Atos 28
asj (ASJ) vs NTLH
1 Si tɛ tɛ̀ fɛsi wi mɛɛŋ ki laa kɛ lɛ, tɛ woo le bɛ teenyi kintsii kilu le Maata, kwɛɛŋ wulu nuuŋ dzɔɔ kintikinti.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Bɛniiŋ bɛ li kwɛɛŋ wulu doonchɛ kiŋkɔŋgisɛ li bee li, nuuŋ yɛ ki didi kɛ, be fi bee, be kukɛ wi tɛ wɔɔnsi, kifɛ dzaaŋ tɛ̀ bɛchi yi bɛɛ mfiee guti bee.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pɔɔ dza banchɛ ŋgaŋ le kukɛ, ɛ fifaa tɛ̀ nuuŋ li ŋgaŋ yilu linti, wi yuusɛ wu fɛ fi se bo, fi núŋ kibɛnɛ kee fi shiŋɛ lu.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Bɛniiŋ bɛ li kwɛɛŋ wulu ŋɛŋ si fi shiŋɛ li kibɛnɛ kee li lɛ, be bɛchi be tiiti li yih yibe le, “Wi wuni wɛ nuuŋ wi wu woyi bɛniiŋ. Wu kifɔɔ wu bo li dzɔɔ, bɛdɛɛni, nyɔ yisɛŋ kɔɔ yɛ wu, gii kwi.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Se nuuŋ le, Pɔɔ se sɛɛsɛ fifaa filu fi we fɛ wi, fiee fimu mɛɛŋ wu ki ge kɛ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Bɛniiŋ bɛlu se tɛŋgi, be beechi le yih yi Pɔɔ gii yi bɛchi yi ni yi muchi, kɛ le gii taa dza we kwi. Be se taaŋ be taaŋ nsiŋ, be ŋɛŋgɛ le fiee mɛɛŋ fiɛɛ ki ge wu kɛ, be dza be fiiki mbeechɛ wu be, be dza be kweŋgi nuuŋ le, “Wi wuni wɛ nuuŋ nyɔ yimi.”
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Wi wu sɛki fe tɛ̀ kɛmi yɛh yee nɛɛ tsɛkɛ fɛ tɛ tɛ̀ nuuŋ. Bukooŋ bu wi wulu tɛ̀ nuuŋ le Publu. Fi bee, tɛɛ tsi bɛ wu jo taa, bichi lɛ bee li bujɔŋ.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Fi ka le te Publu wulu tɛ̀ gimi bɛ chigɔŋ chi kiŋkɛŋkɛ mɔɔ mfwamfu ŋgɔŋ. Pɔɔ se tuu gɛɛŋ fɛ tɛ̀ gimi, lɛkɛ li Nyɔ-ɔ, gɛɛ tsaŋ li wu bwiiŋ wɔnchɛ wu.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Le fi ka lɛ, bɛniiŋ bɛ li kwɛɛŋ wulu bɛchu bɛ tɛ̀ kɛmi chigɔŋ bɛchi be bɛɛ Pɔɔ se wɔnchi be tɛ.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Be se bɛchi be nyɛɛ bee biee ŋge. Le tɛ ni tɛ dzɛti fe, be tuu be bɛ bɛ biee bichu bi tɛ tɛ̀ wɛki be gɛɛ lɛ yih yi li dzɔɔ li.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Tɛ lɛ lɛ yih yi li dzɔɔ li tɛ giiŋgi, ɛ tɛ tɛ̀ tsi Maata kwɛɛŋ wu dzɔɔ kintikinti wɛɛ, kii tɛɛ. Yi yi li dzɔɔ yilu tɛ nuuŋ yi Alɛkɛsanda bɛ teenyi yi le Bɛnyɔ bɛ Maaŋ, ɛ yi tɛ̀ nuuŋ li kwɛɛŋ wulu yi tɛŋgi le mfi wu mfiee yi tɛɛmi yilu ka.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Tɛ se gɛɛŋ tɛ bo li ŋgemɛ yi dzɔɔ yi li kitoŋ ki Silaku, tɛ tsi fe jo taa.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Le tɛ dza fe, tɛ gɛɛŋ tɛ fɛsi li ŋgemɛ yi dzɔɔ yi li kitoŋ ki Lɛgium tɛ tsi fe. Butuu woo, mfiee bɛchi yi yɛki dze litɛ, tɛ dza tɛ giiŋgi, le bo jo faa, tɛ fɛsi li ŋgemɛ yi dzɔɔ yi Potoli-i.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Si tɛ tɛ̀ fɛsi fe lɛ, tɛ ŋɛŋ bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ bɛ fe, be lɛkɛ bee le tɛ gɛɛŋ tɛ tsi bɛ be jo mfomɛnyaaŋ. Tɛɛ be tɛ tsi, se tɛ dza tɛ gɛɛŋ tɛ fɛsi Lom.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Si tɛ tɛ̀ giiŋgi lɛ, bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ bɛ Lom tɛ̀ woo le tɛ bɛɛ baa, be bo be deŋgi be bɛɛ le tɛɛ be tɛ bikɛ. Be bɛ siiŋ be bo fɛ Waŋ wu Apiyu, mɔɔ fɛ Yi yi Bɛniiŋ bɛ Ndɛndɛ-ɛ fufini fe. Pɔɔ ŋɛŋ be, shéŋ yee dɛŋ, nyɛ kiyɔɔni li Nyɔ-ɔ.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Tɛ bɛ tɛ fɛsi Lom, bɛ gɛɛ le Pɔɔ ni tsiiŋ wuu mbiiŋ, wi wu nchi kiichi wu.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Le jo ka taa, Pɔɔ teeŋ bikoo bi Bɛjuu bi fe. Bi bɛ, tee li bi le, “Bɛŋwaanɛŋ, mi ŋ'wɛ li ncha ni ɛ bɛ tɛ̀ kɔɔ mi Jɛrosalɛŋ bɛ nyɛ mi li tsaŋ yi bɛniiŋ bɛ Lom, mmɛɛŋ ki nchɔ-ɔ mɔɔ fiee li bɛniiŋ bɛsɛŋ mɔɔ li ntsɛ wu bɛtaa bɛsɛŋ wumu kɛ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Bɛniiŋ bɛ Lom bɛlu tɛ̀ bichɛ lɛ nsa wɛŋ, be ti mɛɛŋ ki ŋɛŋ fiee fi nuuŋ be wo mi kii fi kɛ. Be se tɛ̀ wɛki le be chinɛ li mi,
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 bɛdɛɛni, Bɛjuu faaŋ bu faaŋu. Nse ntɛ̀ ŋkɛmi le nlɛkɛ le nsa wɛŋ gɛɛŋ limfwe fɛ Mfɔŋ wu Lom. Ntɛ̀ mfeti yɛ ni le ŋkɛmɔɔ fiee fi nuuŋ nɛ ŋkɔɔ bɛniiŋ beŋ lu kɛ.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Fiɛɛ fiee fi fɛ mi nse nteeŋ beŋ le tɛɛbeŋ tɛ tee biee. Mi ŋ'we li bɛncha bani ni nuuŋ kii wi wu bee bɛniiŋ bɛ Isɛlɛɛ tuu tɛ tɛŋgi.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Bɛniiŋ bɛlu tuu li wuu le, “Tɛ mɛɛŋ baa ki kɛmɛ kɛ Kiŋwaati ki dza Judiya kii wɛ kɛ, wi wumu li bɛŋwaanɛŋ bɛsɛŋ bɛ dzɛti fe be bɛɛ fɛni mɔɔŋ ki jisi kɛ fiee kii wɛ, kɛ le tee fiee fi bifi kii wɛ kɛ.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Se nuuŋ le, tɛ gii tɛ kɔɔŋgi le tɛ woo wa mbeechɛ. Fi tɛ̀ ka ni nuuŋ nɛɛ kii kintutu kini ki ɔ nuuŋ li ki kini nuuŋ ki bɛniiŋ bɛnisi yi bɛ ki bintsii bichu kii ki.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Be se gɛɛ jobɛ chi be gii be bɛ Pɔɔ yɔ li bee. Le ni nuuŋ booyaa, bɛniiŋ ŋge banchɛ fɛ tɛ̀ gii tsiiŋ, bɛchi taantaaŋ gɛɛŋ bo lɛ fɛ mfoo, kuti fiee fichu li bee, tiiti kii bumfɔŋ bu Nyɔ-ɔ. Se tuu yeti doonchi biee bi nuuŋ lɛ Kiŋwaati ki bɛnchi bɛ Mɔɔsɛ bɛ lɛ Biŋwaati bi bɛntomfɔŋ bɛ Nyɔ-ɔ kii Jiso, gwenini le fɛ le be beŋ le fiee fi tiiti fini fiɛɛ nuuŋ chɛɛŋ.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Bɛniiŋ bamu beŋ fiee fi tɛ̀ tiiti, bamu faaŋ mbeenchɛ.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Be dza be saaŋgini bebe be buti si Pɔɔ tɛ tuu lɔŋ jɛ le, “Fiee fi Fiana yi Waaŋ tɛ̀ tee li bɛchaa bɛnɛ lɛ kimfimɛ ki ntomfɔŋ wu Nyɔ-ɔ wu Ɛsaya fiɛɛ tɛ̀ gbɛŋgi fi nuuŋ chɛɛŋ.
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Yi tɛ̀ kweeŋ le,
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Fi fiɛɛ lɛ, kifɛ shéŋ yi bɛniiŋ
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Pɔɔ se mɛɛshi le, “Nɛ kɛɛ le ntoŋ wuni wu kii si Nyɔ suuti bɛniiŋ wɛ nuuŋ ɛ wu tuumi li bɛniiŋ bɛ nuuŋ yɛ Bɛjuu li kɛ, be gii be woo.”
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 [Si tɛ̀ kweeŋ lɛ, Bɛjuu bɛlu se dza be buti, be tɛchini bi tɛchinɛ li yɔru wulu nuuŋ yɛ wɛɛ kɛ.]
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pɔɔ tsiiŋ nɛɛ li yi, yi tɛ suundi bu somfu biya bifɛ, fii bɛniiŋ bɛchu bɛ tɛ̀ bɛɛ lɛ wu.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Fenjisi kii bumfɔŋ bu Nyɔ, tuu tiifi bɛniiŋ kii Taa Jiso Krai, tiiti nchɛnu nsiŋ, wi tɛ baŋɛ wu dze kɛ.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.