Apocalipse 10
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ARA
1 Ɛhɩ anzin, mɩn 'nɩan an, n gɔ nwun tunminfʋɛ bɔfʋɛ kʋn biekun, ɔ fi nyanmɩansʋ ɔ lɛ ju. Esue bɔlɛ́ fʋfɔ yɩ́ nwʋn, yɛ̂ nyanngʋnndʋn nɩn a tʋ a bala yɩ́ ti'n. Yɩ́ nyɩn nɩn anun'n ta kɛ sɛnzɛ. Yɩ́ ja'n-mɔ jue kpalamgbalaʋn kɛ sɩ̂n.
1 Vi outro anjo forte descendo do céu, envolto em nuvem, com o arco-íris por cima de sua cabeça; o rosto era como o sol, e as pernas, como colunas de fogo;
2 Ɔ le kalata kaan kʋn yɩ́ sa nun. Kalata sɔ'n, b'a buke nun. Yɩ́ ejian m'ɔ jin'n, yɩ́ ja fama'n jin jenvie nɩn anyɩnsʋ, yɛ̂ bɛ̂'n jin asɩɛ nɩn asʋ.
2 e tinha na mão um livrinho aberto. Pôs o pé direito sobre o mar e o esquerdo, sobre a terra,
3 Ɔ kɔ tɩan sɛlɛ kpa kɛ tɛtɩanfʋɛ. M'ɔ tɩanlɩn sɔ'n, mgbanlanlan nsʋ'n kɔ te bɛ kɔ sɔ sʋ.
3 e bradou em grande voz, como ruge um leão, e, quando bradou, desferiram os sete trovões as suas próprias vozes.
4 Mɔ bɛ sɔlɩ sʋ'n, mɩ́n nwan mɩn 'kɛlɛ ɛjɔlɛ'n mɔ bɛ hanlɩn'n. Nan mɩn 'tie a, anɩɛ bie fi nyanmɩansʋ. Anɩɛ sɔ'n lɛ kan kele mɩ́n kɛ: “Ɛjɔlɛ'n mɔ mgbanlanlan nsʋ nɩn a han'n, n'ɛ kɛlɛ, nan man ɔ há wɔ́ ti anun.”
4 Logo que falaram os sete trovões, eu ia escrever, mas ouvi uma voz do céu, dizendo: Guarda em segredo as coisas que os sete trovões falaram e não as escrevas.
5 Ɛhɩ a, bɔfʋɛ'n mɔ yɩ́ ja'n kʋn jin jenvie nɩn anyɩnsʋ, mɔ kʋn'n kʋsʋ jin asɩɛ nɩn asʋ'n, ɔ kɔ tɩnngɛ yɩ́ sa fama'n nyanmɩansʋ.
5 Então, o anjo que vi em pé sobre o mar e sobre a terra levantou a mão direita para o céu
6 Ɔ kɔ han sʋanlan'n m'ɔ tɩ asɩ dahuu, m'ɔ bɔlɩ anwunno nʋn asɩɛ nɩn asʋ ninnge'n-mɔ nʋn jenvie nɩn anun dɩɛ'n-mɔ nɩn ati kɛ: “Mɛlɛ nnʋn man ɛbɛlɛ fɩ́ɩ́ kʋ́n!
6 e jurou por aquele que vive pelos séculos dos séculos, o mesmo que criou o céu, a terra, o mar e tudo quanto neles existe: Já não haverá demora,
7 Nan mɛlɛ mɔ bɔfʋɛ'n m'ɔ tian yɩ́ nsʋ'n 'ba hu yɩ́ kɔnɔtɩ dɩɛ'n, Nyanmɩan nvɩalɩɛ nun like'n 'ba kpɩn sʋ. Like sɔ'n, ɔ hanlɩn yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ ɔ helelɩ yɩ́ ngʋa'n-mɔ mɔ bɛ tɩ yɩ́ mgbɔmanfʋɛ'n.”
7 mas, nos dias da voz do sétimo anjo, quando ele estiver para tocar a trombeta, cumprir-se-á, então, o mistério de Deus, segundo ele anunciou aos seus servos, os profetas.
8 Ɛhɩ anzin, anɩɛ'n m'ɔ fi nyanmɩansʋ m'ɔ n dɩlɩ'n kɔ han kɔ hele mɩ́n biekun kɛ: “Kalata'n mɔ b'a buke nun mɔ bɔfʋɛ'n m'ɔ jin jenvie nɩn anyɩnsʋ, ɛsɛ ɔ jin asɩɛ nɩn asʋ le yɩ́ yɩ́ sa nun'n, kɔ le.”
8 A voz que ouvi, vinda do céu, estava de novo falando comigo e dizendo: Vai e toma o livro que se acha aberto na mão do anjo em pé sobre o mar e sobre a terra.
9 N gɔ hɔ bɔfʋɛ nɩn anwʋn ɛlɔ, n gɔ sɛlɛ yɩ́ kɛ ɔ fá kalata kaan'n mán mɩ́n. Ɔ kɔ han kɔ hele mɩ́n kɛ: “De kalata sɔ'n nán di. Ɔ 'yɔ wɔ́ kunnun ɛlɔ ɛyʋɩ ɛyʋɩ, nan kʋsʋ ɔ 'yɔ wɔ́ nʋan nɩn anun mɩnlɩn-mɩnlɩn kɛ wɛ.”
9 Fui, pois, ao anjo, dizendo-lhe que me desse o livrinho. Ele, então, me falou: Toma-o e devora-o; certamente, ele será amargo ao teu estômago, mas, na tua boca, doce como mel.
10 N gɔ le kalata'n m'ɔ wɔ yɩ́ sa nun'n n gɔ li. Ɔ kɔ yɔ mɩ́n nʋan nɩn anun mɩnlɩn-mɩnlɩn kɛ wɛ, nan mɔ m mɩnlɩn'n, ɔ yɔlɩ mɩ́n kunnun ɛlɔ ɛyʋɩ ɛyʋɩ.
10 Tomei o livrinho da mão do anjo e o devorei, e, na minha boca, era doce como mel; quando, porém, o comi, o meu estômago ficou amargo.
11 Ɛhɩ a, bɛ kɔ han bɛ kɔ hele mɩ́n kɛ: “Nyanmɩan ngalɩɛ'n m'ɔ tʋ de menian dɔʋn'n, mân mân, anɩɛ anɩɛ ɔ nʋn mmelemgbin dɔʋn'n, ɔ sɛ kɛ ɛ hán yɩ́ biekun.”
11 Então, me disseram: É necessário que ainda profetizes a respeito de muitos povos, nações, línguas e reis.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.