Romanos 4
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NTLH
1 Ndɛre mechɔ ɛwéna ɛwé ɛtome ne mambɛ cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, ndé galɔ́gálɔ́ ayi ɛsé dékágé jɔɔ́ yɛ́ nnó ákwɔlé Abraham gekwenege ntɛ sé ndɛre akwaá ákɛlege?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Mbɔgé nnó Ɛsɔwɔ abɔ apyɛɛ́ ji abɛ cho né mbɛ ushu wuú gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́, mbɔ ji abɔ awyaá genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme. Yɛ́mbɔ ji apɔ́ ne genó ɛyigé ji ákágé doó ɛbwɔ ɛwɔme né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Asa né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, getú ɛyigémbɔ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Muú apyɛgé utɔɔ́ achyɛge ji ŋka, ɛji ɛpɔ́fɔ́ ndɛre ɛchyɛ ɛwé achyɛgé muú detú. Ɛlú ɛlé genó ɛyigé ji abɔɔ́ mansɛ gétúgé utɔɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Yɛ́mbɔ muú ayi álá lií fɔ́ mmyɛ né utɔɔ́ ulɔúlɔɔ́ ɛbi apyɛɛ́, ne áfyɛɛ́ lé metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ muú awyaá uto mampyɛɛ́ bɔɔ́ abi apyɛɛ́ gabo abɛ cho né mbɛ ushu wuú, Ɛsɔwɔ asɛlé nnó muú yimbɔ alu cho né mbɛ ushu wuú gébégé áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Wyɛmbɔ ntó ne mfwa Dɛvid ájɔɔ́ aké, metɔɔ́ megɔmegɔ ɛja nnó ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó alu cho né mbɛ ushu wuú, yɛ́mbɔ ɛ́pɔ́ fɔ́ ɛlé gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi ji apyɛɛ́.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ajɔɔ́ aké, “Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne bɔɔ́ abi Ɛsɔwɔ ájinte gabo ayi ɛbwɔ́ ápyɛɛ́, ne ábyaá ji.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Metɔɔ́ megɔmegɔ ɛbɛɛ́ ne muú ayi Ɛsɔwɔ asɛle nnó apyɛɛ́ fɔ́ gabo wɔ́.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ndɛre ɛlúmbɔ, nnó metɔɔ́ megɔmegɔ ɛwéna ɛlú lé ne bɔɔ́ abi ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ ɛbwɔ́ ɛbwɔ́, waá ɛlú ntó ne abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́? Ɛsé déjɔ́gé mɛ nnó Abraham áfyɛgé metɔɔ́ Ɛsɔwɔ asɛ nnó ji alu cho né mbɛ ushu wuú.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ndé gébé mechɔ ɛwéna ɛpyɛ? Gemɛgé nnó asɔ nya Abraham nsɔ, waá gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ? Ɛlé gemɛge nnó asɔ ji nsɔ, ɛpɔ́fɔ́ gébégé ásɔɔ́ mɛ ji nsɔ.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Nsɔ ayi ásɔɔ́ Abraham alu ɛlé gelo ɛyi gelɛre nnó Ɛsɔwɔ abɔ mɛ mbɛ asɛ nnó Abraham alu cho ndɛre afyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji gemɛge nnó ásɔ ji nsɔ. Ɛpyɛmbɔ nnó Abraham abɛ ntɛ bɔɔ́ ako abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ayi álá asɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ wɔ́. Ndɛre ɛlúmbɔ, Ɛsɔwɔ asɛle ntó ɛbwɔ́ nnó alu cho né mbɛ ushu wuú.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ne Abraham alu ntó gekwenege ntɛ bɔɔ́ abi álá ásɔɔ́ ɛbwɔ́ nsɔ jiji wɔ́, yɛ́mbɔ áfyɛɛ́ ntó metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wyɛ ndɛre gekwenege ntɛ se Abraham afyɛɛ́ gemɛ́gé nnó asɔ ji nsɔ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ɛsɔwɔ anyɛ́ nya meno ne Abraham ne upyáne bií, nnó mme yina abɛɛ́ nyɛ awu bwɔ́. Menomenyɛɛ́ ɛwéna ɛ́pɔ́fɔ́ gétúgé Abraham apyɛɛ́ genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́, ɛlé gétúgé Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ, ne ji asɛlé nnó Abraham alu cho.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Mbɔgé ɛbɛɛ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, achyɛgé lé mbaá bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ, mbɔ metɔɔ́ mamfyɛ ne Ɛsɔwɔ ɛpɔ́ yɛ́ ne nsa, ne menomenyɛɛ́ Ɛsɔwɔ ɛlú lé detú.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Gétúgé genó ɛyigé ɛbɛ ɛjɔɔ́ Ɛsɔwɔ alɛrege metɔɔ́ usɔɔ́ wuú mbaá bɔɔ́ abi álá ákwɔlege ɛwú. Ne mbɔgé ɛbɛ ɛla ɛpɔ́, muú ntó ákwene fɔ́ ɛbɛ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ndɛre ɛlúmbɔ, genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́, gekɛne ne metɔɔ́ mamfyɛɛ́ ne ji. Gɛ mbɔ ne ɛlú nnó, genó ɛyigémbɔ gepyɛ gétúgé Ɛsɔwɔ alɔme melu. Ne ji alɛrege ulɔɔ́ melu mbaá baá Abraham ako. Ne baá Abraham ápɔ́ fɔ́ bɔɔ́ abi ábélege ɛbɛ ɛwú ɛwú, álu ntó bɔɔ́ abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ ndɛre Abraham abɔ afyɛɛ́ nya. Gɛ́ mbɔ ne ɛlú néndé Abraham alu ntɛ mbaá ɛsé ako abi défyɛɛ́ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Ne ɛlú wyɛ ndɛre ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Me mpyɛ nnó wɔ ɔbɛ ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ.” Ne Abraham alu ntɛ se ɛsé ako né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, muú yi Abraham áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji. Ɛsɔwɔ muú apyɛɛ́ bɔɔ́ ákwilege né negbo, ajɔ́gé genó ɛyi gebɔ gela gepɔ gelu.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ, Abraham akamé, ne anɛré metɔɔ́ nnó genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno, gepyɛ nyɛ, yɛ́ ɛlé ɛlú ɛké ɛpɔ́fɔ́ kɔkɔge nnó genó yimbɔ gepyɛ. Ne Abraham alu ntɛ gejamégé bɔɔ́ né gejamégé malɔ wyɛ ndɛre Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ nnó, “Upyáne byɛɛ́ ubɛɛ́ nyɛ gejamegejame ɛké ambe né mfaánebuú.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ne Ɛsɔwɔ ájɔ́gé mbɔ Abraham abɔɔ́ fɔ́ gepwa mamfyɛ metɔɔ́ ne ji wɔ́, yɛ́ ɛlé ji akaá nnó ákage byɛ se maá gétúgé ákwɔné usaá aŋmɛ uta, ne mendée wuú Sara ntó alu meŋkwɔ mendée.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Abraham alyaá fɔ́ mamfyɛ metɔɔ́ ne Ɛsɔwɔ wɔ́, ne apɔ́ ne dembyɔ né genó ɛyigé Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛɛ́. Yɛ́mbɔ metɔɔ́ ɛwé ji afyɛɛ́ ne Ɛsɔwɔ ɛtoó wyɛ toógé ne afɛɛ́ge Ɛsɔwɔ,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 néndé ji akaá chaŋéné nnó Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ wyɛ genó ɛyigé ji anyɛ́meno nnó apyɛɛ́.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Gɛ́ ula bi Ɛsɔwɔ asɛle nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú, gébégé ji áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Mekomejɔɔ́ yina ayi ásame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Ɛsɔwɔ asɛ nnó Abraham alu cho né mbɛ ushu wuú”, ása fɔ́ lé mampoó Abraham jimbií wɔ́,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 ása ntó mampoó ɛsé abi Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ nyɛ nnó débɛ cho né mbɛ ushu wuú mbɔgé défyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji muú apyɛɛ́ Ata sé Jisɔs akwilé né negbo.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ɛsɔwɔ achyɛɛ́ ji nnó agbo gétúgé gabo sé ne apyɛ ji akwilé né negbo nnó apyɛ ɛsé débɛ cho né mbɛ ushu wuú.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.