Gálatas 2
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH
1 Ɛhɩ, afʋɛ bulu nʋn nnan sɩnlɩn, yɩ́ nzin yɛ̂ n zalɩ n gɔlɩ Zoluzalɛmʋn ɔ. Mɔ mɩn 'kɔ Zoluzalɛmʋn'n, mɩn nʋn Baanabasɩ nʋn Titɩ yɛ̂ yɛ hɔlɩ ɔ.
1 Catorze anos depois, eu voltei para Jerusalém com Barnabé e levei Tito comigo.
2 Nyanmɩan hanlɩn helelɩ mɩ́n kɛ n gɔ́. Yɩ́ ti y'ɔ man n gɔlɩ ɔ. Mɔ n juli ɛlɔ'n, cɩan kʋn mɩn nʋn Asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n-mɔ kɔ yia. Ɛjɔlɛkpa'n mɔ mɩn bɔ mɩn kele bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n, n gɔ hehele bɛ́ nun. Afɩ mɩn ngulo man kɛ junman'n mɔ m'an li, anaan mɔ mɩɩn di'n yɔ mgban.
2 Voltei para lá porque Deus me revelou que eu devia fazer isso. Ali, numa reunião particular com os líderes da igreja, eu expliquei a eles a mensagem do evangelho que anuncio aos não judeus. Eu não queria que o trabalho que tinha feito e estava fazendo fosse um trabalho perdido.
3 Sakpa, bɛ kɔ le mɩ́n junman'n bɛ kɔ tʋ nun. Ɔ sanlɩn kɛ Titɩ mɔ mɩn nʋn yɩ́ hɔlɩ'n, ɔ tɩ Gɛlɛkɩ. Nan kʋsʋ, b'a ndinndin man yɩ́ kɛ ɔ kpɛ́ yɩ́ mmian nun.
3 Tito estava comigo, mas ele não foi obrigado a circuncidar-se , embora ele não seja judeu.
4 Sɛ mmian nun ɛkpɛ ɛjɔlɛ walɩ nun an, anɩn ɔ fi ato anianman'n-mɔ mɔ bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ fʋlalɩ yɛ́ nun'n. Bɛ fɩalɩ bɛ fʋlalɩ yɛ́ nun, yɩ́ dɩɛ, anɩn bɛ nyan atɩn bɛ tɩtɛ yɛ́ bɛ nwun fanwʋndi'n mɔ Zozi Kilisi a man y'a nyan yɩ́'n. Afɩ, bɛ kulo kɛ yɛ kaci bɛ́ nganga.
4 Porém alguns tinham se juntado ao nosso grupo, fazendo de conta que eram irmãos na fé, e queriam circuncidá-lo. Eram homens que tinham entrado para o grupo como espiões a fim de espiar a liberdade que temos por estarmos unidos com Cristo Jesus e para nos tornar escravos de novo.
5 Y'a mman man ato anianman sɔ'n-mɔ atɩn sin kaan sʋa ala. Yɛ yɔlɩ sɔ maan Ɛjɔlɛkpa'n m'ɔ tɩ ananhɔlɛ nɩn a ndʋnndʋn man ɛmɔ afian.
5 Mas em nenhum momento nós cedemos, pois queríamos que vocês tivessem o verdadeiro evangelho.
6 Nan bɛ́ mɔ bɛ bu bɛ́ menian mgbili mgbili'n, kɛ anɩn bɛ kpɩn bɛ tɩ yɩ́ daba'n, nán ɛhɩ y'ɔ cian mɩ́n ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ, Nyanmɩan nnɩan man sʋanlan anyunnun ɔ mmua man yɩ́ ndɛɛ. Menian sɔ'n-mɔ muonun, b'a ndinndin man mɩ́n kɛ n yɔ́ like fʋfɔlɛ.
6 E aqueles que pareciam ser os líderes da igreja — digo isso porque para mim não importa o que eles eram, pois Deus não julga pela aparência — aqueles líderes, repito, não me deram nenhuma ideia nova.
7 Afɩ bɛ́ muonun bɛ nwunlɩn yɩ́ kɛ Nyanmɩan a fa Ɛjɔlɛkpa nɩn a wula mɩn sa nun kɛ m mɔ́ n géle bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n, kɛ ɔ falɩ wulalɩ Pɩɛlɩ asa nun kɛ ɔ bɔ́ héle Zufʋ'n-mɔ'n.
7 Pelo contrário, eles viram que Deus me tinha dado a responsabilidade de anunciar o evangelho aos não judeus, assim como tinha dado a Pedro a responsabilidade de anunciá-lo aos judeus.
8 Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan m'ɔ manlɩn Pɩɛlɩ tunmin ɔ sielɩ yɩ́ bɔfʋɛ manlɩn Zufʋ'n-mɔ'n, yɩ́ yɛ̂ ɔ'a man mɩ́n tunmin ɔ'a sie mɩ́n bɔfʋɛ ɔ'a man bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nɩn ɔ.
8 Pois pelo poder de Deus fui feito apóstolo para anunciar o evangelho aos não judeus, assim como Pedro foi feito apóstolo para anunciar o evangelho aos judeus.
9 Ɔ man Zʋakɩ, Pɩɛlɩ (Sefasɩ) nʋn Zʋan mɔ anɩn bɛ tɩ kɛ asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n, bɛ nwunlɩn yɩ́ kɛ Nyanmɩan yɛ̂ ɔ falɩ junman sɔ'n wulalɩ mɩ́n sa nun ɔ. Bɛ kɔ soman mɩn nʋn Baanabasɩ yɛ́ sa nun. Ɔ fi ɛbɛlɛ, yɛ́ kʋalaa yɛ kɔ han, ɔ kɔ sɛ yɛ́ nʋan kɛ, bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n, bɛ́ afian ɛlɔ junman'n wɔ yɛ́ sa nun. Yɛ̂ bɛ mɔ bɛ tɩ Zufʋ'n, bɛ́ afian ɛlɔ junman'n wɔ bɛ́ kʋsʋ bɛ́ sa nun.
9 Por isso Tiago, Pedro e João, que eram considerados os líderes da igreja, reconheceram que Deus me tinha dado essa tarefa especial. E, como sinal de que éramos todos companheiros, eles deram a mim e a Barnabé um aperto de mãos. E todos nós combinamos que eu e Barnabé iríamos trabalhar entre os não judeus e eles, entre os judeus.
10 Ɛjɔlɛ kʋnmgba ala yɛ̂ bɛ hanlɩn bɛ helelɩ yɛ́ ɔ. Bɛ́ nwan yɛ́ ti kácɩ Zoluzalɛmʋn Asɔnɩn nɩn anun ehianfʋɛ'n-mɔ. Ɛbɛlɛ ɛjɔlɛ sɔ'n dɩɛ, m mɔlɩ mɔndɩnlɩn kpa n nili.
10 Eles nos pediram só uma coisa: que lembrássemos dos pobres das igrejas deles, e isso eu sempre tenho procurado fazer.
11 Ɛhɩ, mɔ Pɩɛlɩ (Sefasɩ) walɩ Antiɔsʋ'n, n duli yɩ́ nyunnun bagua nun. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ nyɔlɩɛ m'ɔ yɔlɩ'n tɩ man kpa fɩ́ɩ́.
11 Porém, quando Pedro veio para Antioquia da Síria, eu fiquei contra ele em público porque ele estava completamente errado.
12 Anɩn Pɩɛlɩ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n yɛ̂ ɔ di like ɔ. Nan mɔ Zʋakɩ sʋanlɩn menian Antiɔsʋ ɛlɔ, mɔ Pɩɛlɩ nwunlin bɛ́'n, ɔ kɔ tɩ yɩ́ nwʋn, ɔ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n ngɔ li man like kʋ́n. Ɔ sanlɩn kɛ anɩn Pɩɛlɩ sulo Zufʋ sɔ'n-mɔ mɔ bɛ lɛ kele kɛ, menian mɔ b'a mgbɛ man bɛ́ mmian nun'n, bɛ nnyan man ngʋan.
12 De fato, antes de chegarem ali alguns homens mandados por Tiago, Pedro tomava refeições com os irmãos não judeus. Mas, depois que aqueles homens chegaram, ele não queria mais tomar refeições com os não judeus porque tinha medo dos que eram a favor de circuncidar os não judeus.
13 Anianman Zufʋ ɛhɩnlɩn-mɔ kʋsʋ kɔ nɩan Pɩɛlɩ nyɔlɩɛ ɛtɛ sɔ nɩn asʋ. Baanabasɩ muonun kɔ fa yɩ́ nwʋn kɔ wula nyɔlɩɛ ɛtɛ sɔ nɩn anun bie.
13 E também os outros irmãos judeus começaram a agir como hipócritas, do mesmo modo que Pedro. E até Barnabé se deixou levar pela hipocrisia deles.
14 Nan mɔ n nwunlin kɛ bɛ́ ɛnanndɩɛ'n ngɔ man atɩn sʋ, mɔ ɛsɛ bɛ́ abalabɔ'n nʋn ananhɔlɛ Ɛjɔlɛkpa'n tɩ man kʋn'n, n gɔ bisa Pɩɛlɩ (Sefasɩ) bagua nɩn anyunnun ɛbɛlɛ kɛ: “Wɔ́ Pɩɛlɩ, ɛ tɩ Zufʋ, ɛ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n yɛ̂ bɛ san ɔ. Nan afɩ ɔ yɔ sɛ mɔ ɛ kulo kɛ ɛ tinndin bɛ́ maan bɛ kaci Zufʋ ɔ?”
14 Quando vi que eles não estavam agindo direito, de acordo com a verdade do evangelho , eu disse a Pedro na presença de todos: “Você é judeu, mas não está vivendo como judeu e sim como não judeu. Então, como é que você quer obrigar os não judeus a viverem como judeus?”
15 Yɛ́ dɩɛ, bɛ 'wʋ yɛ́ a, anɩn yɛ tɩ Zufʋ. Yɛ tɩ man kɛ mân ɛhɩnlɩn-mɔ anun menian'n-mɔ mɔ yɛ́ Zufʋ'n-mɔ yɛ bu bɛ́ ɛtɛfʋɛ'n.
15 O fato é que nós somos judeus de nascimento e não “pecadores não judeus”, como eles são chamados.
16 Nan kʋsʋ yɛ sɩ kɛ nán like mɔ mala'n kele'n yɛ̂ sʋanlan yɔ a Nyanmɩan bu yɩ́ sɛsɛfʋɛ ɔ. Nan sʋanlan m'ɔ kɔ le Zozi Kilisi kɔ li nɩn ala yɛ̂ Nyanmɩan bu yɩ́ sɛsɛfʋɛ ɔ. Ɛhɩka ati, yɛ́ kʋsʋ y'a le Zozi Kilisi y'a li. Dedi sɔ'n mɔ yɛ le yɩ́ Kilisi anun'n yɛ̂ ɔ man yɛ kaci sɛsɛfʋɛ ɔ. Nan nán like mɔ Moyizɩ mala'n kɔ hele mɔ sʋanlan kɔ yɔ'n y'ɔ man ɔ kaci sɛsɛfʋɛ Nyanmɩan anyunnun ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan anyunnun, bɛ́ mɔ bɛ di mala nɩn asʋ'n, bɛ́ nun bie fɩ́ɩ́ ngɔ ngaci man sɛsɛfʋɛ.
16 Mas sabemos que todos são aceitos por Deus somente pela fé em Jesus Cristo e não por fazerem o que a lei manda. Assim nós também temos crido em Cristo Jesus a fim de sermos aceitos por Deus pela nossa fé em Cristo e não por fazermos o que a lei manda. Pois ninguém é aceito por Deus por fazer o que a lei manda.
17 Nan kɛmɔ Zozi Kilisi dunman nun yɛ kulo kɛ yɛ kaci sɛsɛfʋɛ'n, sɛ bɛ nwun yɩ́ kɛ yɛ yɔ ɛtɛ kɛ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n yɔ yɩ́ nɩn an, asʋ ɔ kele kɛ Kilisi di bɛ́ mɔ bɛ yɔ ɛtɛ nɩn anzin ɔ? Cɛcɛ!
17 Ao procurarmos ser aceitos por Deus por estarmos unidos com Cristo, fica claro que somos “pecadores” como os não judeus. Mas será que isso quer dizer que Cristo trabalha em favor do pecado? Claro que não!
18 Afɩ sɛ mɩn sa mɩn bɔ mɩn hyɩhyɛ mala'n mɔ m gbɛlɩ nun'n mɩn tʋ ɛbɛlɛ biekun an, anɩn ɔ kele kɛ n dɩ sʋanlan mɔ yɩ́ nyɩn nzɔ man mala nɩn ɔ.
18 Se eu, depois de ter destruído a lei, começar a construí-la de novo como meio de ser aceito por Deus, aí, sim, fica claro que eu havia quebrado a lei.
19 Afɩ mala sɔ nɩn a man m'an nyan ewue, ɔ man mala'n le man tunmin wɔ mɩ́n sʋ kʋ́n. Nan sɛ n ne ngʋan mɩn sʋ Nyanmɩan an, ɔ fi Zozi Kilisi mɔ mɩn de yɩ́ mɩn di'n.
19 Pois, quanto à lei, estou morto, morto pela própria lei, a fim de viver para Deus. Eu fui morto com Cristo na cruz.
20 Ɔ sanlɩn kɛ, mɩ́n nʋn Kilisi b'a bʋbɔ yɛ́ kʋlʋwa nɩn asʋ. Sɛ n ne ngʋan an, ɔ fi man mɩ́n. Ɔ fi Kilisi m'ɔ wɔ mɩ́n nun'n. Asɩɛ nɩn asʋ ɛwa mɔ n dɩ'n, sian dɩɛ mɩn tanlan wɔ dedi'n mɔ n ne yɩ́ wɔ Nyanmɩan Awa nɩn anun'n. Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan Awa nɩn a hulo mɩ́n dede ɔ'a wu ɔ'a man m'an nyan mɩ́n ti.
20 Assim já não sou eu quem vive, mas Cristo é quem vive em mim. E esta vida que vivo agora, eu a vivo pela fé no Filho de Deus, que me amou e se deu a si mesmo por mim.
21 Mɩ́n nwʋn anwunnvoe'n mɔ Nyanmɩan a nwun mɩ́n'n, mɩn mmu man yɩ́ junman nvule. Afɩ, sɛ bɛ di mala nɩn asʋ bɛ kaci sɛsɛfʋɛ wɔ Nyanmɩan anyunnun an, anɩn Kilisi ewue'n m'ɔ wuli nɩn a yɔ mgban.
21 Eu me recuso a rejeitar a graça de Deus. Pois, se é por meio da lei que as pessoas são aceitas por Deus, então a morte de Cristo não adiantou nada!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.