Gênesis 44

Vaikala Noxou Lataua (ATA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Xe iloꞌa miꞌani mukalu, la sou Iosepu muvikalanu itema e sou usaxilaꞌu taasou ne aloxo ꞌo, “Nalai mo namoloxaꞌa ta mitema ꞌo laꞌilali mo nataataa uꞌuna no tivativaxaꞌa vilevilesi mo uꞌanaꞌana manina. Nataataa e piena. Xe ukalu la, nataataa lamoliꞌa vilevilesi ne ulivu ulai no nano no tivativaxaꞌa vilevilesi. Namuxaxu teiteixi no tivativaxaꞌa anaanaxu.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Ia vimoꞌa soxu e kaluxusiꞌa ne, nanoꞌu kapuxo siliva ꞌo, ka nataanu ilou lamoli ulai no nano no tivaxu.” Xe anu itema ne muavuti la, alaxu vilesisi. Muꞌoxonu mimii ne mukalusi aloxo tatilasou mupelaꞌuxu ne.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Iloꞌa miai xe mitulu no kakau manina, la ta mitema sou xaixai noxou Iosepu ne misaxaneꞌi iloꞌa ta donkiiꞌa sou milai.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Milutu mo miꞌumesou tuala tila ne mo ilai no paxa uao ia, Iosepu muavuti la muvikalanu itema sou xaixai noxou e usaxisaxilaꞌu taasou ne aloxo ꞌo, “Nalutu mo namulineꞌi ta aliku e milivu alalae ꞌo mo lexe naxalisiꞌa la nataliꞌisiꞌa aloxo ꞌo, ‘Loxovaa ane nexi teꞌoxo laixe noxinge ia, ngingi ngekoli no anu masua ꞌo la ngepakalinu tila noxilo siliva kaluxu o?’
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Kapu ane ne anu uie no anu xe sou ulavu no anu sou umaisou mii ane utalume kalumo. Susu ane ngingi ngeꞌoxonu ꞌo anu mutila misevile!”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Xe anu itema sou usaxisaxilaꞌu taasou Iosepu ne muavuti ꞌo la mumulineꞌi anu Iosepu ta vimovimou ne xoo la, mulai muxalisiꞌa. Xe muavuti la, muvikalaneꞌi aloxo tila noxou mupelaꞌu ne.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Xe aneꞌi miavuti la mikolinu, “Ae, tila. Taliꞌimeni ne laaxu loxovaa? Nexi tanexi lili. Nexi telavu lexe nexi taꞌoxo ꞌilixo vile loxo ne uasi manina.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Namaisou, nini nelavu lexe nexi mexe no lia xalee ane ne Kanani sou telivu teneꞌe ꞌo la nexi tenoꞌu lamoli e texalisou no tivativanexe anaanaxu vilevilesi sou telivunoxu muneꞌe. Ia nexi tapakalinu xoulu ilou siliva no taasou tila noxine loxo ne mole loxovaa o?”
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Xe miavuti moso la misolonu vaikalaiꞌa mulai noxou itema ne aloxo ꞌo la, “Ae, tila. Lexe nini naxalisou vile noxixe ꞌo munoꞌu kapu ne, la uulua avilesi. Ia nexi latala ꞌo, nexi taxolu noxine sou napalupalusixe sou taꞌoxoꞌoxo mixemixene.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Xe anu muavuti la muvikalaneꞌi lexe, “Ua maꞌi, eni emasaxa aloxo ne. Anu ane lexe eni axalisou kapu noxousi, ane eni anoꞌu sou ulai uxolu noxilo sou eni apalupalusou sou uꞌoxoꞌoxonu mixomixo, ia ngingi latala nesi ngalivulivu ulai no tualasinge.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Xe aneꞌi milomu aloxo ne, la mitaꞌolunu tivativaxaꞌa no lia alaxu vilevilesi. Ka meꞌa milulusou tivativaxaꞌa ne anaxu vilevilesi.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Xe milulusou mukalu, la sou anu itema ne molu muneꞌe sou mukamuli kapu ne no nano no tivativaxaꞌa. Uxilexilenu tivativa ne laixe loxo ꞌo. Musoko noxou vimoꞌa ane laposalaxu xoo la sou, mulai musivitanoxu noxou soxu e kaluxusiꞌa. La sou muxalisou siliva kapu tila noxou ane noxou Beniamini no tiva.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Ta vimovimou mimalei loxo ꞌo la manina. Xe miavuti la misinasinanu tokolomoiꞌa no vasimeꞌa vilevilesi ne mukalu. Xo taneꞌixu misevile. Xe miavuti no lia ꞌo la, mitelo mixamixaꞌa no lataneꞌi ta donkiiꞌa alaxu vilesisi, xe miavuti la milivu mulai ne Aixiputo.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Milivu xe milai mixali no tani noxou Iosepu ne, la anu Iosepu a uxoxoolu no taasou nesi o. Iuda iloꞌa ta vimovimou miꞌunalai no taasou la mitulutulu no tavaꞌa voꞌuvoꞌuxu sou mitangatulu muluꞌelai no talaxu vimoꞌa sou mitoxonu ne.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Xe anu muavauti la mutaliꞌisiꞌa, “Ngingi ngeꞌoxonu ꞌilixo maꞌi ane loxo ꞌo? Ngalavu lexe itema vile loxo eni umomomo sou ulavu mii ane utalume uasi?”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Vimou Iuda muavuti la mukolinu aloxo ꞌo, “Tila, nexi talemolu mii maꞌia la ulai noxine? Mo nexi tavikala piepiena sou taxilili lexe nexi taꞌoxonu mii ano ꞌo uasi, loxovaa e Lataua molusi mupalaꞌalixu susu noxixe ꞌo io. Maasi la nexi latala ukalusi ꞌo ne, nini nanoꞌixe sou nexi taxolu noxine sou napalupalusixexu mixemixene sou nexi taꞌoxoꞌoxonu. Ia anu ane munoꞌu kapuxenesi uasi. Nexi noxiꞌa ukalusi.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Xe Iosepu muavuti la muvikala aloxo ꞌo, “Uasi manina! Umomomo sou eni aꞌoxonu loxo ne uasi! Anu ane munoꞌu kapusi ane anu uxolu noxilo sou apalupalusou sou uꞌoxoꞌoxo mixomixo. Ia, ngingi latala nesi mii vile noxinge uasi. Tangengi uai laixesi mo ngalivu ulai noxou maminge.”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Xe Iuda muavuti la musuku mulai ꞌalai noxou Iosepu ka muvikalanu aloxo ꞌo, “Tatila noxilo. Eni emaisine la nini aloxo tatananu tuala ne Aixiputo manina. Ia naꞌapixo mamu, ieni uvaxailosi mo avivikalaneni ꞌo. Ia laꞌiaxeneꞌilo mamu.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Nalomu, no voxo ane loxo nexi teneꞌe tei, la nini netaliꞌisixe lexe, ‘Maminge a uxoxoolu mo vivinge vile la uasi?’
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 La sou nexi tevikalaneni lexe, ‘Ua maꞌi, mamixe soxu ne aululu. Anu a uxoxoolu. Ilou vivixe soxu ane kalusixe. Anu mamixe soxu ne, aululu ia, anu mupalaa vivixe soxu ne. Mo vimou vile kalumo, ia vimou ne musoli. Aneꞌi ilou neniꞌa vilesisi, ia anu vimou soxu nesi ane umauli uxolu ne. Momu tanuxu mo usaxilaꞌu laixe misevile.’
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Ia tatila, nini nevikalanexi lexe nexi talai tanoꞌu mo taneꞌenu noxine mo namaisou.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Xe nexi teavuti la tevikalaneni lexe anu umomomo sou uꞌumesou momu uasi, xo maasi xe anu uꞌumesou la momu soxu ne anu ukalu.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Xe nini neavuti la nevikala toxoxaꞌa noxixe lexe nexi umomomo sou namaisixe lexe nexi tanoꞌu vivixe ane kaluxusou uneꞌe noxine. Xe uasi, la umomomo sou nexi taneꞌe taxali noxine uasi.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Nexi telomu noxine aloxo ne xe mukalu, la sou nexi telutu sou telivu mulai noxou mamixe la teaꞌaloxu vaivaikalameni e nevikalanexixu.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Xe anu muavuti la mupalusixe sou talivu uneꞌe ꞌo la sou taloto laꞌilali sevile la.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Xe nexi teavuti la tevikalanu lamana aloxo ꞌo, ‘Nexi umomomo sou talai uasi. Xo maasi xe nexi talai, la umomomo sou tila opoonu usexelaixe sou nexi talai noxou uasi manina. Ia lexe nexi tanoꞌu vivixe ane kaluxusou ꞌo ulai, la sou anu opoonu usexelanexe sou nexi talai taxali noxou aloxo anu molu mulemolu noxixe ne.’
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Anu mamixe soxu muavuti la mukolinu vaikalamexi ne aloxo ꞌo, ‘Ngingi ngelavu lexe semaxeni mivoꞌoneꞌi ta ꞌalixeni ta mulu tamei.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Vile ane muꞌumesilo tatei mo ne. Male ta mii seꞌi mivau ne, xo amaisou uasi xoo mole ane muneꞌe mutalo vaimomo ꞌo.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Ia maasi xe ngingi nganoꞌu soxu ꞌo sou ngalailixu xe mii vile uvau no voteꞌi, ka eni asolisi mo aluꞌelai no tualasiꞌa ta mitema sou soli. Xo eni soxu ane aaululu ukalu ꞌo. La tuꞌumaxu ane ne umomomo sou ukalusou maulixosi.’
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
32 Anu mamilo ne muꞌapixu ꞌolu ne pekiaꞌu misevile. Ia eni melo eavuti la epalaꞌalixu masaxa noxilo maninasou mulai noxou aloxo ꞌo, ‘Naxavutala piena uasi, uneꞌe la sou eni melo asaxilaꞌu. Ia ulai xe namalei lexe eni alivunoxu uneꞌe noxine uasi, la tuꞌumaxu ano ꞌo ne, vaikalasou utelo ane noxilo ꞌosi mo ulai utalo lexe eni akalu.’
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 La sou nalomu, eni emasaxa aloxo ꞌo, eni anoꞌu tanixu maulu ꞌo mo axoo noxine ꞌo sou napalupalusilo sou aꞌoxoꞌoxonu mixemixene, ia naꞌitalonu soxu mo ulai noxiꞌa ta vimovimou mo iloꞌa ilivu.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Lexe maulu ꞌo nexi noxou talivu ulai noxou mamixe uasi, la enisisi alai axali noxou loxovaa o? Xo eni amasaxa lexe amaisou tuꞌumaxu ano ꞌo uvilaꞌisou mamilo uasi.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.