Marcos 5
Altjirraka angkatja - Arrarnturna kngartiwukala (ARE) vs VC
1 Ntjanganga tjananhamalantama etna pmara Gerasa-urna pitjika.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Jesuanha warta boat-anga tnanpuka, kanha artwa enka kornakarta ekururna arrtjanentjika, wolknga mpopanga.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Artwa nhanha erataka pmara ekuranha mpaarakala, relha errilkngaka wolknganga mpopala. Relhala turta erinha yarna kuta yirnitjata, chain-alalka paka.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Relha ntjarrala paka iltja pa ingka ekuranha chain-ala yirnamanga, era chain etnanha kala urltakitjatanta. Relhalantama erinha yarna kuta parraka, era ekarlta inthorra namanga.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ingula pa arltala era relha errilkngaka wolkngala ilkarlaputjata, iltjetala turta kalhitjata.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Artwa nhanha era Jesuanha ilangakantema araka. Erantama ekururna arrtjanentjika, ekuranga urlarra mparalela turta arrarnalhaka.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Erantama intarra ilkaka, “Jesuai, Altjirra Kngarra ekura ‘Lirai, iwukama unta nukurna pitjika? Yinganha Altjirranga urlarra lhelai, unta yinganha itja rrukunthakunthilitjinala.”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Era lakinha angkaka, Jesuala kala enka korna erinha turnakalanga ekuranga rratitjika.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Jesualantama erinha pmarraka, “Rretnya ngunhama unta?”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Artwa era erinha ilaka, “Yinga nama rretnya ‘Ntjarra’, yinga enka korna ntjarrakarta warta namanga.” Erantama Jesuaka kuta ngkangkawulhaka, era itja enka korna etnanha pmara lenhanga unpurlenitjika.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Etinya wara, parta ingkala, pig ntjarrala marna ilkurlanaka.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Enka korna etnantama Jesuaka ngkangkawulhaka, “Nurnanha pig ntjarrurna yairnai, nurna etnakurna irrputjinanga.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Jesuala kala etnanha impurlarrarnaka. Enka korna etnantama artwa ekuranga rratamala, pig ntjarrurna irrpuka. Pig worla etnataka 2,000 ngerra naka. Pig etnantama rirterramala parta irnkurna arrtjanamala, kwatja ntjangurna tnyinhaka, alkngontingkaka turta.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Artwa pig ntarntarintja ntjarrantama town-urna arrtjanaka, tnukulpa ntjarrurna turta, yia erinha ilarlaputjika. Pmararinya ntjarrantama pitjika, aritjika.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Jesuurna etinyerramala, etna artwa nhanganha araka. Era eterrintja marrakartantama naka, mantarraka ekarralhakala turta. Etnantama trerraka.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Kurunga relha etnala nhanha arakala, etna relha pitjikala etnanha yia nhanha ingkarraka alpmelaka.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Relha nhanha etnantama Jesuanha ilaka, “Nurna antja nama unta pmara nurnakanhanga kala rratitjikanta.”
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Jesuanha kala boat-aka ntjimalangantama, artwa marrerrakala era Jesuanha ilaka, “Yingataka ungkwangalela lhitjika antja.”
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Jesuala pula erinha parraka. Era erinha ilaka, “Tjina ungkwanganha ntjarrurna alpai. Etnanha turta ilai Ingkartala nganha marrilakala, ungkwanga kangkintja ntelalhakala turta.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Artwa era kala pmara Decapolis-urna lhaka. Era turta relha ingkarrakanha ilaka Jesuala erinha marrilakala. Relha ntjarrala yia nhanha wumalanga, etna ingkarraka tnolkaka.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Jesuanhantama wotha ntjanganga tjananhaka, boat-ala. Ntjanga altorlampinyakerramala, relha ntjarra inthorrantama ekururna worlerrentjalpuka.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Jairus, synagogue lenharinyaka itornka, era turta pitjikantema. Jesuanha aramala, era ekuranga urlarra mparalela arrarnalhaka.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Erantama ingkaka, “Jesuai, kwarra nukataka kala ilutjikerrama. Nukalela pitjai iltja ungkwanganha ekurakarlaka arrarnitjika era wotha marrerritjinanga.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Jesuanha kala Jairus-alela lhaka. Worla kngarra turta ekuralela lhakantema. Etna lhapalhamalanga, relha ntjarrala erinha parlpapauwurlapuka, ekururna etinyerritjikerramala.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Arrkutja nyinta worla lenhala nakantema, erala 12 years menta kngarrakarta nakala.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Era kala ngangkara ntjarrurna lhakala, etna pula erinha yarna marrilaka. Erantama kala money-akunya naka, money ekuranha ingkarraka ngangkara ntjarranha nthakala. Erarrpa pula mentalkurala naka.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Arrkutja nhanhala kala arrkurlantema wukala Jesuala menta ntjarranha marrilamanga. Erantama Jesuurna etinyerraka, mantarra tjenya ekuranha anpuka turta.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Erataka lakinha eterraka, “Atha paka mantarra ekuranhanta anpumanga, yinga kala marrerritjina.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Erantama mantarra tjenya ekuranha anpumanga ngerra, era marrerralalhaka. Era turta wulhaka mpurrka ekura kala marrantama namanga.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Era warta Jesuaka mantarra anpuka, kanha Jesuanha wulhalalhaka era kurrka thaltjerramanga. Erantama relha ntjarranha pmarraka, “Ngunhalama mantarra nukanha anpuka?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Kurtungurla ekuranha ntjarrala pula erinha ilaka, “Iwunhangala unta pmarrama, ‘Ngunhalama mantarra nukanha anpuka?’ Unta yarnala arama relha ntjarra ungkwanganga etinya itnamanga, nganha parlpapauwumanga turta?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Jesuanha pula ilkngaralhamala relha ekura kuta yonthaka.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Arrkutja nhanga kaltja naka era marrerrakala, era nhanga wulhalalhakanga warta. Erantama ekururna pitjika, kngarra trerramala. Mparalela arrarnalhamala, era ilalhaka.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Jesuala erinha ilaka, “Kwarra nukai, unta yinganha tnakakalanga Altjirrala nganha kala marrilaka. Kala tnoatnoa alpai.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Jesuanha arrkutja ekururna angkamalangantema, urrpia Jairus-aka pmaranga pitjika. Etna Jairus-anha ilaka, “Kwarra ungkwanga kunha kala itja wotha. Itornka erinha kala impai erarrpa lhitjika.”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Jesuanha pula angkatja nhanhaka itja kangkwerraka. Era Jairus-anha ilaka, “Itja trerrai. Kala yinganha tnakantai.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Relha arrpunha ntjarranha parramalantama, era Peter-anha, James-anha, tjia ekura John-anha turta urraramala, etnakakartantantama Jairus-aka ilthurna anparerraka.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Jairus-aka ilthakerramala, Jesuala araka relha ntjarra itnimanga, nthorrkngerramanga turta.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Irrpunhamala era etnanha pmarraka, “Iwunhangala rrangkarra itnima, nthorrkngerrama turta? Katjia nhanha itjama errilknga. Era wara ankwentama.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Etna pula ekura tharrakala.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Katjia erinhantama iltjanga errkumala, era erinha ilaka, “Talitha koum!” Nhanhatitja, “Kwarra kurrkai, atha nganha ilama, kamerrai!”
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Kwarra era kala kamerrakanta, ingka nthulapuka turta. Kwarra era 12 years ingkwia naka.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Jesuala pula etnanha angkatja ekarltala tjatjatuka, etna itja relha arrpunhanha nhanhiperra ilitjika. Erantama kaarta pa mianha ilaka eratharra kwarra erinha marna ilkutjika nthitjika.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.