Romanos 4
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs BKJ
1 Ndɛre mechɔ ɛwéna ɛwé ɛtome ne mambɛ cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, ndé galɔ́gálɔ́ ayi ɛsé dékágé jɔɔ́ yɛ́ nnó ákwɔlé Abraham gekwenege ntɛ sé ndɛre akwaá ákɛlege?
1 O que diremos então que Abraão nosso pai, no que diz respeito a carne, encontrou?
2 Mbɔgé nnó Ɛsɔwɔ abɔ apyɛɛ́ ji abɛ cho né mbɛ ushu wuú gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́, mbɔ ji abɔ awyaá genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme. Yɛ́mbɔ ji apɔ́ ne genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, ele tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Asa né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, getú ɛyigémbɔ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.”
3 Pois, o que diz a escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído como justiça.
4 Muú apyɛgé utɔɔ́ achyɛge ji ŋka, ɛji ɛpɔ́fɔ́ ndɛre ɛchyɛ ɛwé achyɛgé muú detú. Ɛlú ɛlé genó ɛyigé ji abɔɔ́ mansɛ gétúgé utɔɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
4 Ora, àquele que trabalha não lhe é imputado o salário segundo a graça, mas segundo a dívida.
5 Yɛ́mbɔ muú ayi álá lií fɔ́ mmyɛ né utɔɔ́ ulɔúlɔɔ́ ɛbi apyɛɛ́, ne áfyɛɛ́ lé metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ muú awyaá uto mampyɛɛ́ bɔɔ́ abi apyɛɛ́ gabo abɛ cho né mbɛ ushu wuú, Ɛsɔwɔ asɛlé nnó muú yimbɔ alu cho né mbɛ ushu wuú gébégé áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
5 Mas, àquele que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé é imputada como justiça.
6 Wyɛmbɔ ntó ne mfwa Dɛvid ájɔɔ́ aké, metɔɔ́ megɔmegɔ ɛja nnó ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó alu cho né mbɛ ushu wuú, yɛ́mbɔ ɛ́pɔ́ fɔ́ ɛlé gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
6 Assim também Davi declara a bem-aventurança do homem a quem Deus atribui justiça sem as obras,
7 Ajɔɔ́ aké, “Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne bɔɔ́ abi Ɛsɔwɔ ájinte gabo ayi ɛbwɔ́ ápyɛɛ́, ne ábyaá ji.
7 dizendo: Abençoados são aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó apyɛɛ́ fɔ́ gabo wɔ́.”
8 Abençoado é o homem a quem o Senhor não imputa o pecado.
9 Ndɛre ɛlúmbɔ, nnó metɔɔ́ megɔmegɔ ɛwéna ɛlú lé ne bɔɔ́ abi ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ ɛbwɔ́ ɛbwɔ́, waá ɛlú ntó ne abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́? Ɛsé déjɔ́gé mɛ nnó Abraham áfyɛgé metɔɔ́ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.
9 Vem, então, esta bem-aventurança só para a circuncisão, ou também sobre a incircuncisão? Pois dizemos que a fé foi imputada a Abraão como justiça.
10 Ndé gébé mechɔ ɛwéna ɛpyɛ? Gemɛgé nnó asɔ nya Abraham nsɔ, waá gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ? Ɛlé gemɛge nnó asɔ ji nsɔ, ɛpɔ́fɔ́ gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ.
10 Como lhe foi, então, imputada? Quando ele estava na circuncisão ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas na incircuncisão.
11 Nsɔ ayi ásɔɔ́ Abraham alu ɛlé gelo ɛyi gelɛre nnó Ɛsɔwɔ abɔ mɛ mbɛ asɛ nnó Abraham alu cho ndɛre afyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji gemɛge nnó ásɔ ji nsɔ. Ɛpyɛmbɔ nnó Abraham abɛ ntɛ bɔɔ́ ako abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ayi álá asɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́. Ndɛre ɛlúmbɔ, Ɛsɔwɔ asɛle ntó ɛbwɔ́ nnó alu cho né mbɛ ushu wuú.
11 E ele recebeu o sinal da circuncisão, um selo da justiça da fé quando ainda estava na incircuncisão, para que ele pudesse ser o pai de todos os que creem, embora eles não sejam circuncidados; para que a justiça lhes seja atribuída também;
12 Ne Abraham alu ntó gekwenege ntɛ bɔɔ́ abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ jiji wɔ́, yɛ́mbɔ áfyɛɛ́ ntó metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wyɛ ndɛre gekwenege ntɛ se Abraham afyɛɛ́ gemɛ́gé nnó asɔ ji nsɔ.
12 e fosse o pai da circuncisão, daqueles que não somente são da circuncisão, mas também para os que andam nos passos daquela fé do nosso pai Abraão, que tivera ainda na incircuncisão.
13 Ɛsɔwɔ anyɛ́ nya meno ne Abraham ne upyáne bií, nnó mme yina abɛɛ́ nyɛ awu bwɔ́. Menomenyɛɛ́ ɛwéna ɛ́pɔ́fɔ́ gétúgé Abraham apyɛɛ́ genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́, ɛlé gétúgé Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, ne ji asɛlé nnó Abraham alu cho.
13 Porque a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo não foi feita pela lei a Abraão, ou à sua semente, mas pela justiça da fé.
14 Mbɔgé ɛbɛɛ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, achyɛgé lé mbaá bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ, mbɔ metɔɔ́ mamfyɛ ne Ɛsɔwɔ ɛpɔ́ yɛ́ ne nsa, ne menomenyɛɛ́ Ɛsɔwɔ ɛlú lé detú.
14 Porque, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e anulada a promessa.
15 Gétúgé genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́ Ɛsɔwɔ alɛrege metɔɔ́ usɔɔ́ wuú mbaá bɔɔ́ abi álá ákwɔlege ɛwú. Ne mbɔgé ɛbɛ ɛla ɛpɔ́, muú ntó ákwene fɔ́ ɛbɛ.
15 Porque a lei opera a ira; pois onde não há lei, não há transgressão.
16 Ndɛre ɛlúmbɔ, genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́, gekɛne ne metɔɔ́ mamfyɛɛ́ ne ji. Gɛ mbɔ ne ɛlú nnó, genó ɛyigémbɔ gepyɛ gétúgé Ɛsɔwɔ alɔme melu. Ne ji alɛrege ulɔɔ́ melu mbaá baá Abraham ako. Ne baá Abraham ápɔ́ fɔ́ bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ ɛwú ɛwú, álu ntó bɔɔ́ abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ndɛre Abraham abɔ afyɛɛ́ nya. Gɛ́ mbɔ ne ɛlú néndé Abraham alu ntɛ mbaá ɛsé ako abi défyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ.
16 Portanto, é pela fé, para que seja por graça, a fim de que a promessa seja assegurada a toda a semente, não só à que é da lei, mas também à que é da fé de Abraão, que é o pai de todos nós,
17 Ne ɛlú wyɛ ndɛre ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Me mpyɛ nnó wɔ ɔbɛ ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ.” Ne Abraham alu ntɛ se ɛsé ako né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, muú yi Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji. Ɛsɔwɔ muú apyɛɛ́ bɔɔ́ ákwilege né negbo, ajɔ́gé genó ɛyi gebɔ gela gepɔ gelu.
17 (como está escrito: Eu tenho feito de ti um pai de muitas nações) diante de Deus, em quem creu, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são como se elas fossem.
18 Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ, Abraham akamé, ne anɛré metɔɔ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, gepyɛ nyɛ, yɛ́ ɛlé ɛlú ɛké ɛpɔ́fɔ́ kɔkɔge nnó genó yimbɔ gepyɛ. Ne Abraham alu ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ wyɛ ndɛre Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ nnó, “Upyáne byɛɛ́ ubɛɛ́ nyɛ gejamegejame ɛké ambe né mfaánebuú.”
18 O qual contra a esperança, creu em esperança, para que pudesse se tornar o pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua semente.
19 Ne Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ Abraham abɔɔ́ fɔ́ gepwa mamfyɛ metɔɔ́ ne ji wɔ́, yɛ́ ɛlé ji akaá nnó ákage byɛ se maá gétúgé ákwɔné usaá aŋmɛ uta, ne mendée wuú Sara ntó alu meŋkwɔ mendée.
19 E não enfraquecendo na fé, ele não considerou seu próprio corpo praticamente morto quando tinha já quase cem anos, nem ainda a morte do ventre de Sara.
20 Abraham alyaá fɔ́ mamfyɛ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wɔ́, ne apɔ́ ne dembyɔ né genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́. Yɛ́mbɔ metɔɔ́ ɛwé ji afyɛɛ́ ne Ɛsɔwɔ ɛtoó wyɛ toógé ne afɛɛ́ge Ɛsɔwɔ,
20 E não vacilou da promessa de Deus por incredulidade, mas foi forte na fé, dando glória a Deus.
21 néndé ji akaá chaŋéné nnó Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ wyɛ genó ɛyigé ji anyɛ́meno nnó apyɛɛ́.
21 E, estando plenamente convencido de que o que ele tinha prometido também era capaz de cumprir.
22 Gɛ́ ula bi Ɛsɔwɔ asɛle nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú, gébégé ji áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
22 E assim isso lhe foi imputado como justiça.
23 Mekomejɔɔ́ yina ayi ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Ɛsɔwɔ asɛ nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú”, ása fɔ́ lé mampoó Abraham jimbií wɔ́,
23 Ora, foi escrito não somente por causa dele, que isso lhe foi imputado,
24 ása ntó mampoó ɛsé abi Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ nnó débɛ cho né mbɛ ushu wuú mbɔgé défyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji muú apyɛɛ́ Ata sé Jisɔs akwilé né negbo.
24 mas também por nós, a quem será atribuída, aos que creem naquele que ressuscitou a Jesus nosso Senhor dentre os mortos.
25 Ɛsɔwɔ achyɛɛ́ ji nnó agbo gétúgé gabo sé ne apyɛ ji akwilé né negbo nnó apyɛ ɛsé débɛ cho né mbɛ ushu wuú.
25 O qual foi entregue por nossas ofensas, e foi ressuscitado para nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.