Romanos 4
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs VC
1 Ndɛre mechɔ ɛwéna ɛwé ɛtome ne mambɛ cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, ndé galɔ́gálɔ́ ayi ɛsé dékágé jɔɔ́ yɛ́ nnó ákwɔlé Abraham gekwenege ntɛ sé ndɛre akwaá ákɛlege?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Mbɔgé nnó Ɛsɔwɔ abɔ apyɛɛ́ ji abɛ cho né mbɛ ushu wuú gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́, mbɔ ji abɔ awyaá genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme. Yɛ́mbɔ ji apɔ́ ne genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Asa né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, getú ɛyigémbɔ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Muú apyɛgé utɔɔ́ achyɛge ji ŋka, ɛji ɛpɔ́fɔ́ ndɛre ɛchyɛ ɛwé achyɛgé muú detú. Ɛlú ɛlé genó ɛyigé ji abɔɔ́ mansɛ gétúgé utɔɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Yɛ́mbɔ muú ayi álá lií fɔ́ mmyɛ né utɔɔ́ ulɔúlɔɔ́ ɛbi apyɛɛ́, ne áfyɛɛ́ lé metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ muú awyaá uto mampyɛɛ́ bɔɔ́ abi apyɛɛ́ gabo abɛ cho né mbɛ ushu wuú, Ɛsɔwɔ asɛlé nnó muú yimbɔ alu cho né mbɛ ushu wuú gébégé áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Wyɛmbɔ ntó ne mfwa Dɛvid ájɔɔ́ aké, metɔɔ́ megɔmegɔ ɛja nnó ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó alu cho né mbɛ ushu wuú, yɛ́mbɔ ɛ́pɔ́ fɔ́ ɛlé gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ajɔɔ́ aké, “Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne bɔɔ́ abi Ɛsɔwɔ ájinte gabo ayi ɛbwɔ́ ápyɛɛ́, ne ábyaá ji.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó apyɛɛ́ fɔ́ gabo wɔ́.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ndɛre ɛlúmbɔ, nnó metɔɔ́ megɔmegɔ ɛwéna ɛlú lé ne bɔɔ́ abi ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ ɛbwɔ́ ɛbwɔ́, waá ɛlú ntó ne abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́? Ɛsé déjɔ́gé mɛ nnó Abraham áfyɛgé metɔɔ́ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ndé gébé mechɔ ɛwéna ɛpyɛ? Gemɛgé nnó asɔ nya Abraham nsɔ, waá gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ? Ɛlé gemɛge nnó asɔ ji nsɔ, ɛpɔ́fɔ́ gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Nsɔ ayi ásɔɔ́ Abraham alu ɛlé gelo ɛyi gelɛre nnó Ɛsɔwɔ abɔ mɛ mbɛ asɛ nnó Abraham alu cho ndɛre afyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji gemɛge nnó ásɔ ji nsɔ. Ɛpyɛmbɔ nnó Abraham abɛ ntɛ bɔɔ́ ako abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ayi álá asɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́. Ndɛre ɛlúmbɔ, Ɛsɔwɔ asɛle ntó ɛbwɔ́ nnó alu cho né mbɛ ushu wuú.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ne Abraham alu ntó gekwenege ntɛ bɔɔ́ abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ jiji wɔ́, yɛ́mbɔ áfyɛɛ́ ntó metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wyɛ ndɛre gekwenege ntɛ se Abraham afyɛɛ́ gemɛ́gé nnó asɔ ji nsɔ.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ɛsɔwɔ anyɛ́ nya meno ne Abraham ne upyáne bií, nnó mme yina abɛɛ́ nyɛ awu bwɔ́. Menomenyɛɛ́ ɛwéna ɛ́pɔ́fɔ́ gétúgé Abraham apyɛɛ́ genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́, ɛlé gétúgé Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, ne ji asɛlé nnó Abraham alu cho.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Mbɔgé ɛbɛɛ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, achyɛgé lé mbaá bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ, mbɔ metɔɔ́ mamfyɛ ne Ɛsɔwɔ ɛpɔ́ yɛ́ ne nsa, ne menomenyɛɛ́ Ɛsɔwɔ ɛlú lé detú.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Gétúgé genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́ Ɛsɔwɔ alɛrege metɔɔ́ usɔɔ́ wuú mbaá bɔɔ́ abi álá ákwɔlege ɛwú. Ne mbɔgé ɛbɛ ɛla ɛpɔ́, muú ntó ákwene fɔ́ ɛbɛ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ndɛre ɛlúmbɔ, genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́, gekɛne ne metɔɔ́ mamfyɛɛ́ ne ji. Gɛ mbɔ ne ɛlú nnó, genó ɛyigémbɔ gepyɛ gétúgé Ɛsɔwɔ alɔme melu. Ne ji alɛrege ulɔɔ́ melu mbaá baá Abraham ako. Ne baá Abraham ápɔ́ fɔ́ bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ ɛwú ɛwú, álu ntó bɔɔ́ abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ndɛre Abraham abɔ afyɛɛ́ nya. Gɛ́ mbɔ ne ɛlú néndé Abraham alu ntɛ mbaá ɛsé ako abi défyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ne ɛlú wyɛ ndɛre ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Me mpyɛ nnó wɔ ɔbɛ ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ.” Ne Abraham alu ntɛ se ɛsé ako né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, muú yi Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji. Ɛsɔwɔ muú apyɛɛ́ bɔɔ́ ákwilege né negbo, ajɔ́gé genó ɛyi gebɔ gela gepɔ gelu.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ, Abraham akamé, ne anɛré metɔɔ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, gepyɛ nyɛ, yɛ́ ɛlé ɛlú ɛké ɛpɔ́fɔ́ kɔkɔge nnó genó yimbɔ gepyɛ. Ne Abraham alu ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ wyɛ ndɛre Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ nnó, “Upyáne byɛɛ́ ubɛɛ́ nyɛ gejamegejame ɛké ambe né mfaánebuú.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ne Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ Abraham abɔɔ́ fɔ́ gepwa mamfyɛ metɔɔ́ ne ji wɔ́, yɛ́ ɛlé ji akaá nnó ákage byɛ se maá gétúgé ákwɔné usaá aŋmɛ uta, ne mendée wuú Sara ntó alu meŋkwɔ mendée.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Abraham alyaá fɔ́ mamfyɛ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wɔ́, ne apɔ́ ne dembyɔ né genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́. Yɛ́mbɔ metɔɔ́ ɛwé ji afyɛɛ́ ne Ɛsɔwɔ ɛtoó wyɛ toógé ne afɛɛ́ge Ɛsɔwɔ,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 néndé ji akaá chaŋéné nnó Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ wyɛ genó ɛyigé ji anyɛ́meno nnó apyɛɛ́.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Gɛ́ ula bi Ɛsɔwɔ asɛle nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú, gébégé ji áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Mekomejɔɔ́ yina ayi ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Ɛsɔwɔ asɛ nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú”, ása fɔ́ lé mampoó Abraham jimbií wɔ́,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 ása ntó mampoó ɛsé abi Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ nnó débɛ cho né mbɛ ushu wuú mbɔgé défyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji muú apyɛɛ́ Ata sé Jisɔs akwilé né negbo.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ɛsɔwɔ achyɛɛ́ ji nnó agbo gétúgé gabo sé ne apyɛ ji akwilé né negbo nnó apyɛ ɛsé débɛ cho né mbɛ ushu wuú.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.