Lucas 15
Vaikala Noxou Lataua (ATA) vs ARIB
1 Ioxe, iliꞌi la ta mitema sou itaxusou lamoli iloꞌa ta mitema sou ꞌiliꞌilixo masumasua mineꞌe mipita mixaliliiou Iesu sou ilomu noxou.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ia ta Palisaio iloꞌa ta mitema sou lapuloto mimunumunuxu Iesu aloxo ꞌo, “Itema ane ne, ulavusou upita noxiꞌa ta mitema sou ꞌiliꞌilixo masumasua mo iloꞌa iꞌani ipipita kalumo.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Xe Iesu mulavusou xavutalaiꞌa aloxo ne, la sou Anu muvikalaneꞌi no anu vaikala tovolaꞌi vile aloxo ꞌo,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Lexe ngingi vile ta sipsipiu itemaxu taꞌuve, ia vile noxiꞌa tasiaꞌuxu. La anu uꞌumesiꞌa aneꞌi ane itemaxu tamiꞌa mo mavulovexa mo muxatele tamiꞌa ne ixolu no tani taatexa ne sou iꞌaniꞌani, io anu ulai ukakamulinu ane vile e tasiaꞌuxu ne xoo mo uxalisou.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Xe uxalisou ukalu, la uꞌosasou la utavulenu no laxasou,
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 sou ulaixu no tuala. Uxali no tuala, la uꞌavaliꞌa ta menexu iloꞌa ta tema tualasou ineꞌe ipita, io uvikalaneꞌi lexe, ‘Nenge nengeꞌa taꞌosa. Xo eni exalisou sipsipxeni e tasiaꞌuxu ꞌole.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Eni avikalangengi lexe anu aloxo nesi, lexe itema vile sou ꞌiliꞌilixo masumasua uxiu opoonu, la ꞌosaꞌosasou toxoxaꞌa ane uxali teitexi no opo loxotolo, uuaulixu ꞌosaꞌila aneꞌi ane itemaxu tamiꞌa mo mavulovexa mo muxatele tamiꞌa aneꞌi mixiu oponeꞌi tei mo milapu no iou Lataua.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Mo lexe sema vile lamolie siliva mavulovexa, ia vile tasiaꞌuxu. La ane iꞌelaxu telu ka isilapa tani mo ikamuli laixe mo ixalisou.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Xe ixalisou ukalu, la ane iꞌavaliꞌa ta menexie iloꞌa ta tema tualasie ineꞌe ipita, io ivikalaneꞌi lexe, ‘Nenge nengeꞌa taꞌosa. Xo eni exalisou lamolixeni e tasiauxu ꞌole.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Eni avikalangengi lexe anu aloxo nesi, lexe itema vile sou ꞌiliꞌilixo masumasua uxiu opoonu, la ꞌosaꞌosasou toxoxaꞌa uxali no talaxaꞌa ta angelo noxou Lataua.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Iesu muavuti sou musolonu vaikala noxou aloxo ꞌo, “Itema vile iloꞌa ta ꞌolu ta mulu tamei ne mixoxolu.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 La ꞌolu ane kituꞌa muvikalanu momu aloxo ꞌo, ‘Mamilo, nini nalosilo mixemixeni e nini nemulaxu muai vaꞌaxu sou lexe nini nasoli la eni anoꞌu ne, nalosilo a vaimomo ꞌo.’ La sou momu muvelunu miumiu mulosiꞌa ta ꞌolu tamei ne.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Maxuveeni uasi, io ꞌolu ane kituꞌa ne mutaxusou miumiu mukalusi sou mulutu mulai no tuala vile no paxa manina. La muvelunu miumiu mukalusi no anu ꞌilixosou lexamana noxou.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Xe mukalusou miumiu avile aloxo ne, io tausoli toxoxaꞌa muxali no xalexalee tuala ne mukalusi, la anu muxamuli lexe anu xou ꞌani vile la sou uꞌou uasi.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 La sou anu mulai sou lexe uxaxai noxou itema vile sou tuala ane ne. La itema ane ne, mupalusou mulai no xalee lia ane ta memeeu ixolu sou iꞌaniꞌani no anu sou lexe uꞌaꞌaneꞌi.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Anu muxamulinu lexe musolixu manina mo umomomo sou uꞌou laꞌilalixaꞌa ta memee. Ia itema vile ulosou mii vile sou uꞌou uasi.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Muxamuli tuꞌutuꞌumaxu aloxo ne, la sou xavutalau mulivu. La muvikala aloxo ꞌo, ‘Ta mitema ta piena sou xaixai noxou mamilo ne, iꞌaniꞌani ia laꞌilalixaꞌa paꞌusou a uai sio. Ia eni ne, esolixo manina mo ꞌaso asoli.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Eni aavutisi mo alutu alivu alai noxou mamilo mo avikalanu lexe, “Mamilo, eni eꞌoxonu ꞌiliꞌilixo masumasua mulai noxou Lataua teitexi no opo loxotolo mo noxine kalumo.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mo umomomo sou nini namoxoꞌilo lexe eni ꞌiline la uasi. Eni axolu loxo itema vile sou xaixai noxinesi.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 La sou anu muavuti sou mulivu mulai noxou momu.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 La ꞌolu muvikalanu aloxo ꞌo, ‘Mamilo, eni eꞌoxonu ꞌiliꞌilixo masumasua mulai noxou Lataua teiteixi no opo loxotolo mo noxine kalumo. Mo umomomo sou nini namoxoꞌilo lexe eni ꞌiline la uasi.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ia momu muvikalaneꞌi ta mitema sou xaixai noxou aloxo ꞌo, ‘Ngapalea! Nganoꞌu tokolomo lailaixe noxilo ne nganeꞌenu mo ngatokolomonu no anu. Mo nganoꞌu ꞌolaꞌola mo nganeꞌe nataanu no avolu. Xe nganoꞌu siove mo nataanu sou tavaꞌu.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Xe nganoꞌu bulumakau ꞌilie vile mulu ane lovoxu manina mo ngavau. Ngavau sou taꞌoxo laꞌilali tila mo taꞌosa.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Xo ꞌalixeni mulu ꞌo muꞌumesilo loxo musoli, ia mulivu muneꞌe noxilo loxo anu mumauli la.’ La sou aneꞌi miavuti sou miꞌosasou.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 No voxo ngiou ane ne, la ꞌolu laposalaxu ne, anu muxolu no xai. Xe no mine mulivu muneꞌe muxali ꞌalai no tani, la mulomusiꞌa ta mitema ilelexe mo ilelei.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 La sou anu muꞌavalou itema sou xaixai noxou momu vile muneꞌe sou mutaliꞌisou lexe mii maꞌia ane aneꞌi iꞌoxoꞌoxonu ne?
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 La anu itema sou xaixai noxou momu ne, mukolinu aloxo ꞌo, ‘Vivine anu a muxali mo mamine muvau bulumakau ꞌilie vile mulu ane lovoxu manina. Xo anu mulivu muneꞌe muxali noxou laixesi mo uulua uasi.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Vimou mulomusou aloxo ne, la laꞌiaxu mo umasaxa sou uꞌuna no tani uasi. La sou momu muuatulai sou muxolixolinu sou lexe uꞌunalai no tani.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Ia anu muvikalanu momu aloxo ꞌo, ‘Nalomu, no tauutauu ie tavuꞌalo mukalu o ne, eni exaxai noxine loxo itema sou napalupalusousi mo alavusou aloloxoloxu vaikalameni uasi. Ia nini nalavusou sou nalosilo mee ꞌolu vilesi loxo ꞌo sou nexi noxiꞌa ta menexilo taꞌou mo taꞌosa uasi.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Ia ꞌiline soxu ane ne, anu mulai muvelunu mimemimeni no anu ꞌilixo sou lexamana noxou, ia mulivu muneꞌe la nini nevauxou bulumakau vile mulu ane lovoxu!’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 La momu muvikalanu aloxo ꞌo, ‘ꞌAlixeni, nini ne nexoxolu noxilosi mo mimii latala noxilo ne, nini naꞌaninisi.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ia laixe lexe nenge nengeꞌa tapita sou taꞌani mo taꞌosa, xo vivine soxu ne muꞌumesinge loxo musoli, ia mulivu muneꞌe ꞌo loxo mumauli la.’”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.