Gálatas 2
Ebe-No-Pfuasẹ Ishobọ Onogbọ (ATGNT) vs NVT
1 Ikpe igbẹne e dọsẹ, mhi nga iJerusalẹmu. Utona, iBanabasi ọ deba mhẹ. Mhi li gbo rue iTatọsi.
1 Catorze anos depois, voltei a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, e Tito também nos acompanhou.
2 Eri mhi nga obọ ni mhi rọ ri imẹalo ni mhi mẹ gbe akanya, ali ni mhi rọkhasẹ wẹ usomhi onete ni mhi rọ ọ tse abọ ifuabọ ẹgbọ iJẹta. Ama eri mhi bẹna riẹlẹ ona khasẹ ẹgbọ ni e khi eni ẹẹ ralo, irari khi ulishi oo mu mhẹ ini ikanya ni mhi kpe gbe ghue ali ena ikpukhokho eyẹmhẹ e ya khi afuẹ.
2 Fui para lá por causa de uma revelação. Reuni-me em particular com os líderes e compartilhei com eles as boas-novas que tenho anunciado aos gentios. Queria me certificar de que estávamos de acordo, pois temia que meus esforços, anteriores e presentes, fossem considerados inúteis.
3 ITatọsi ni ọ nu mhẹ kia, aa liẹ khi ọ mema shẹlẹ-a, abi ọ tseku khi ọngi iGiriki.
3 Mas eles me apoiaram e nem sequer exigiram que Tito, que me acompanhava, fosse circuncidado, embora fosse gentio.
4 Eri ingme oshẹlẹ onana o lasele irari khi inyọghuo eghuo ena ẹgbhọli e bẹna lo anye ifuabọ, ni e ba mẹ asha guanọ udi ẹpfua ni iJesu iKirisiti ọ rọ na anye, mu anye ighumha.
4 Essa questão foi levantada apenas por causa de alguns falsos irmãos que se infiltraram em nosso meio para nos espionar e nos tirar a liberdade que temos em Cristo Jesus. Sua intenção era nos escravizar,
5 Ama anye ẹa tigbe lama na wẹ ukuku ẹghẹghẹ ni a rọ bhale ya ẹ khi igẹsikia oyi oni usomhi onete o nu ẹ kie la.
5 mas não cedemos a eles nem por um momento, a fim de preservar a verdade das boas-novas para vocês.
6 Ẹgbọ eni ẹ bino egbewẹ khi wẹwẹ e mu ẹloe, ẹa mu mhẹ ẹloe, irari khi Ẹshinẹgba ọa mhuẹ ọni ọ kpe mhẹ nẹ, ali khi abi ọgbọ li edato ọa rọli ẹ gue ọgbọ ẹzọ. Eni ẹgbọ eghọghọ ẹa mhuẹ emini e rọ ma mhẹ usomhi onete.
6 Quanto aos líderes — cuja reputação, a propósito, não fez diferença alguma para mim, pois Deus não age com favoritismo —, nada tiveram a acrescentar àquilo que eu pregava.
7 Ama eri e mẹ khi a she ri akanya itsabọ usomhi onete ghi ẹgbọ iJẹta nga mhẹ obọ, ẹzẹzẹ abi a li li ghie iPita ghi ẹgbọ iJu.
7 Ao contrário, viram que me havia sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos gentios, assim como a Pedro tinha sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos judeus.
8 Irari khi abi Ẹshinẹgba ọ li nu iPita ẹ gbe akanya abi aghiusomhi na kẹẹ ni a ghie ghi ẹgbọ iJu, ighọ ọ li nu mhẹ gbe abi aghiusomhi ni a ghie ghi ẹgbọ iJẹta.
8 Pois o mesmo Deus que atuou por meio de Pedro como apóstolo aos judeus também atuou por meu intermédio como apóstolo aos gentios.
9 IJemhisi ali iPita ali iJọni ni a lẹsẹ khi wẹwẹ e mu oni igbaa oyi eni e mie iJesu iKirisiti suọ mhuẹ, e mẹ khi Ẹshinẹgba ọ ri isomhopfa na kẹ na mhẹmhẹ ali iBanabasi, e rọ lama na anye, anye ke tsabọ oni usomhi onete oghuo ye ẹgbọ iJẹta. Wẹwẹ e tsabọ ye ẹgbọ iJu.
9 De fato, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, reconheceram a graça que me foi dada e aceitaram Barnabé e a mim como seus colaboradores. Eles nos incentivaram a dar continuidade à pregação aos gentios, enquanto eles prosseguiriam no trabalho com os judeus.
10 Emini e ngme khi anye ke kpaghiẹ ẹgbọ ni ẹa mhọli obọ, ighọ mhi li rọshẹka riẹlẹ ọli.
10 Sua única sugestão foi que continuássemos a ajudar os pobres, o que sempre fiz com dedicação.
11 Abi iPita ọ rọ bhale Atiọki, mhi gueyẹ ọli gboo ghemhẹ ghe ẹ khi ọa guẹ kia, irari khi ọ lue.
11 Mas, quando Pedro veio a Antioquia, tive de opor-me a ele abertamente, pois o que ele fez foi muito errado.
12 Neni ẹgbọ ni iJemhisi ọ ghie usomhi, e bhale, iPita ọ kpẹ nu ẹgbọ iJẹta a le eminale kugbe, ama abi eni ẹgbọ e rọ bhale, ọ ti je ukhokho na iJẹta eghọ, irari khi ulishi oyi ẹgbọ ni ẹ liẹ khi ọgbọ ọ mema shẹlẹ-a oo mu ọli.
12 No começo, quando chegou, ele comia com os gentios. Mais tarde, porém, quando vieram alguns amigos de Tiago, começou a se afastar, com medo daqueles que insistiam na necessidade de circuncisão.
13 Ẹgbọ iJu eni e miesuọ enekpọle e li kuma ọli ọ riẹlẹ ikokoalo, ya ramhi khi oni ikokoalo o li ri iBanabasi kuma wẹ ọ.
13 Como resultado, outros judeus imitaram a hipocrisia de Pedro, e até mesmo Barnabé se deixou levar por ela.
14 Abi mhi rọ mẹ khi, ẹa rọte odẹ igẹsikia abi oni usomhi onete o ngme, mhi la ukpẹloe eni ẹgbọ liẹ iPita, “Ọgbọ iJu u khi, ama wa ngeli abi ọgbọ iJẹta. Elọ o zẹ ni u ke rọ nono ni i ri itoto mu ẹgbọ iJẹta ke riẹlẹ ighuighuẹ eyi ẹgbọ iJu?
14 Quando vi que não estavam seguindo a verdade das boas-novas, disse a Pedro diante de todos: “Se você, que é judeu de nascimento, vive como gentio, e não como judeu, por que agora obriga esses gentios a viverem como judeus?
15 “Ẹgbọ iJu a bia awa, awa aa khi ẹgbọ iJẹta ena olamhẹ,” abi a lu wẹ.
15 Você e eu somos judeus de nascimento, e não pecadores, como os judeus consideram os gentios.
16 Lẹsẹ khi aa ya pfa na ọgbọ irari khi ọ ri ushi a gbe akanya, ama itobọ irudunga iJesu iKirisiti. Ighọ awa li li ri udu nga iJesu iKirisiti ni a rọ pfa na awa. Ọa khi itobọ irushi-gbe akanya, irari khi ọgbọkhọghuo ọa la ọ ni a ya pfa na irari khi ọ dobẹ ri ushi a gbe akanya.
16 E, no entanto, sabemos que uma pessoa é declarada justa diante de Deus pela fé em Jesus Cristo, e não pela obediência à lei. E cremos em Cristo Jesus, para que fôssemos declarados justos pela fé em Cristo, e não porque obedecemos à lei. Pois ninguém é declarado justo diante de Deus pela obediência à lei”.
17 “Abi awa liẹ dua ni awa khi eni a pfa na elemhi iKirisiti, eri o rọkhasẹ khi ena olamhẹ awa khi. Oghọ khi eri iJesu ọ mu ẹ ma olamhẹ? Iiye o, ọa khi ighọ!
17 Mas, se a busca da justiça por meio de Cristo nos torna culpados de abandonar a lei, isso torna Cristo responsável por nosso pecado? De maneira nenhuma!
18 Mhi kha riẹlẹ emini mhi guọghọ-a rọkọ, eri mhi rọkhasẹ khi ọgbushia mhi khi.
18 Se, pois, reconstruo o antigo sistema da lei que já destruí, então faço de mim mesmo transgressor da lei.
19 Irari khi rọte ushi mhi te ghu pfa ushi, ni mhi dobẹ la ọ na Ẹshinẹgba.
19 Pois, quando procurei viver por meio da lei, ela me condenou. Portanto, morri para a lei a fim de viver para Deus.
20 A she li ta mhẹ ma apfida abi a li ta iJesu ma apfida, ali khi aa ke khi mhẹmhẹ mhi ke la agbọ, ama iKirisiti ọ ke la agbọ oyẹmhẹ. Agbọ ni mhi la elemhi idiegbe oyẹmhẹ memena, irudunga Omi Ẹshinẹgba mhi te la ọ, ni ọ nono ingme oyẹmhẹ, ni ọ ghu-a, ni ọ ri agbọ oyọli na mhẹ.
20 Fui crucificado com Cristo; assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. Portanto, vivo neste corpo terreno pela fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Mhi aa ri obọ gbe isomhelemhi oyi Ẹshinẹgba nyẹ, irari khi ini o khia khi itobọ iri-ushi-gbe akanya ọgbọ rọ pfuasẹ lọ, eghuli afuẹ iKirisiti ọ ghu!”
21 Não considero a graça de Deus algo sem sentido. Pois, se a obediência à lei nos tornasse justos diante de Deus, não haveria necessidade alguma de Cristo morrer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.