Neemias 5
asg (ASG) vs VC
1 A na i lo ɗa uma o yoku a̱ma̱ci n ali, a̱ ka̱na̱i kuyaꞋanka aza e le aza a Yahuda mololo.
1 Entretanto, os homens do povo e suas mulheres fizeram ouvir lamentações muito fortes contra os judeus, seus irmãos.
2 Adama a na aza o yoku a dana ta̱, <<A̱tsu n muku n tsu olobo nu nkere ci ta̱ n a̱bunda̱i, ci ta̱ a kuciga ilikulyaꞋa i na tsa kulyaꞋa adama a na tsu ciya̱ wuma.>>
2 Havia alguns que diziam: Nós, nossos filhos e filhas, somos numerosos; precisamos de trigo, para que possamos comer e viver.
3 Ɗa kpamu aza o yoku a danai, <<Tsu neke ta̱ ashina a̱ tsu, n ashina a itacishi, n iꞋuwa i tsa aguta, adama a na tsu ciya̱ ili kulyaꞋa ta lo tsa̱ ku kuwa̱ n kambulu.>>
3 Havia outros que diziam: Somos obrigados a empenhar nossas terras, nossas vinhas e nossas casas para termos trigo durante a fome.
4 Aza o yoku kpamu a dana ta̱, <<Tsu kopuku ta̱ ikebe adama a na tsu tsupa mogono utafu wa ashina a̱ tsu n ashina a itacishi a̱ tsu.
4 Outros ainda: Tivemos de tomar dinheiro emprestado para pagar o tributo ao rei, empenhando nossas vinhas e nossos campos.
5 A̱ tsu ta na vuza ɗa n vutoku mpasa n te. Muku n tsu nu n le ili i te i ɗa. N nannai dem ɗa a zuwai tsu tsu zuwa muku n tsu olobo nu nkere n tsu okpo agbashi. Muku mu n kere n tsu n yoku e denge le ta̱ ɗe ɗa okpoi agbashi, ama ci n utsura u na ci yaꞋan ili i yoku ba, adama a na isa ta̱ ashina n ashina a itacishi a̱ tsu.>>
5 E, no entanto, somos da mesma raça que nossos irmãos; nossos filhos não são diferentes dos deles; e eis que foi preciso escravizar nossos filhos e filhas; mesmo agora, entre nossas filhas, há algumas que já são escravas. E nada podemos fazer, porque nossos campos e nossas vinhas passaram já à mão de outros.
6 Ana mpa Nehemiya n panai mololo ma n kadanshi ka, ɗa n na̱mgba̱i ka̱tsuma̱ ka̱u.
6 Estes lamentos e reclamações irritaram-me profundamente.
7 Ana n sheshei a̱ ka̱ɗu ka̱va̱, ɗa n nekei aza a gbagbaꞋin nu nkoshi n gba̱ra̱-gba̱ra̱ unushi. Ɗa n danai le, <<Yi ta̱ o kuɗoro aza a̱ ɗa̱ a̱ ubuta̱ wa okopu ana yi e kunekeshe le, ali ɗa yi a ku isa i pasatangu i na i nekei le,>> Ɗa n ɓolongi ka̱bunda̱i ka uma adama a kakuna ka.
7 Depois de ter refletido, censurei as pessoas importantes e os magistrados: Por que, lhes disse eu, cobrais usuras de vossos irmãos? Convoquei então por causa deles uma grande assembléia,
8 Ɗa n danai le, <<Ci yaꞋan ta̱ tsu na tsa kufuɗa adama a na ci shiba̱ aza a̱ tsu aza a Yahuda a na e dengei wa aza a na i aza a Yahuda ba. Ama ali n gogo na yi ta̱ e kudenge aza a̱ ɗa̱, ali kuyain kuɗai tsa ku tsulasaka le?>> Ɗa a paɗai bini, adama a na a̱ ciya̱ ili i kudansa ba.
8 e disse-lhes: Nossos irmãos judeus, que tinham sido vendidos às nações, nós os resgatamos segundo nossa posse. E vós vendeis vossos irmãos? É a nós que eles seriam vendidos! Calaram-se, não encontrando o que responder.
9 Ɗa n danai le, <<Ili i na yi a kuyaꞋan i ɗa i gaꞋan ba. U gaꞋan ta̱ i yongo n wovon u Ka̱shile, adama a na ka̱ta̱ irala i tsu ele na i aza a Yahuda ba, a̱ ciya̱ i na a kuyaꞋanka tsu ma̱ka̱n ba.
9 Eu continuei: O que estais fazendo não é correto! Não devíeis caminhar no temor de nosso Deus, para evitar o insulto das nações que são nossas inimigas?
10 Mpa n aza a̱ va̱ n agbashi a̱ va̱ feu ci ta̱ e kunekeshe uma okopu ikebe n ilikulyaꞋa. Ama gogo na yaꞋan tsu ka̱sukpa̱ kuneke kutan n ci isai tsu pasatangu i na tsu nekei.
10 Eu mesmo, com meus irmãos e servos, nós emprestamos prata e trigo. Pois bem! Abandonemos o que nos devem.
11 Anana i bonoko le ashina e le n ashina itacishi e le n ashina a nɗanga n Zaitu n le n iꞋuwa i le n ili i na yi isai i pasatangi va dem, ugboku u te a̱ ka̱tsuma̱ ka amangatawun a ikebe n ilikulyaꞋa n ma̱kya̱n, n maꞋin ma zaitu.>>
11 Devolvei-lhes desde já seus campos, suas vinhas, suas oliveiras e suas casas, bem como a porcentagem de prata, de trigo, de vinho e de azeite que exigistes deles como juros.
12 Ɗa aza e kelime a ushuki a danai, <<Ci ta̱ a kuyaꞋan tsu na vu dansai. Ci ta̱ o kubonoko le n ucanuku le, ci kpamu o kudoku ku isa ili i yoku we le ba.>> Ɗa n ɗekushei anan Ganu ɗa n zuwai nkoshi n gba̱ra̱-gba̱ra̱ a kucuna e kelime ke le ka anan ganu a dana i ta̱ a kushatangu i na a dansai.
12 Responderam eles: Devolveremos tudo, e nada mais lhes pediremos; faremos tudo o que dizes. Chamei então os sacerdotes, e os fiz jurar que procederiam assim.
13 Ɗa n za̱ka̱tsa̱i motogu ma̱ va̱ ɗa n danai, <<Tsu nampa tsu ɗa Ka̱shile ka̱ za̱ka̱tsa̱ vuza na baci u kpa̱ɗa̱i kushatangu uzuwakpani u ni. YaꞋan kpamu Ka̱shile ka̱ pura̱ngu ili kpaꞋa ku ni ra̱ka̱, ka̱ta̱ kpamu u ka̱sukpa̱ babu i li.>> Ɗa ka̱bunda̱i ka uma kana ko ɓolongi va kucukpai ka danai, <<Wokpo nannai>> Ɗa a cikpai Vuzavaguɗu. Ɗa aza gbagbain a shatangi uzuwakpani u na a yaꞋin.
13 E sacudi o pó de meu manto, dizendo: Que Deus assim sacuda de sua casa e de seus bens todo aquele que não cumprir com a sua palavra; que assim, expulso, fique também tal homem espoliado! Ao que toda a assembléia respondeu: Amém, louvando o Senhor. E o povo nada mais disse.
14 Ko n tsu nannai, makyan ma na a zuwai mu Gomuna a̱ likuci i Yahuda, a̱ya̱ kupa n e re a na a lazai, a̱ ka̱ya̱ kamanga ko tsugono tsu mogono Atazesu, ali a kubana a̱ ka̱ya̱ ka kamangankupa n e re, mpa ko tana aza a̱ va̱ babu vuza na wi isai ilikulyaꞋa tsu mogono.
14 Depois do dia em que o rei me estabeleceu como governador da região de Judá, isto é, depois do vigésimo até o trigésimo segundo ano do reinado do rei Artaxerxes, durante doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão do governador.
15 Anan Gomuna a na a lyaꞋi tsugono kafu mpa a takacika ta̱ uma ka̱u a̱ ubuta̱ u ku isa ilikulyaꞋa n ma̱kya̱n we le, babu biꞋi ikebe ya azurufa amangere. Ali olobo aza a na i a kuyaꞋanka le ulinga a kuyaꞋanka uma a̱ra̱ɗi. Ama mpa n yaꞋan tsu le ba, adama a na mpa mi ta̱ a kupana wovon u Ka̱shile.
15 Os antigos governadores, meus predecessores, cobrando o pão e o vinho à razão de quarenta siclos por dia, tinham sido uma carga para o povo, que também sofria as exações de seus servos. Mas, quanto a mim, o temor de Deus preservou-me de proceder assim.
16 Adama a nannai ɗa n nekei utsura u va̱ a̱ ubuta̱ u kumaꞋasaka mashilya ma. Ɗa olobo a na i a kuyaꞋanka mu ulinga a gbaɓai kaci adama a ulinga u kumaꞋa ka, ra̱ka̱ vu tsu tsu tsula ashina ba.
16 Eu mesmo colaborei no trabalho de reparação das muralhas. Não compramos campo algum, e meus servos puseram-se todos a trabalhar.
17 Ko n nannai aza a Yahuda nu nkoshi n gba̱ra̱-gba̱ra̱ ele uma amangatawun n amangerenkupa (150) ɗa a lyaꞋi koɓolo nu mpa, babu biꞋi uma a na a̱ ta̱wa̱i wa̱ a̱tsu aza a na a̱ ida̱shi u ka̱ra̱Ꞌi n a̱tsu.
17 Tinha eu ao meu encargo a alimentação de cento e cinqüenta homens, judeus e magistrados, além dos que nos vinham procurar das regiões vizinhas.
18 Tsu nampa tsu ɗa a ci yaꞋanka mu ilikulyaꞋa a kana lakam. A tsu kiɗa ta̱ kanaka kete n nlala n ta̱li n na mi n tsuloboi, nu ntoku n a̱bunda̱i, a kanna dem a̱ tsu tuka̱ ta̱ edele a̱ ma̱kya̱n ma savu. Ama ko n tsu nannai mi isa ilikulyaꞋa tsu gomuna ba, adama a na uma i ta̱ a̱ ka̱tsuma̱ katakaci n a̱bunda̱i.
18 Preparávamos cada dia um boi, seis carneiros escolhidos e aves, tudo à minha custa; e a cada dez dias se servia o vinho necessário em abundância. Entretanto, não reclamei a pensão do governador porque os trabalhos pesavam muito sobre o povo.
19 Ka̱shile ka̱ va̱, ciɓa vu yaꞋanka mu kasingai adama ili i na n yaꞋankai uma a nampa a.
19 Lembrai-vos, ó meu Deus, de tudo o que eu fiz por este povo, e recompensai-me.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.