1 Reis 12
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Roboɑmu u dɑ Sikɛmuɔ. Domi Isirelibɑ kpurowɑ bɑ dɑ mi, bu kɑ nùn ko sunɔ.
1 Roboão foi a Siquém, onde todo o Israel havia se reunido para proclamá-lo rei.
2 Sɑɑ yè sɔɔ Yeroboɑmu Nɛbɑtin bii u kpikiru suɑ Sɑlomɔɔn sɔ̃, u wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ yerɑ u nuɑ mɑ Roboɑmu u bɑndu di. Yerɑ bɑ nùn sɔmɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, u nɑ.
2 Quando Jeroboão, filho de Nebate, soube disso, voltou do Egito, para onde havia fugido do rei Salomão.
3 Ye u tunumɑ, mɑ wi kɑ Isirelibɑn bwese kɛri wɔkuru bɑ mɛnnɑ bɑ dɑ bɑ Roboɑmu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ,
3 Os líderes de Israel convocaram Jeroboão, e ele e toda a comunidade de Israel foram falar com Roboão.
4 wunɛn tundo u sun yoo sɔmɑ koosiɑ, mɑ yɑ sun buniɛ nɡe kɛtɛn suɡu. Adɑmɑ wunɛ ɑ sun tu kɑwo kpɑ su nun swĩi.
4 “Seu pai foi muito duro conosco”, disseram. “Alivie a carga pesada de trabalho e de impostos altos que seu pai nos obrigou a carregar. Então seremos seus súditos leais.”
5 Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i ɡinɑ doo. Ǹ n kuɑ sɔ̃ɔ itɑ kpɑ i wurɑmɑ.
5 Roboão respondeu: “Deem-me três dias para pensar. Depois, voltem para saber minha resposta”. E o povo foi embora.
6 Yerɑ Roboɑmu u Isirelibɑn bukurobu mɛnnɑ win mi, be bɑ rɑ rɑɑ win tundo Sɑlomɔɔ bwisi kɛ̃, u bu bikiɑ u nɛɛ, bwisi yirɑ̀ i mɑn kɛ̃mɔ n tɔn be sɔ̃.
6 O rei Roboão discutiu o assunto com os homens mais velhos que haviam sido conselheiros de seu pai, Salomão. “O que vocês aconselham?”, perguntou ele. “Como devo responder a este povo?”
7 Mɑ bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, ɑ̀ n wurɑ sɑɑ ɡisɔn di, ɑ tɔn be nɔɔri kpɑ ɑ ko ye bɑ nun bikiɑ, kpɑ ɑ bu wisi kɑ kĩru, bɑ ko n sɑ̃ɑwɑ wunɛn tɔmbu sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
7 Eles disseram: “Se o senhor estiver disposto a servir este povo hoje e lhe der uma resposta favorável, eles serão seus súditos leais para sempre”.
8 Adɑmɑ Roboɑmu wi, u ǹ bukuro ben ɡɑri wure. Win sɑɑrɑsi kɑ be u biru di sɑnnu, berɑ u bwisi bikiɑ.
8 Mas Roboão rejeitou o conselho dos homens mais velhos e pediu a opinião dos jovens que haviam crescido com ele e agora o acompanhavam.
9 U bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bwisi yirɑ̀ i mɑn kɛ̃mɔ n kɑ tɔn be wisi be bɑ nɛɛ, n bù yoo sɔmɑ kɑwo ye nɛn tundo u rɑɑ bu koosiɑ.
9 “O que vocês aconselham?”, perguntou ele. “Como devo responder a este povo que deseja que eu alivie as cargas impostas por meu pai?”
10 Yerɑ bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, ɑ bu sɔ̃ɔwɔ ɑ nɛɛ, wunɛn nikibii piibu ɡɑ wunɛn tundon pɔrɑ bɔɔrum kere.
10 Os jovens responderam: “Você deve dizer o seguinte a essa gente que diz que seu pai foi muito duro com eles e que pede alívio: ‘Meu dedo mínimo é mais grosso que a cintura de meu pai!
11 Wunɛn tundo u rɑɑ bu yoo sɔmɑ koosiɑ. Mɛyɑ kɑɑ mɑɑ tu sosi. Wunɛn tundo u rɑɑ bu sɛɛyɑsiɑ kɑ yii sɛnnu, mɛyɑ kɑɑ mɑɑ bu sɛɛyɑsiɑ kɑ som kpɑki.
11 Sim, meu pai lhes impôs cargas pesadas, mas eu as tornarei ainda mais pesadas! Meu pai os castigou com chicotes comuns, mas eu os castigarei com chicotes de pontas de metal!’”.
12 Yerɑ Yeroboɑmu kɑ tɔn be kpuro bɑ nɑ Roboɑmun mi sɔ̃ɔ itɑse ye, nɡe mɛ u rɑɑ ɡeruɑ.
12 Três dias depois, Jeroboão e todo o povo voltaram para saber a decisão do rei, como ele havia ordenado.
13 Roboɑmu u tɔn be wisɑ kɑ dɑm, u ǹ bukuro ben bwisi yi ɡɑrisi ɡɑ̃ɑnu.
13 Roboão lhes respondeu com aspereza, pois rejeitou o conselho dos homens mais velhos
14 Adɑmɑ win sɑɑrɑsi ben bwisiyɑ u kɑ sɔmburu kuɑ mɑ u nɛɛ, nɛn tundo u rɑɑ bɛɛ yoo sɔmɑ koosiɑ. Adɑmɑ tɛ̃, nɛɡirɑ tɑ koo kerɑ. U rɑɑ bɛɛ sɛɛyɑsiɑ kɑ yii sɛnnu. Adɑmɑ nɛ, som kpɑkiyɑ kon kɑ bɛɛ sɛɛyɑsiɑ.
14 e seguiu o conselho dos mais jovens. Disse ao povo: “Meu pai lhes impôs cargas pesadas, mas eu as tornarei ainda mais pesadas! Meu pai os castigou com chicotes comuns, mas eu os castigarei com chicotes de pontas de metal!”.
15 Nɡe mɛyɑ Roboɑmu u yinɑ u tɔn beɡii swɑɑ dɑki domi Yinni Gusunɔwɑ u derɑ n kuɑ mɛ, kpɑ win ɡɑri yi kɑ koorɑ, ye u Yeroboɑmu Nɛbɑtin bii sɔ̃ɔwɑ sɑɑ Akiyɑ Siloɡiin nɔɔn di.
15 Assim, o rei não atendeu o povo. Essa mudança nos acontecimentos foi da vontade do S enhor , pois cumpriu a mensagem do S enhor a Jeroboão, filho de Nebate, por meio do profeta Aías, de Siló.
16 Ye Isirelibɑ kpuro bɑ wɑ mɑ sinɑ boko u ǹ ben ɡere swɑɑ dɑki, yerɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ,
16 Quando todo o Israel viu que o rei não iria atender a seu pedido, respondeu: “Abaixo a dinastia de Davi! O filho de Jessé nada tem a nos oferecer! Volte para casa, Israel! E você, Davi, cuide de sua própria casa!”. Então o povo de Israel voltou para casa.
17 Mɑ Roboɑmu u kuɑ Yudɑn bweseru tɔnɑn sunɔ.
17 Roboão, porém, continuou a governar sobre os israelitas que moravam nas cidades de Judá.
18 Sɑɑ ye sɔɔrɑ u Adorɑmu ɡɔrɑ Isirelibɑn mi, wi u rɑ bu kpɑre bu kɑ yoo sɔmɑ ko. Mɑ bɑ nùn kpenu kɑsukɑ bɑ ɡo. Yerɑ n derɑ Roboɑmun tii, u win tɑbu kɛkɛ wɔri fuuku fuuku u dɑ Yerusɑlɛmuɔ.
18 O rei Roboão enviou Adonirão, encarregado dos trabalhos forçados, para restaurar a ordem, mas o povo de Israel o apedrejou até a morte. Quando essa notícia chegou ao rei Roboão, ele subiu rapidamente em sua carruagem e fugiu para Jerusalém.
19 Nɡe mɛyɑ Isirelibɑn bwese kɛri wɔku te, tɑ kɑ Dɑfidin yɛnuɡibu kɑrɑnɑ sere kɑ ɡisɔ.
19 E até hoje as tribos do norte de Israel se recusam a ser governadas por um descendente de Davi.
20 Sɑɑ yè sɔɔ Isirelibɑ kpuro bɑ nuɑ mɑ Yeroboɑmu u wurɑmɑ sɑɑ Eɡibitin di, yerɑ bɑ mɛnnɑ bɑ nùn sokusiɑ. Ye u nɑ, yerɑ bɑ nùn kuɑ ben sunɔ. Yudɑn bweseru bɑɑsi, ɡoo sɑri wi u mɑɑ kɑ Dɑfidin bweseru yɔ̃rɑ.
20 Quando o povo de Israel soube que Jeroboão tinha voltado do Egito, convocou uma assembleia e o proclamou rei sobre todo o Israel. Apenas a tribo de Judá permaneceu leal à família de Davi.
21 Sɑɑ yè sɔɔ Roboɑmu u tunumɑ Yerusɑlɛmuɔ, yerɑ u Yudɑbɑ kɑ Bɛnyɑmɛɛbɑ kpuro mɛnnɑ. Mɑ u be sɔɔ tɑbu durɔ dɑmɡibu nɔrɔbun subɑ ɡoobu yɛndu sɑri (180.000) ɡɔsɑ bu dɑ bu Isirelibɑn bwese kɛri wɔku te wɔri, kpɑ bu bɑn te wɔrɑmɑ bu nùn wesiɑ.
21 Quando Roboão chegou a Jerusalém, mobilizou os homens das tribos de Judá e Benjamim, 180 mil dos melhores soldados, para guerrearem contra Israel e recuperarem o reino.
22 Adɑmɑ Gusunɔ u kɑ win sɔmɔ Semɑyɑ ɡɑri kuɑ u nɛɛ,
22 Deus, porém, falou a Semaías, homem de Deus:
23 ɑ Roboɑmu Sɑlomɔɔn bii Yudɑbɑn sunɔ kɑ Yudɑbɑ kɑ Bɛnyɑmɛɛbɑ kpuro sɔ̃ɔwɔ,
23 “Diga a Roboão, filho de Salomão, rei de Judá, e a todo o povo de Judá e Benjamim, e ao restante do povo:
24 ɑ nɛɛ, wee ye nɛ, Yinni Gusunɔ nɑ ɡeruɑ. Bu ku rɑɑ dɑ bu kɑ ben mɛro bisibu Isirelibɑ tɑbu ko. Ben bɑɑwure u ɡɔsiro win yɛnuɔ, domi yeni yɑ nɑwɑ sɑɑ nɛ Yinni Gusunɔn min di.
24 ‘Assim diz o S enhor : Não lutem contra seus compatriotas, os israelitas. Voltem para casa, pois eu mesmo fiz isso acontecer!’”. Eles obedeceram à palavra do S enhor e voltaram para casa, conforme o S enhor havia ordenado.
25 Yeroboɑmu u wuu ɡe bɑ mɔ̀ Sikɛmu ɡbɑ̃rɑru toosi ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ Efɑrɑimun ɡuurun berɑ ɡiɑ. Mɑ u sinɑ mi. Yen biru u yɑrɑ min di u dɑ u Penuɛli ɡbɑ̃rɑru toosi.
25 Então Jeroboão fortificou a cidade de Siquém, na região montanhosa de Efraim, e se estabeleceu ali. Mais tarde, fortificou Peniel.
26 — ausente —
26 Jeroboão pensou: “Se eu não tiver cuidado, o reino voltará à dinastia de Davi.
27 — ausente —
27 Quando o povo for a Jerusalém para oferecer sacrifícios no templo do S enhor , voltará a ser leal a Roboão, rei de Judá. Eles me matarão e o proclamarão rei deles”.
28 Ye Yeroboɑmu u bwisi bikiɑ bikiɑ, yerɑ u kɛtɛn bwɑ̃ɑrokunu yiru kuɑ kɑ wurɑ u nɛɛ, bɛɛ Isirelibɑ nɑ bɛɛ wɑsirɑru wɑɑwɑ kɑ Yerusɑlɛmun dɑɑbu. Yen sɔ̃, bɛɛn yinni wee mini wi u bɛɛ yɑrɑmɑ Eɡibitin di.
28 Então, seguindo a recomendação de seus conselheiros, o rei fez dois bezerros de ouro. Disse ao povo: “É complicado demais ir a Jerusalém para adorar. Veja, Israel, estes são os deuses que tiraram vocês do Egito!”.
29 Mɑ u ɡen teu yi Betɛliɔ, teu mɑɑ Dɑnuɔ.
29 Colocou um dos bezerros em Betel e o outro em Dã, nos dois extremos de seu reino.
30 Mɑ yeni yɑ kuɑ yinɑ ye yɑ bu sure durum sɔɔ, domi bɑ rɑ n dɑɑmɔwɑ Betɛliɔ ǹ kun mɛ Dɑnuɔ bɑ n bwɑ̃ɑroku ni sɑ̃ɑmɔ.
30 Isso se tornou um grande pecado, pois o povo viajava até Dã, ao norte, para adorar o ídolo que ficava ali.
31 Yerɑ Yeroboɑmu u sɑ̃ɑ yenu bɑnɑ ɡunɡunu wɔllɔ. Yen biru u yɑ̃ku kowobu ɡɔsɑ be bɑ kun sɑ̃ɑ Lefin bweseru.
31 Jeroboão também construiu santuários idólatras e designou para serem sacerdotes homens do povo, que não eram da tribo sacerdotal de Levi.
32 Yeroboɑmu u tɔ̃ru burɑ bu kɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru ko wɔ̃ɔn suru nɔɔbɑ itɑsen sɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbuse sɔɔ, nɡe mɛ Yudɑbɑ bɑ rɑ ko. Mɑ u dɑ Betɛliɔ u yɔɔwɑ yɑ̃ku yerɔ u bwɑ̃ɑroku ni yɑ̃kuru koosi. Mɑ u yɑ̃ku kowo be u ɡɔsɑ yi Betɛli mi.
32 Instituiu uma festa religiosa em Betel, no décimo quinto dia do oitavo mês, uma imitação da festa celebrada todos os anos em Judá. Ali em Betel, Jeroboão ofereceu sacrifícios aos bezerros que havia feito e designou sacerdotes para os santuários idólatras que havia construído.
33 Ye tɔ̃ɔ te, tɑ turɑ te Yeroboɑmu u burɑ mi, yerɑ Isirelibɑ kpuro bɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru di Betɛliɔ. Mɑ win tii u yɔɔwɑ yɑ̃ku yerɔ, u turɑre dɔ̃ɔ doke.
33 No décimo quinto dia do oitavo mês, data que ele mesmo tinha definido, ofereceu sacrifícios no altar em Betel. Instituiu, desse modo, uma festa religiosa para Israel e subiu ao altar para queimar incenso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.