Atos 16
asj (ASJ) vs NTLH
1 Pɔɔ dɛndɛ gɛɛŋ bo li kitoŋ ki Dɛlbi, dza gɛɛŋ lɛ Listra. Wi wu kintutu ki Jiso-o wumu tɛ nuuŋ Listra wulu bukooŋ bwee nuuŋ le Timɔti, ni tɛ̀ nuuŋ wi wu Juu, nuuŋ tɛ̀ wi wu kimbeenchɛ, bɛdɛɛni tee tɛ nuuŋ wi wu Grik.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Timɔti wuni tɛ̀ nuuŋ wi wu bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ bɛchu bɛ Listra mɔɔ bɛ Ikonyɔŋ tɛ̀ piɛti wu.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔɔ gii wɛki le dzɔɔ wu bee wu ni be deŋgi, biee sɛɛ wu dzoo. Tɛ̀ sɛɛ wu dzoo lɛ, kifɛ Bɛjuu bɛchu bɛ tɛ̀ tsiiŋ bimbe bilu tɛ kii le te Timɔti tɛ̀ nuuŋ wi wu Grik.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Be se deŋgi be giiŋgi li bito-oŋ, be giiŋgi be tiiti bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ bɛnchi bɛ bɔɔŋ bɛ nto-oŋ bɛ Jiso-o mɔɔ bɛkaaŋ bɛ lɛkɛ li Nyɔ-ɔ bɛ Jɛrosalɛŋ tɛ̀ gɛɛ le be ni be biki.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Se nuuŋ le, se bintaashɛ bi bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ bilu se tɛɛmi bi giiŋgi limfwe limfwe bɛ mbeenchɛ. Bɛniiŋ se tɛɛti li bee jo chichi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pɔɔ bee kintutu kee dza le be gɛɛŋ be feenji jɛ yi Nyɔ li kwɛɛŋ wu Eesha, Fiana yi Waaŋ faaŋ. Se be dza be ka nuuŋ dze yi kimbɛ ki Flija bɛ ki Galashaŋ.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Le be gɛɛŋ be bo li kwɛɛŋ wu Misa lichiŋ be tɛ̀ wɛki le be lɛ be gɛɛŋ kimbɛ ki Bitina, Fiana yi Jiso tuu yi faaŋ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Se nuuŋ le, be se ka kwɛɛŋ wu Misa, be dansɛ be gɛɛŋ li kitoŋ ki Towa-a.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Le ni nuuŋ butuu, fiee fimu si kifiee dza fi bɛ lɛ Pɔɔ li. Ŋɛŋ lɛ fiee filu wi wumu wu Masadonya lemi lɛki wu le, “Mintemii, lenchi ɔ bɛ Masadonya fɛni ɔ fi bee.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Si fiee filu tɛ̀ bɛ lɛ Pɔɔ li lɛ, tɛ se ŋɛŋ le Nyɔ doonchɛ yɛ bee le tɛ gɛɛŋ tɛ ni tɛ fenjisi ntoŋ we wu dzeeŋ li kwɛɛŋ wu Masadonya. Mfwaa mumkpaŋ, tɛ se nachɛ ŋgɛnu le.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Tɛ dza Towa, tɛ lenchi tsaaŋ lɛ yih yi li dzɔɔ li, tɛ busɛ Samotɛ. Le bu woo tɛ gɛɛŋ limfwe tɛ bo Niapoli.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Tɛ dza fe tɛ dɛndɛ tɛ gɛɛŋ Filipi, wu nuuŋ kitoŋ ki li kimbɛ ki ŋkosi ki Masadonyaa. Kitoŋ kilu tɛ̀ nuuŋ ki bara wu Lo-om. Se tɛ tsi fe li jo.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Le ni nuuŋ jobɛ chi bɛshiinshi, tɛ bo li kitoŋ kilu-u tɛ gɛɛŋ li ŋgemɛ yi dzɔɔ li fɛ tɛ tɛ̀ seki le ɛ kintsii ki Bɛjuu lɛ ki be lɛki li Nyɔ-ɔ nuuŋ. Le tɛ gɛɛŋ, nuuŋ ɛ bukɛɛŋ bamu tɛ̀ banchɛ fe kituŋ, tɛ se tɛ̀ shee fe tɛ yeti li bee.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Kwɛɛŋ wumu tɛ̀ nuuŋ fe yiki tɛ, bukooŋ bwee nuuŋ le Liija, tɛ̀ shiiŋ guundi Nyɔ. Tɛ bo lɛ kitoŋ ki Tayatira-a, tɛ̀ shiiŋ kabini ndú yimi, yi nuuŋ kɛɛ yi yɛchi lɔ, yi tɛɛmi kwa. Taa gwiyɛ shéŋ yee, beŋ fiee fi Pɔɔ tɛ̀ tiiti.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Bɛ lii wu bee bɛniiŋ bɛ li wu yih li dzɔɔ, se lɛkɛ bee tee le, “Mintemii yɛɛŋ, ɛ nɛ ŋɛŋ le mi ŋgɛɛɔ shéŋ yɛŋ chi li Taa li, bɛ yɛɛŋ tɛ gɛɛŋ tɛ tsi li mi yih.” Le ba ni lɛki lɛ, tɛ dza tɛ beŋ tɛ gɛɛŋ.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Tɛ̀ nuuŋ jobɛ chimu tɛ giiŋgi fɛ kintsii ki nlɛkɛ li Nyɔ-ɔ, tɛ bikɛ bɛ ŋwaakwɛɛŋ wumu wu tɛ̀ nuuŋ mfwa. Tɛ̀ gii kɛmi fiana yimi li wu bwiiŋ, yi ti feti wi nuuŋ wi yɛɛŋ. Bɛniiŋ bɛ tɛ̀ kɛmi ŋwaakwɛɛŋ wulu tɛ̀ banchi kwa kii wu ŋge, kifɛ tɛ̀ gii tiiti biee bi nuuŋ bi ka.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Le ŋwaakwɛɛŋ wulu tuu ŋɛŋ tɛɛ Pɔɔ, se biki bee dzɛŋgi, tiiti le, “Bɛniiŋ bani nuuŋ bɛniiŋ bɛ nimɛ chi Nyɔ yi nuuŋ Kikoo ki Biee Bichu-u, be doonchi dze yi nuuŋ nɛ ka lɛ yi se nɛ bo.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Tɛ̀ fɛ lɛ li jo ŋge, fi dza fi tɔŋ Pɔɔ, fiiki yi waŋ fiana yi tii yilu, tee le, “Ntiitɔɔ li wɛ li bukooŋ bu Jiso Krai, bochɛ li ŋwaŋ wuni.” Yi se bo li wu bwiŋ mfi wulu.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Bɛniiŋ bɛ tɛ̀ kɛmi mfwa wulu ŋɛŋ le dze yibe yi kwa ma yɛ, be kɔɔ Pɔɔ bee Sila be chee be, be gɛɛŋ bɛ be limfwe li bɛte kwɛɛŋ li fɛ waaŋ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Le be gɛɛŋ bɛ be, be leeki be limfwe li bara wu Lo-om wu tɛ̀ sɛki bɛnsa, be tee le, “Bɛniiŋ bani ɛ Bɛjuu, be nyɛɛ baa ŋgɛ li kitoŋ kisɛ-ɛŋ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Be tiifi bɛniiŋ ntsɛ wu nchi wu tɛɛbeŋ mɛɛŋ ki beŋ kɛ. Tɛ̀ nuuŋ bɛniiŋ bɛ Lom, ɛ bɛ nyɛ tɛ tɛ̀ biee ntsɛ wulu kɛ.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Kintutu ki bɛniiŋ lɛ ki tɛ̀ nuuŋ fe biee ki fɛfi be, be we li Pɔɔ bee Sila-a. Bɛniiŋ bɛ tɛ̀ sɛki bɛnsa baa se gaamɛ ndú yi Pɔɔ bee Sila, be tee le bɛ fiaaŋ be.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Bɛ bɔsɛyi bɛ fiaamfiɛ be ŋge, bɛ dzɔ be bɛ gɛɛŋ bɛ bɛŋɛ li yih yi ncha-a, be tee li wi wu tɛ̀ kiichi yih yi ncha wɛ le ni kiichi be bujɔŋ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Le woo lɛ, se dzɔ be gɛɛŋ bɛŋɛ lɛ loŋ wu lɛnti li yih yi ncha-a ta be bikaa li mfaŋgɛ-ɛ.Bɛ ta be bikaa li mfaŋgɛ-ɛ|alt="Fastened their feet in the stocks" src="lb00337c.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="16:24"
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Le ni nuuŋ si butuu kintikinti, Pɔɔ bee Sila lɛki li Nyɔ-ɔ be yuuti juuŋ yi mpiaru be yɔɔnchi Nyɔ, bɛniiŋ bɛ ncha-a bamu yiki,
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 nshɛ dza yi taa yi sɛɛsɛ bɛ buŋga, yih yi ncha yilu sɛɛsɛ gɛɛŋ bo li kimfoo li. Mfwaa mumkpaŋ, bigoo bichu gwiyɛ, bɛncha fanchɛ li bɛniiŋ bɛ ncha-a bɛchu.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Le wi wu tɛ̀ kiichi yih yi ncha yilu kaaŋgi, le bichi lɔ, ŋɛŋ si bigoo nuuŋ mkpeeŋ, se beechɛ le bɛniiŋ bɛ ncha-a kifi baa. Se buu nyɔ lɛ mbwa li le wo yi yee lu.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pɔɔ se waŋ lɛwe, tee le, “Kiiŋ ɔ ni wo yi ya kɛ. Tɛ baa fɛni bee bɛchu.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Wi wu tɛ̀ kiichi yih yi ncha wulu teeŋ le wi bɛ wu bɛ wi, letɛ lɛ li yih, gɛɛŋ toŋ núŋ limfwe li Pɔɔ bee Sila kɛɛti bɛ chɛnɛ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Se dza dzɔ be, bo bɛ be lɛkuuŋ, bii li bee laa, “Bɛtaa, ŋgii ŋgeeŋ nse mbo.”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Be se tuu li wu-u le, “Gɛɛ shéŋ ya li Taa Jiso, nɛɛ bɛniiŋ bɛ li wɛɛ yih se nɛ tuu nɛ bo.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Be tee ntoŋ wu kii Taa li wu bɛ bɛniiŋ bɛ li wu yih bɛchu.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Se dzɔ be butuu bulu, tsootsɛ bibaa bi bee. Mfwaa mumkpaŋ, be se lii wu bɛ bɛniiŋ bɛchu bɛ li wuu yih li dzɔɔ.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Se dzɔ be, bee be yɛɛ li wu-u yih, nyɛ be biee bijɛ be ji. Wu bee bɛniiŋ bɛchu bɛ li wu-u yih se be nɛɛtɛ le be gɛɛ baa shéŋ li Nyɔ-ɔ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Butuu bo bu woo, bara wu Lom wɛ wu tɛ̀ sɛki bɛnsa toŋ bɛniiŋ bɛ nchi-i le be gɛɛŋ be tee li wi wu kiichi yih yi ncha-a wɛ le buu bɛniiŋ baa le be ni be giiŋgi.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Se wi wu tɛ̀ kiichi yih yi ncha wulu biee gɛɛŋ ŋɛŋ Pɔɔ, tee li wu-u le, “Bara tuumɔɔ ntoŋ le mbuu beŋ, gɛnɛ yɛɛŋ bɛ mbɛɛŋgii.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Se nuuŋ le, Pɔɔ tɛ tee li bɛniiŋ bɛ nchi-i baa le, “Bɛ tuu be fiaamfiɛ bee fɛ waaŋ be mɛɛŋ saa ki saa kɛ bee kɛ, tɛ nuuŋ tɛ nuuŋ bɛniiŋ bɛ Lom, be tuu be bɛŋɛ bee li yih, be se kweŋgi baa dɛɛni le bɛ buu bee lɛjiŋ lɛjiŋ ni? Fi nuuŋ tɛ̀ ka lɛ kɛ. Ɛ nɛɛ bara wulu wu gii bɛ fɛni se buu bee.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Bɛniiŋ bɛ nchi-i baa se kaari be to lijiŋ be tee li bara wu Lom wɛɛ fiee fi Pɔɔ tee. Le be woo le Pɔɔ bee Sila nuuŋ tɛ bɛniiŋ bɛ Lom, be se chɛŋ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Be se bɛ be sooŋ bɔ li bee, be buu be li yih yi ncha-a, be chinɛ be, be lɛkɛ be le be dza fɛ kitoŋ kilu.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Pɔɔ bee Sila bo li yih yi ncha-a, be gɛɛŋ li Liija yi, ɛ bɛniiŋ bɛ kimbeenchɛ-ɛ tɛ nuuŋ lu, be tifi be, be se dza fe.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.