Marcos 5
Altjirraka angkatja - Arrarnturna kngartiwukala (ARE) vs ARA
1 Ntjanganga tjananhamalantama etna pmara Gerasa-urna pitjika.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Jesuanha warta boat-anga tnanpuka, kanha artwa enka kornakarta ekururna arrtjanentjika, wolknga mpopanga.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Artwa nhanha erataka pmara ekuranha mpaarakala, relha errilkngaka wolknganga mpopala. Relhala turta erinha yarna kuta yirnitjata, chain-alalka paka.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Relha ntjarrala paka iltja pa ingka ekuranha chain-ala yirnamanga, era chain etnanha kala urltakitjatanta. Relhalantama erinha yarna kuta parraka, era ekarlta inthorra namanga.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Ingula pa arltala era relha errilkngaka wolkngala ilkarlaputjata, iltjetala turta kalhitjata.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Artwa nhanha era Jesuanha ilangakantema araka. Erantama ekururna arrtjanentjika, ekuranga urlarra mparalela turta arrarnalhaka.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Erantama intarra ilkaka, “Jesuai, Altjirra Kngarra ekura ‘Lirai, iwukama unta nukurna pitjika? Yinganha Altjirranga urlarra lhelai, unta yinganha itja rrukunthakunthilitjinala.”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Era lakinha angkaka, Jesuala kala enka korna erinha turnakalanga ekuranga rratitjika.
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Jesualantama erinha pmarraka, “Rretnya ngunhama unta?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Artwa era erinha ilaka, “Yinga nama rretnya ‘Ntjarra’, yinga enka korna ntjarrakarta warta namanga.” Erantama Jesuaka kuta ngkangkawulhaka, era itja enka korna etnanha pmara lenhanga unpurlenitjika.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Etinya wara, parta ingkala, pig ntjarrala marna ilkurlanaka.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Enka korna etnantama Jesuaka ngkangkawulhaka, “Nurnanha pig ntjarrurna yairnai, nurna etnakurna irrputjinanga.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Jesuala kala etnanha impurlarrarnaka. Enka korna etnantama artwa ekuranga rratamala, pig ntjarrurna irrpuka. Pig worla etnataka 2,000 ngerra naka. Pig etnantama rirterramala parta irnkurna arrtjanamala, kwatja ntjangurna tnyinhaka, alkngontingkaka turta.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Artwa pig ntarntarintja ntjarrantama town-urna arrtjanaka, tnukulpa ntjarrurna turta, yia erinha ilarlaputjika. Pmararinya ntjarrantama pitjika, aritjika.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Jesuurna etinyerramala, etna artwa nhanganha araka. Era eterrintja marrakartantama naka, mantarraka ekarralhakala turta. Etnantama trerraka.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Kurunga relha etnala nhanha arakala, etna relha pitjikala etnanha yia nhanha ingkarraka alpmelaka.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Relha nhanha etnantama Jesuanha ilaka, “Nurna antja nama unta pmara nurnakanhanga kala rratitjikanta.”
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Jesuanha kala boat-aka ntjimalangantama, artwa marrerrakala era Jesuanha ilaka, “Yingataka ungkwangalela lhitjika antja.”
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Jesuala pula erinha parraka. Era erinha ilaka, “Tjina ungkwanganha ntjarrurna alpai. Etnanha turta ilai Ingkartala nganha marrilakala, ungkwanga kangkintja ntelalhakala turta.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Artwa era kala pmara Decapolis-urna lhaka. Era turta relha ingkarrakanha ilaka Jesuala erinha marrilakala. Relha ntjarrala yia nhanha wumalanga, etna ingkarraka tnolkaka.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Jesuanhantama wotha ntjanganga tjananhaka, boat-ala. Ntjanga altorlampinyakerramala, relha ntjarra inthorrantama ekururna worlerrentjalpuka.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Jairus, synagogue lenharinyaka itornka, era turta pitjikantema. Jesuanha aramala, era ekuranga urlarra mparalela arrarnalhaka.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Erantama ingkaka, “Jesuai, kwarra nukataka kala ilutjikerrama. Nukalela pitjai iltja ungkwanganha ekurakarlaka arrarnitjika era wotha marrerritjinanga.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Jesuanha kala Jairus-alela lhaka. Worla kngarra turta ekuralela lhakantema. Etna lhapalhamalanga, relha ntjarrala erinha parlpapauwurlapuka, ekururna etinyerritjikerramala.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Arrkutja nyinta worla lenhala nakantema, erala 12 years menta kngarrakarta nakala.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Era kala ngangkara ntjarrurna lhakala, etna pula erinha yarna marrilaka. Erantama kala money-akunya naka, money ekuranha ingkarraka ngangkara ntjarranha nthakala. Erarrpa pula mentalkurala naka.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Arrkutja nhanhala kala arrkurlantema wukala Jesuala menta ntjarranha marrilamanga. Erantama Jesuurna etinyerraka, mantarra tjenya ekuranha anpuka turta.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Erataka lakinha eterraka, “Atha paka mantarra ekuranhanta anpumanga, yinga kala marrerritjina.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Erantama mantarra tjenya ekuranha anpumanga ngerra, era marrerralalhaka. Era turta wulhaka mpurrka ekura kala marrantama namanga.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Era warta Jesuaka mantarra anpuka, kanha Jesuanha wulhalalhaka era kurrka thaltjerramanga. Erantama relha ntjarranha pmarraka, “Ngunhalama mantarra nukanha anpuka?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Kurtungurla ekuranha ntjarrala pula erinha ilaka, “Iwunhangala unta pmarrama, ‘Ngunhalama mantarra nukanha anpuka?’ Unta yarnala arama relha ntjarra ungkwanganga etinya itnamanga, nganha parlpapauwumanga turta?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Jesuanha pula ilkngaralhamala relha ekura kuta yonthaka.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Arrkutja nhanga kaltja naka era marrerrakala, era nhanga wulhalalhakanga warta. Erantama ekururna pitjika, kngarra trerramala. Mparalela arrarnalhamala, era ilalhaka.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Jesuala erinha ilaka, “Kwarra nukai, unta yinganha tnakakalanga Altjirrala nganha kala marrilaka. Kala tnoatnoa alpai.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Jesuanha arrkutja ekururna angkamalangantema, urrpia Jairus-aka pmaranga pitjika. Etna Jairus-anha ilaka, “Kwarra ungkwanga kunha kala itja wotha. Itornka erinha kala impai erarrpa lhitjika.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Jesuanha pula angkatja nhanhaka itja kangkwerraka. Era Jairus-anha ilaka, “Itja trerrai. Kala yinganha tnakantai.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Relha arrpunha ntjarranha parramalantama, era Peter-anha, James-anha, tjia ekura John-anha turta urraramala, etnakakartantantama Jairus-aka ilthurna anparerraka.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Jairus-aka ilthakerramala, Jesuala araka relha ntjarra itnimanga, nthorrkngerramanga turta.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Irrpunhamala era etnanha pmarraka, “Iwunhangala rrangkarra itnima, nthorrkngerrama turta? Katjia nhanha itjama errilknga. Era wara ankwentama.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Etna pula ekura tharrakala.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Katjia erinhantama iltjanga errkumala, era erinha ilaka, “Talitha koum!” Nhanhatitja, “Kwarra kurrkai, atha nganha ilama, kamerrai!”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Kwarra era kala kamerrakanta, ingka nthulapuka turta. Kwarra era 12 years ingkwia naka.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Jesuala pula etnanha angkatja ekarltala tjatjatuka, etna itja relha arrpunhanha nhanhiperra ilitjika. Erantama kaarta pa mianha ilaka eratharra kwarra erinha marna ilkutjika nthitjika.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.