɑ i dɑ i bũu wi bɑ sokumɔ Bɑɑli sɑ̃ɑmɔ.
18 Não sou eu o perturbador de Israel, respondeu Elias, mas tu, sim, e a casa de teu pai, porque abandonastes os preceitos do Senhor e tu seguiste aos Baal.
19 Yen sɔ̃ tɛ̃, ɑ de Isirelibɑ bu mɛnnɑmɑ ɡuu te bɑ mɔ̀ Kɑɑmɛliɔ kɑ sere bũu wi bɑ sokumɔ Bɑɑlin yɑ̃ku kowobu tɔnu nɛɛru kɑ weerɑɑkuru (450) kɑ mɑɑ bũu wi bɑ sokumɔ Asitɑɑten yɑ̃ku kowobu tɔnu nɛɛru (400) be bɑ rɑ mɛnnɛ bu di sɑnnu kɑ Yesɑbɛli.
19 Convoca, pois, à montanha do Carmelo, junto de mim, todo o Israel com os quatrocentos e cinqüenta profetas de Baal e os quatrocentos profetas de asserá, que comem à mesa de Jezabel.
20 Yerɑ Akɑbu u ɡɔrɑ bɑ Isirelibɑ mɛnnɑ kɑ bũu yɑ̃ku kowo be, ɡuu te bɑ mɔ̀ Kɑɑmɛliɔ.
20 Mandou Acab avisar a todos os israelitas e reuniu os profetas no monte Carmelo.
21 Mɑ Eli u bu susi u nɛɛ, dommɑ i ko i bɛɛn ɡɔ̃rusu yiru deri. Ǹ n Yinni Gusunɔn nɑ u sɑ̃ɑ kpuron Yinni, i nùn sɑ̃ɑwɔ. Ǹ n mɑɑ Bɑɑlin nɑ, i nùn sɑ̃ɑwɔ.
21 Elias, aproximando-se de todo o povo, disse: Até quando claudicareis dos dois pés? Se o Senhor é Deus, segui-o, mas se é Baal, segui a Baal! O povo nada respondeu.
22 Mɑ u mɑɑ bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee tɛ̃, nɛ turowɑ nɑ tie Yinni Gusunɔn sɔmɔbu sɔɔ. Adɑmɑ be, be bɑ sɑ̃ɑ Bɑɑlin yɑ̃ku kowobu, bɑ sɑ̃ɑwɑ tɔnu nɛɛru kɑ weerɑɑkuru (450).
22 Elias continuou: Eu sou o único dos profetas do Senhor que fiquei, enquanto os de Baal são quatrocentos e cinqüenta.
23 Yen sɔ̃ tɛ̃, bu sun nɑɑ kinɛnu yiru wɛ̃ɛmɑ. Kpɑ Bɑɑlin yɑ̃ku kowo be, bu teeru suɑ bu ten yɑɑ muriri bu sɔndi dɑ̃ɑ ɡbebi wɔllɔ bu ku dɔ̃ɔ doke. Kpɑ nɛ n mɑɑ teeru suɑ n ko mɛ.
23 Dê-se-nos, portanto, um par de novilhos: eles escolherão um, fá-lo-ão em pedaços, e o colocarão sobre a lenha, mas sem meter fogo por baixo; eu tomarei o outro novilho e pô-lo-ei sobre a lenha, sem meter fogo por baixo.
24 Yen biru kpɑ bu ben bũnu soku, kpɑ n mɑɑ Yinni Gusunɔ soku kpɑ su wɑ wìn Yinni u koo wisi u dɔ̃ɔ doke dɑ̃ɑ ye sɔɔ.
24 Depois disso, invocareis o nome de vosso deus, e eu invocarei o nome do Senhor. Aquele que responder pelo fogo, esse será reconhecido como o {verdadeiro} Deus. Todo o povo respondeu: É boa a proposta.
25 Mɑ Eli u yɑ̃ku kowo be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i ɡbio i bɛɛn nɑɑ kinɛru suɑ i ɡo, domi bɛɛyɑ i dɑbiru bo, kpɑ i bɛɛn bũu soku. Adɑmɑ i ku rɑ dɔ̃ɔ doke dɑ̃ɑ ye sɔɔ kɑ bɛɛn tii.
25 Então disse Elias aos profetas de Baal: Escolhei vós primeiro um novilho e preparai-o, porque sois mais numerosos, e invocai o vosso deus, mas não ponhais fogo.
26 Mɑ bɑ nɑɑ kinɛ te bɑ bu wɛ̃ mi ɡo. Yerɑ bɑ bũu wi sokɑ sɑɑ bururun di sere sɔ̃ɔ u kɑ nɑ wiru wɔllɔ. Bɑ mɔ̀, Bɑɑli, ɑ sun wurɑrio! Mɑ bɑ yɑɑmɔ bɑ kɑ ben yɑ̃ku yerun turɑ te sikerenɑmɔ. Adɑmɑ bɑ ǹ nɔɔ ɡɑɡu nuɑ. Bɑ ǹ mɑɑ wisibu ɡɑbu wɑ.
26 Eles tomaram o novilho que lhes foi dado e fizeram-no em pedaços. Em seguida, puseram-se a invocar o nome de Baal desde a manhã até o meio-dia, gritando: Baal, responde-nos! Mas não houve voz, nem resposta. E dançavam ao redor do altar que tinham levantado.
27 Sɔ̃ɔ wii wɔɔ te, yerɑ den Eli u bu yɑɑkoru mɔ̀, u mɔ̀, i ɡbɑ̃ro kɑ dɑm, domi u sɑ̃ɑwɑ bɛɛn bũu. Sɔrɔkudo u ɡɑ̃ɑnu bwisikumɔwɑ, ǹ kun mɛ, u ɡɑ̃ɑnu mɔ̀wɑ ni nu nùn nɛni ǹ kun mɛ u ɡɑm dɑwɑ, ǹ kun mɛ, u do! Yen sɔ̃, i ɡbɑ̃ro kpɑ u dom yɑndɑ.
27 Sendo já meio-dia, Elias escarnecia-os, dizendo: Gritai com mais força, pois {seguramente!} ele é deus; mas estará entretido em alguma conversa, ou ocupado, ou em viagem, ou estará dormindo... e isso o acordará.
28 Mɑ bɑ ɡbɑ̃sukɑ tɑ̃ɑ tɑ̃ɑ bɑ seewɑ bɑ tii tɑkobi kɑ yɑɑsi sɔkirimɔ nɡe mɛ ben komɑru. Mɑ yɛm mu kokumɔ sɑɑ ben wɑsin di.
28 Eles gritavam, com efeito, em alta voz, e retalhavam-se segundo o seu costume, com espadas e lanças, até se cobrirem de sangue.
29 Ye sɔ̃ɔ u kɛllɑ, yerɑ bɑ mɑɑ sɑ̃ɑru wɔri kɑ dɑm, sere yokɑn yɑ̃kurun sɑɑ yɑ kɑ turɑ. Adɑmɑ bɑ ǹ bũu ɡoon nɔɔ nuɑ, bɑ ǹ mɑɑ wisibu ɡɑbu nuɑ, ǹ kun mɛ ɡɑ̃ɑ ni nu koo tɔmbun lɑɑkɑri seeyɑ.
29 Passado o meio-dia, enquanto continuavam em seus transes proféticos, chegou a hora da oblação. Mas não houve voz, nem resposta, nem sinal algum de atenção.
30 Ye Eli u tɔn be kpuro sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i susimɑ nɛn ɡee, mɑ be kpuro bɑ susi win mi. Yerɑ u Yinni Gusunɔn yɑ̃ku yerun turɑ te bɑ rɑɑ sɑnkɑ mi sɔnwɑ.
30 Então Elias disse ao povo: Aproximai-vos de mim, e todos se aproximaram. Elias reparou o altar demolido do Senhor.
31 Mɑ u kpenu wɔkurɑ yiru suɑ nɡe mɛ Yɑkɔbun bibun ɡeerɑ nɛ. Yɑkɔbu wiyɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ yĩsiru kɑ̃ Isireli.
31 Tomou doze pedras, segundo o número das doze tribos saídas dos filhos de Jacó, a quem o Senhor dissera: Tu te chamarás Israel.
32 Kpee niyɑ Eli u kɑ yɑ̃ku yee te kuɑ mɑ u wɔru ɡbɑ u kɑ tu sikerenɑ. Wɔru ɡe, ɡɑ koo nim kotosu yirun sɑkɑ mwɑ.
32 E erigiu com essas pedras um altar ao Senhor. Fez em volta do altar uma valeta, com a capacidade de duas medidas de semente.
33 Mɑ u dɑ̃ɑ ɡbebi yoruɑ turɑ ten wɔllɔ u nɑɑ kinɛ te ɡo, u ten yɑɑ mururɑ u sɔndi dɑ̃ɑ yen wɔllɔ.
33 Dispôs a lenha e colocou sobre ela o boi feito em pedaços.
34 Yen biru u nɛɛ, bu kotosu nnɛ nim yibio bu wisi yɑ̃ku yɑɑ ye kɑ dɑ̃ɑ yen wɔllɔ.
34 E disse: Enchei quatro talhas de água e derramai-a em cima do holocausto e da lenha. Depois disse: Fazei isso segunda vez. Tendo-o eles feito, disse: Ainda uma terceira vez. Eles obedeceram.
35 Mɑ nim mɛ, ku kokumɔ turɑ ten min di, sere mu wɔru ɡe ɡɑ kɑ tu sikerenɛ mi yibɑ.
35 A água correu em volta do altar e a valeta ficou cheia.
36 Ye yokɑn yɑ̃kurun sɑɑ yɑ turɑ, yerɑ Gusunɔn sɔmɔ Eli u susi yɑ̃ku turɑ ten mi, u nɛɛ, Gusunɔ, Aburɑhɑmu kɑ Isɑki kɑ Yɑkɔbun Yinni, ɑ de bu ɡiɑ ɡisɔ mɑ wunɑ ɑ sɑ̃ɑ Gusunɔ Isireliɔ, mɑ nɑ mɑɑ sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ. Kpɑ bɑ n yɛ̃ mɑ ɡɑ̃ɑ ni nɑ kuɑ, wunɛn min diyɑ nu koorɑ.
36 Chegou a hora da oblação. O profeta Elias adiantou-se e disse: Senhor, Deus de Abraão, de Isaac e de Israel, saibam todos hoje que sois o Deus de Israel, que eu sou vosso servo e que por vossa ordem fiz todas estas coisas.
37 A mɑn wisio Yinni Gusunɔ, ɑ mɑn wisio, kpɑ tɔn be, bu ɡiɑ mɑ wunɑ ɑ sɑ̃ɑ kpuron Yinni, wunɑ kɑɑ de bu ben ɡɔ̃ru ɡɔsie wunɛn mi.
37 Ouvi-me, Senhor, ouvi-me: que este povo reconheça que vós, Senhor, sois Deus, e que sois vós que converteis os seus corações!
38 Yerɑ Yinni Gusunɔ u derɑ dɔ̃ɔ u sɑrɑmɑ u yɑ̃ku yee te wɔri. Yɑɑ ye, kɑ dɑ̃ɑ ye, kɑ kpee ni, ye kpurowɑ yɑ dɔ̃ɔ mwɑɑrɑ sere kɑ temɔ. Mɑ wɔru ɡen nim mɛ, mu ɡberɑ.
38 Então, subitamente, o fogo do Senhor baixou do céu e consumiu o holocausto, a lenha, as pedras, a poeira e até mesmo a água da valeta.
39 Sɑɑ ye tɔn be, bɑ wɑ mɛ, yerɑ bɑ yiirɑ bɑ wuswɑɑ tem ɡirɑri bɑ nɛɛ, Yinni Gusunɔwɑ u sɑ̃ɑ kpuron Yinni.
39 Vendo isso, o povo prostrou-se com o rosto por terra, e exclamou: O Senhor é Deus! O Senhor é Deus!
40 Mɑ Eli u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, bu bũu wi bɑ mɔ̀ Bɑɑlin yɑ̃ku kowo be mwɛɛrimɑ, bu ku rɑɑ de ben ɡoo u kisirɑ.
40 Elias disse-lhes: Tomai agora os profetas de Baal; não deixeis escapar um só deles! Tendo-os o povo agarrado, Elias levou-os ao vale de Cison e ali os matou.
41 Yen biru Eli u Akɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ di kpɑ ɑ nɔ. Domi ɡbɑ̃rɑ bi ɑ nɔɔmɔ mini, ɡurɑ yɑ wee mi.
41 Então Elias disse a Acab: Vai, come e bebe, porque já ouço o ruído de uma grande chuva.
42 Mɑ Akɑbu u doonɑ u kɑ di kpɑ u nɔ. Adɑmɑ Eli u dɑ ɡuu ten wii kpiirɔ. Miyɑ u yiirɑ u win wiru bɛri win dũɑn bɑɑ sɔɔ.
42 Voltou Acab para comer e beber, enquanto Elias subiu ao cimo do monte Carmelo, onde se encurvou por terra, pondo a cabeça entre os joelhos.
43 Mɑ u win bɔ̃ɔ ɑluwɑɑsi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ yɔɔmɑ kpɑ ɑ mɛɛri nim wɔ̃kun berɑ ɡiɑ.
43 Disse ao seu servo: Sobe um pouco, e olha para as bandas do mar. Ele subiu, olhou {o horizonte} e disse: Nada. Por sete vezes, Elias disse-lhe: Volta e {olha}.
44 Ye u mɛɛrɑ nɔn nɔɔbɑ yiruse, yerɑ u nɛɛ, ɡuru wii wuro piibu ɡɑɡu wee ɡɑ seemɑ nim wɔ̃kun di, ɡɑ kɑ tɔnun nɔm tɑrɑru nɛ.
44 Na sétima vez o servo respondeu: Eis que, sobe do mar uma pequena nuvem, do tamanho da palma da mão. Elias disse-lhe: Vai dizer a Acab que prepare o seu carro e desça, para que a chuva não o detenha.
45 Ye n sosi fiiko wɔllɑ tĩrɑ ɡuru wirun sɑɑbu. Mɑ woo ɡɑ seewɑ, ɡurɑ yɑ tunumɑ kɑ dɑm. Yerɑ Akɑbu u win tɑbu kɛkɛ ye wɔri u dɑ Yisirɛɛliɔ.
45 Num instante, o céu se cobriu de nuvens negras, soprou o vento e a chuva caiu torrencialmente. Acab subiu ao seu carro e partiu para Jezrael.
46 N deemɑ Yinni Gusunɔn dɑm mu wɑ̃ɑ kɑ Eli. Yerɑ u kpɑkɑ sɛ̃kɑ pɔrɑɔ, mɑ u dukɑ wukɑ u Akɑbu ɡbiiri, u ɡbiɑ u turɑ Yisirɛɛli mi.
46 A mão do Senhor veio sobre Elias, o qual, tendo cingido os rins, passou adiante de Acab e chegou à entrada de Jezrael.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.