Atos 9
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs VC
1 Yɛ́mbɔ Sɔl alú tóme ɛshyɛ, afelege bɔɔ́ Jisɔs amɛ nnó awane ɛbwɔ́, nká wu ne ajyɛ agɛ́ ɛtukpɛ ampyɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ,
1 Enquanto isso, Saulo só respirava ameaças e morte contra os discípulos do Senhor. Apresentou-se ao príncipe dos sacerdotes,
2 nnó asá bɔ ŋwɛ atɔ́ né macha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus áyi álú né melɔ Damaskɔs nnó mbɔgé ajyɛgé agɛ́gé bɔɔ́ bi akwɔlege meti Jisɔs, apyɛ bwɔ́, awɛ́, achwɔ́ ne ɛbwɔ́ né Jɛrosalɛ.
2 e pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, com o fim de levar presos a Jerusalém todos os homens e mulheres que achasse seguindo essa doutrina.
3 Ndɛre alya ajyɛ́, gébégé alɛ kwɔ́kwɔ́lé ne Damaskɔs wyɛ mbélépó geŋgbɔ́ gétané mfaánebuú, geshwané gegyá ji mme.
3 Durante a viagem, estando já perto de Damasco, subitamente o cercou uma luz resplandecente vinda do céu.
4 Geŋgbɔ́ ɛyimbɔ gékpɛ́gé ji amɛ, akwé mme ne awú nkane muú fɔ akuú ji aké, “Sɔl, Sɔl, ndé ɔkɛlege manchɔ me geŋwá?”
4 Caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Sɔl agií aké, “Wɔ waá Átá?” Meko yimbɔ aké, “Ɛ́lé me Jisɔs ayi ɔkɛlege manchɔ ji geŋwá.
5 Saulo disse: Quem és, Senhor? Respondeu ele: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. {Duro te é recalcitrar contra o aguilhão.
6 Yɛ́mbɔ kwili ka, kwɔné né melɔ ɛwémbɔ, ɛfɛɛ́ ágárege nyɛ́ wɔ geno ɛyige ɔbɔɔ́ mampyɛ.”
6 Então, trêmulo e atônito, disse ele: Senhor, que queres que eu faça? Respondeu-lhe o Senhor:} Levanta-te, entra na cidade. Aí te será dito o que deves fazer.
7 Bɔɔ bi ábɔ́ ákɛ́ne ne Sɔl áwúgé meko yimbɔ, ágɛ́ muú fɔ wɔ́, matyɛ mawá bwɔ́ meno.
7 Os homens que o acompanhavam enchiam-se de espanto, pois ouviam perfeitamente a voz, mas não viam ninguém.
8 Sɔl akwilege tɛné, agɛ́né sé mbaá. Ágbaré ji ɛbwɔ áfɛ́ ne ji né Damaskɔs.
8 Saulo levantou-se do chão. Abrindo, porém, os olhos, não via nada. Tomaram-no pela mão e o introduziram em Damasco,
9 Abɛlé ndɔ ɛlɛɛ́ né melɔ ɛwémbɔ, yɛ mbaá agɛné, menyɛɛ́ anyɛɛ́, manaá anyú.
9 onde esteve três dias sem ver, sem comer nem beber.
10 Muú Jisɔs fɔ abɔ́ alú né Damaskɔs yimbɔ ákuú ji Ananya. Ne bií fɔ́ agɛ́ Jisɔs né amɛ gejyá, ne Jisɔs akuú ji aké, “Ananya” ne Ananya ashuú ji meko aké, “Átá gɛ́ me na.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor, numa visão, lhe disse: Ananias! Eis-me aqui, Senhor, respondeu ele.
11 Ne Jisɔs aké ne ji, “Kwile ka, ɔjyɛ́ né menɔ meti ayi ákuú nnó Cho. Ɔkwɔnégé né gepú Judas, gií mende fɔ ayi atané melɔ Tasɔs, ákuú ji Sɔl. Alu ɛfɛɛ́ anɛnemmyɛ,
11 O Senhor lhe ordenou: Levanta-te e vai à rua Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso, chamado Saulo; ele está orando.
12 ne abɔ́ agɛ́ amɛ gejyá ndɛre mende yi ákuú ji Ananya achwɔ nɛre ji amu mmyɛ nnó ama lɔ́ mangɛné.”
12 {Este via numa visão um homem, chamado Ananias, entrar e impor-lhe as mãos para recobrar a vista.}
13 Yɛ́mbɔ Ananya aké, “Átá, gejamégé bɔɔ́ ágaré mɛ́ me nkane mende yina akɛlege manií mbwɛ bɔɔ́ byɛ né Jɛrosalɛ.
13 Ananias respondeu: Senhor, muitos já me falaram deste homem, quantos males fez aos teus fiéis em Jerusalém.
14 Ne anɔɔ́ baá áchyɛ́ ji uto nnó áchwɔ pyɛ bɔɔ́ ako bi anɛ́nemmyɛ ákuú mabɔ myɛ.”
14 E aqui ele tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos aqueles que invocam o teu nome.
15 Ne Átá Jisɔs aké ne ji, “Chó wyɛ ɛwu néndé njya mende yimbɔ nkane muú utɔɔ́ wa nnó agaré mekomejɔɔ́ wa mbaá bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus ne afwa bwɔ́ ne bɔɔ́ Isrɛli ntó.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este homem é para mim um instrumento escolhido, que levará o meu nome diante das nações, dos reis e dos filhos de Israel.
16 Me nlɛrege nyɛ ji nkane ábɔɔ́ mangɛ́ gejamégé ɛfwyale getú ya.”
16 Eu lhe mostrarei tudo o que terá de padecer pelo meu nome.
17 Ne Ananya ajyɛ kpɛ́ mmu gepú ɛyigé Sɔl alu wyɛ, anɛ́ré ji amu mmyɛ ne ajɔɔ́ ne ji aké, “Meŋmɛ́ wa Sɔl, ɛle Ata Jisɔs ayi ɔbɔ́ ɔgɛné né meti gébégé ɔchwɔ fa, ne atɔmé me nnó nchwɔ́ mpyɛ wɔ ɔma ɔgɛ́né ne nnó Mendoó Ukpea ɛchwɔ kpɛ ɛgbeé wɔ metɔɔ́.”
17 Ananias foi. Entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Saulo, meu irmão, o Senhor, esse Jesus que te apareceu no caminho, enviou-me para que recobres a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Wyɛ tɛnétɛné yimbɔ, Sɔl awuú unó fɔ́ ɛké ufá meshuú utané ji amɛ ne alɔ mangɛ́né. Ne akwili ka, áwyá ji manaá Ɛsɔwɔ.
18 No mesmo instante caíram dos olhos de Saulo umas como escamas, e recuperou a vista. Levantou-se e foi batizado.
19 Ne ama lɔ menyɛɛ́ manyɛɛ́, anyɛge abɔ́ ɛshyɛ.
19 Depois tomou alimento e sentiu-se fortalecido. Demorou-se por alguns dias com os discípulos que se achavam em Damasco.
20 afɛ́ tɛnétɛné né macha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus, agarege bɔɔ́ nnó Jisɔs alu Maá Ɛsɔwɔ.
20 Imediatamente começou a proclamar pelas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Bɔɔ́ áwúgé mbɔ, ɛpwɔ́ ɛbwɔ uto ne ágigé atɛ áké, “Pɔ́ mende yi akɛ́ne, awáne bɔɔ́ bi akwɔlege Jisɔs né Jɛrosalɛ na? Pɔ́ achwɔ fa manwɛ́ bɔɔ́ ájyɛ ne ɛbwɔ́ né Jerúsalɛ”?
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Este não é aquele que perseguia em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus? Não veio cá só para levá-los presos aos sumos sacerdotes?
22 Yɛ́mbɔ Sɔl ajyɛ wyɛ mbɛ, agarege mekomejɔɔ́ Jisɔs ne ɛshyɛ ne apyɛ bɔɔ́ ákaá né gejamégé mati nnó Jisɔs alu Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa. Ɛwémbɔ ɛpyɛ bɔɔ́ Jus abi álu ɛfɛɛ́ né Damaskɔs ápɔ́ sé ne meko manshuú ji.
22 Saulo, porém, sentia crescer o seu poder e confundia os judeus de Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Ɛbɛ́légé gejamégé ndɔ, bɔɔ́ Jus áchomé ásɔ́ mala manwá Sɔl.
23 Decorridos alguns dias, os judeus deliberaram, em conselho, matá-lo.
24 Yɛ́mbɔ Sɔl áwuú geju nnó bɔɔ́ Jus ájwɔlé né mano geŋkagé melɔ, ábáme nnó ágɛ́gé ji awá.
24 Estas intenções chegaram ao conhecimento de Saulo. Guardavam eles as portas de dia e de noite, para matá-lo.
25 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bi akamé mekomejɔɔ́ Sɔl, ásɛ ji utuú uma, afyɛ né gésá, ápyɛ ji achyá mfaá geŋka, áshulé ji mme nnó ábó ajyɛ.
25 Mas os discípulos, tomando-o de noite, fizeram-no descer pela muralha dentro de um cesto.
26 Sɔl akérége né Jɛrosalɛ, afɛ́ mancho ne bɔɔ́ Jisɔs, ɛbwɔ́ ábó néndé ɛbwɔ́ ákamé fɔ́ nnó Sɔl áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Jisɔs wɔ́.
26 Chegando a Jerusalém, tentava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não querendo crer que se tivesse tornado discípulo.
27 Yɛ́mbɔ Banabas achwɔ́ sɛ ji, áfɛ́ mbaá áŋgbá Jisɔs. Ne agaré ɛbwɔ́ nkane Sɔl agɛné Átá Jisɔs né meti Damaskɔs, ne nkane Atá Jisɔs ajɔɔ́ mejɔɔ́ ne ji. Ama garé nkane Sɔl abɔ́ agaré depɔ ɛtire Jisɔs gbɔgɔnɔ né melɔ ɛwémbɔ.
27 Então Barnabé, levando-o consigo, apresentou-o aos apóstolos e contou-lhes como Saulo vira o Senhor no caminho, e que lhe havia falado, e como em Damasco pregara, com desassombro, o nome de Jesus.
28 Ɛfɛɛ́ alɔ mankɛné ne bɔɔ́ Jisɔs ako né Jɛrosalɛ, agarege depɔré Jisɔs ayi álá pɔ ne ɛfɔ.
28 Daí por diante permaneceu com eles, saindo e entrando em Jerusalém, e pregando, destemidamente, o nome do Senhor.
29 Gébé ɛyi gefɔ, Sɔl agarege bɔɔ́ Jus abi ajɔge Grek ne anyɛ mbeé ne ɛbwɔ́ né depɔré Jisɔs. Ne ɛbwɔ́ ákɛ́lege meti manwá ji.
29 Falava também e discutia com os helenistas. Mas estes procuravam matá-lo.
30 Bɔɔ́ Jisɔs áwúgé geju ɛyigembɔ, ásɛ ji áshulé áfɛ́ né melɔ Kaisaria ne até ji nnó ajyɛ melɔ́ Tasɔs.
30 Os irmãos, informados disso, acompanharam-no até Cesaréia e dali o fizeram partir para Tarso.
31 Né gébé ɛyigembɔ machomele bɔɔ́ Jisɔs ayi álu né gebagé mewaá Judiya, né Galilií ne Samariya ápɔ́ sé ne ɛfɔ metɔɔ́. Ɛbwɔ́ ánóge Ɛsɔwɔ ne áwuú le mekomejɔɔ́ wú. Mendoó Ukpea ɛfyɛɛ́ bwɔ́ ɛshyɛ ne machomele bwɔ́ áwɛne ájyɛ mbɛ.
31 A Igreja gozava então de paz por toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Estabelecia-se ela caminhando no temor do Senhor, e a assistência do Espírito Santo a fazia crescer em número.
32 Pita abɔ akɛne malɔmalɔ agɛne bɔɔ́ Ɛsɔwɔ. Ne bií uma afɛ́ né melɔ Lyda mangɛ́ bɔɔ́ Jisɔs abi alu ɛwu.
32 Pedro, que caminhava por toda parte, de cidade em cidade, desceu também aos fiéis que habitavam em Lida.
33 Ɛfɛɛ́ agɛ́ mende fɔ ayi ameé uchanchi, ákuú ji Ɛnias. Nemeé ɛni néba ji mme né aŋmɛ́ aneé.
33 Ali achou um homem chamado Enéias, que havia oito anos jazia paralítico num leito.
34 Ne Pita ajɔɔ́ ne ji aké, “Ɛnias, Jisɔs Kras alɔ mampyɛ wɔ nnó ɔtoó, kwili ka, pwi gébɔ jyɛ.” Tɛnétɛné yimbɔ Ɛnias akwili ka.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura: levanta-te e faze tua cama. E levantou-se imediatamente.
35 Ne bɔɔ́ ako abi alú né Lyda ágɛgé nnó mende yimbɔ atoó, ɛbwɔ́ áfyɛ́ matɔɔ́ ne Jisɔs wyɛmbɔ ntó ne bɔɔ́ bi álú né gebage mewaá Sharɔn áwuúge mbɔ áfyɛ ntó matɔɔ́ ne Jisɔs.
35 Viram-no todos os que habitavam em Lida e em Sarona, e converteram-se ao Senhor.
36 Mendée fɔ abɔ alu né melɔ Jopa, ákuú ji Tabita, alu maá utɔɔ́ Jisɔs. (Ne ákuú ji né meko Grek nnó Dokas, ula utɛné nnó mekwɔbu.) Abɔ́ apyɛ galɔ́gálɔ́ yɛndegébé, apoóge ubyá bɔɔ́.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita - em grego, Dorcas. Esta era rica em boas obras e esmolas que dava.
37 Né gébé ɛyigémbɔ, akwé nemée, ala mbɔ agbó. Ne áshwɔné geŋkwɔ ji ábɛlé mmu maá gepú né mfaá ɛyɔŋ.
37 Aconteceu que adoecera naqueles dias e veio a falecer. Depois de a terem lavado, levaram-na para o quarto de cima.
38 Jopa yina alu kwɔ́kwɔ́lé ne Lyda. Bɔɔ́ Jisɔs áwuúgé nnó Pita alu né Lyda átɔ́ ande apea ɛwu, ájyɛgé áké ne ji, “Ntɛ ɛsé, chwɔ́ wáwá.”
38 Ora, como Lida fica perto de Jope, os discípulos, ouvindo dizer que Pedro aí se encontrava, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Ne Pita akpomé mmyɛ, akwili, afɛ́ ne ɛbwɔ́. Ákwɔ́négé ásɛ ji akwɔ́ mfaá ɛyɔŋ. Ne akwi andée ako abi alu ɛfɛɛ́, áchomé ánɔ ji mme, álíli álɛrege Pita ufɔɔ́ mandeé ayi Dokas ájomé ɛbwɔ́ gébégé ji alu mebɛ.
39 Pedro levantou-se imediatamente e foi com eles. Logo que chegou, conduziram-no ao quarto de cima. Cercavam-no todas as viúvas, chorando e mostrando-lhe as túnicas e os vestidos que Dorcas lhes fazia quando viva.
40 Pita abú ɛbwɔ́ ako atané dafyɛ, ató manó mme anɛnemyɛ mbaá Ɛsɔwɔ. Ɛké ɛwyage apɛ geŋkwɔ́gé mendée yimbɔ ama akuú ji ake, “Tabita, kwili ka”. Tabita anene amɛ, agɛ́gé Pita, akwili, ajwɔlé ka.
40 Pedro então, tendo feito todos sair, pôs-se de joelhos e orou. Voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Pita agbaré ji ɛbwɔ, apoó ji akwili tɛ́né. Akuú bɔɔ́ Jisɔs ne akwi andé bimbɔ, áchwɔ́gé achyɛ ji ɛta bwɔ́
41 Ele a fez levantar-se, estendendo-lhe a mão. Chamando os irmãos e as viúvas, entregou-lha viva.
42 Bɔɔ́ ako né gebagé Jopa áwu abya yina ne gejámé áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne Ata.
42 Este fato espalhou-se por toda Jope e muitos creram no Senhor.
43 Ne Pita abɛlé gejamégé ndɔ né Jopa né gepúgé Simun, mende yi apame mekɔ́menya.
43 Pedro permaneceu ainda muitos dias em Jope, em casa dum curtidor, chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.