Atos 9
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NVT
1 Yɛ́mbɔ Sɔl alú tóme ɛshyɛ, afelege bɔɔ́ Jisɔs amɛ nnó awane ɛbwɔ́, nká wu ne ajyɛ agɛ́ ɛtukpɛ ampyɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ,
1 Enquanto isso, Saulo, motivado pela ânsia de matar os discípulos do Senhor, procurou o sumo sacerdote.
2 nnó asá bɔ ŋwɛ atɔ́ né macha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus áyi álú né melɔ Damaskɔs nnó mbɔgé ajyɛgé agɛ́gé bɔɔ́ bi akwɔlege meti Jisɔs, apyɛ bwɔ́, awɛ́, achwɔ́ ne ɛbwɔ́ né Jɛrosalɛ.
2 Pediu cartas para as sinagogas em Damasco, solicitando que cooperassem com a prisão de todos os seguidores do Caminho, homens e mulheres, que ali encontrasse, para levá-los como prisioneiros a Jerusalém.
3 Ndɛre alya ajyɛ́, gébégé alɛ kwɔ́kwɔ́lé ne Damaskɔs wyɛ mbélépó geŋgbɔ́ gétané mfaánebuú, geshwané gegyá ji mme.
3 Quando se aproximava de Damasco, de repente uma luz do céu brilhou ao seu redor.
4 Geŋgbɔ́ ɛyimbɔ gékpɛ́gé ji amɛ, akwé mme ne awú nkane muú fɔ akuú ji aké, “Sɔl, Sɔl, ndé ɔkɛlege manchɔ me geŋwá?”
4 Ele caiu no chão e ouviu uma voz lhe dizer: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”.
5 Sɔl agií aké, “Wɔ waá Átá?” Meko yimbɔ aké, “Ɛ́lé me Jisɔs ayi ɔkɛlege manchɔ ji geŋwá.
5 “Quem és tu, Senhor?”, perguntou Saulo. E a voz respondeu: “Sou Jesus, a quem você persegue!
6 Yɛ́mbɔ kwili ka, kwɔné né melɔ ɛwémbɔ, ɛfɛɛ́ ágárege nyɛ́ wɔ geno ɛyige ɔbɔɔ́ mampyɛ.”
6 Agora levante-se e entre na cidade, onde lhe dirão o que fazer”.
7 Bɔɔ bi ábɔ́ ákɛ́ne ne Sɔl áwúgé meko yimbɔ, ágɛ́ muú fɔ wɔ́, matyɛ mawá bwɔ́ meno.
7 Os homens que estavam com Saulo ficaram calados de espanto, pois ouviam uma voz, mas não viam ninguém.
8 Sɔl akwilege tɛné, agɛ́né sé mbaá. Ágbaré ji ɛbwɔ áfɛ́ ne ji né Damaskɔs.
8 Saulo levantou-se do chão, mas, ao abrir os olhos, estava cego. Então o conduziram pela mão até Damasco.
9 Abɛlé ndɔ ɛlɛɛ́ né melɔ ɛwémbɔ, yɛ mbaá agɛné, menyɛɛ́ anyɛɛ́, manaá anyú.
9 Lá ele permaneceu, cego, por três dias, e não comeu nem bebeu coisa alguma.
10 Muú Jisɔs fɔ abɔ́ alú né Damaskɔs yimbɔ ákuú ji Ananya. Ne bií fɔ́ agɛ́ Jisɔs né amɛ gejyá, ne Jisɔs akuú ji aké, “Ananya” ne Ananya ashuú ji meko aké, “Átá gɛ́ me na.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor o chamou numa visão: “Ananias!”. “Sim, Senhor!”, respondeu ele.
11 Ne Jisɔs aké ne ji, “Kwile ka, ɔjyɛ́ né menɔ meti ayi ákuú nnó Cho. Ɔkwɔnégé né gepú Judas, gií mende fɔ ayi atané melɔ Tasɔs, ákuú ji Sɔl. Alu ɛfɛɛ́ anɛnemmyɛ,
11 O Senhor disse: “Vá à rua Direita, à casa de Judas. Ao chegar, pergunte por um homem de Tarso chamado Saulo. Ele está orando neste momento.
12 ne abɔ́ agɛ́ amɛ gejyá ndɛre mende yi ákuú ji Ananya achwɔ nɛre ji amu mmyɛ nnó ama lɔ́ mangɛné.”
12 Mostrei-lhe numa visão um homem chamado Ananias chegando e impondo as mãos sobre ele para que voltasse a enxergar”.
13 Yɛ́mbɔ Ananya aké, “Átá, gejamégé bɔɔ́ ágaré mɛ́ me nkane mende yina akɛlege manií mbwɛ bɔɔ́ byɛ né Jɛrosalɛ.
13 Ananias, porém, respondeu: “Senhor, ouvi muita gente falar das coisas horríveis que esse homem vem fazendo ao teu povo santo em Jerusalém.
14 Ne anɔɔ́ baá áchyɛ́ ji uto nnó áchwɔ pyɛ bɔɔ́ ako bi anɛ́nemmyɛ ákuú mabɔ myɛ.”
14 E ele tem autorização dos principais sacerdotes para prender todos que invocam o teu nome!”.
15 Ne Átá Jisɔs aké ne ji, “Chó wyɛ ɛwu néndé njya mende yimbɔ nkane muú utɔɔ́ wa nnó agaré mekomejɔɔ́ wa mbaá bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus ne afwa bwɔ́ ne bɔɔ́ Isrɛli ntó.
15 O Senhor, no entanto, disse: “Vá, pois Saulo é o instrumento que escolhi para levar minha mensagem aos gentios e aos reis, bem como ao povo de Israel.
16 Me nlɛrege nyɛ ji nkane ábɔɔ́ mangɛ́ gejamégé ɛfwyale getú ya.”
16 E eu mostrarei a ele quanto deve sofrer por meu nome”.
17 Ne Ananya ajyɛ kpɛ́ mmu gepú ɛyigé Sɔl alu wyɛ, anɛ́ré ji amu mmyɛ ne ajɔɔ́ ne ji aké, “Meŋmɛ́ wa Sɔl, ɛle Ata Jisɔs ayi ɔbɔ́ ɔgɛné né meti gébégé ɔchwɔ fa, ne atɔmé me nnó nchwɔ́ mpyɛ wɔ ɔma ɔgɛ́né ne nnó Mendoó Ukpea ɛchwɔ kpɛ ɛgbeé wɔ metɔɔ́.”
17 Ananias foi e encontrou Saulo. Ao impor as mãos sobre ele, disse: “Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que lhe apareceu no caminho para cá, me enviou para que você volte a enxergar e fique cheio do Espírito Santo”.
18 Wyɛ tɛnétɛné yimbɔ, Sɔl awuú unó fɔ́ ɛké ufá meshuú utané ji amɛ ne alɔ mangɛ́né. Ne akwili ka, áwyá ji manaá Ɛsɔwɔ.
18 No mesmo instante, algo semelhante a escamas caiu dos olhos de Saulo, e sua visão foi restaurada. Então ele se levantou, foi batizado
19 Ne ama lɔ menyɛɛ́ manyɛɛ́, anyɛge abɔ́ ɛshyɛ.
19 e, depois de comer, recuperou as forças. Saulo permaneceu alguns dias em Damasco, com os discípulos.
20 afɛ́ tɛnétɛné né macha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus, agarege bɔɔ́ nnó Jisɔs alu Maá Ɛsɔwɔ.
20 Logo, começou a falar de Jesus nas sinagogas, dizendo: “Ele é o Filho de Deus!”.
21 Bɔɔ́ áwúgé mbɔ, ɛpwɔ́ ɛbwɔ uto ne ágigé atɛ áké, “Pɔ́ mende yi akɛ́ne, awáne bɔɔ́ bi akwɔlege Jisɔs né Jɛrosalɛ na? Pɔ́ achwɔ fa manwɛ́ bɔɔ́ ájyɛ ne ɛbwɔ́ né Jerúsalɛ”?
21 Todos que o ouviam ficavam admirados. “Não é esse o homem que causou tanta destruição entre os que invocavam o nome de Jesus em Jerusalém?”, perguntavam. “E não veio aqui para levá-los como prisioneiros aos principais sacerdotes?”
22 Yɛ́mbɔ Sɔl ajyɛ wyɛ mbɛ, agarege mekomejɔɔ́ Jisɔs ne ɛshyɛ ne apyɛ bɔɔ́ ákaá né gejamégé mati nnó Jisɔs alu Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa. Ɛwémbɔ ɛpyɛ bɔɔ́ Jus abi álu ɛfɛɛ́ né Damaskɔs ápɔ́ sé ne meko manshuú ji.
22 A pregação de Saulo tornou-se cada vez mais poderosa, pois ele deixava os judeus de Damasco perplexos, provando que Jesus é o Cristo.
23 Ɛbɛ́légé gejamégé ndɔ, bɔɔ́ Jus áchomé ásɔ́ mala manwá Sɔl.
23 Depois de certo tempo, alguns judeus conspiraram para matá-lo.
24 Yɛ́mbɔ Sɔl áwuú geju nnó bɔɔ́ Jus ájwɔlé né mano geŋkagé melɔ, ábáme nnó ágɛ́gé ji awá.
24 Dia e noite, vigiavam a porta da cidade com a intenção de assassiná-lo, mas ele foi informado desse plano.
25 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bi akamé mekomejɔɔ́ Sɔl, ásɛ ji utuú uma, afyɛ né gésá, ápyɛ ji achyá mfaá geŋka, áshulé ji mme nnó ábó ajyɛ.
25 Então, durante a noite, alguns de seus discípulos o baixaram pela muralha da cidade num grande cesto.
26 Sɔl akérége né Jɛrosalɛ, afɛ́ mancho ne bɔɔ́ Jisɔs, ɛbwɔ́ ábó néndé ɛbwɔ́ ákamé fɔ́ nnó Sɔl áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Jisɔs wɔ́.
26 Quando Saulo chegou a Jerusalém, tentou se encontrar com os discípulos, mas todos estavam com medo dele, pois não acreditavam que ele tivesse de fato se tornado discípulo.
27 Yɛ́mbɔ Banabas achwɔ́ sɛ ji, áfɛ́ mbaá áŋgbá Jisɔs. Ne agaré ɛbwɔ́ nkane Sɔl agɛné Átá Jisɔs né meti Damaskɔs, ne nkane Atá Jisɔs ajɔɔ́ mejɔɔ́ ne ji. Ama garé nkane Sɔl abɔ́ agaré depɔ ɛtire Jisɔs gbɔgɔnɔ né melɔ ɛwémbɔ.
27 Então Barnabé o levou aos apóstolos e lhes contou como Saulo tinha visto o Senhor no caminho para Damasco e como ele lhe havia falado. Contou também que, em Damasco, Saulo havia pregado corajosamente em nome de Jesus.
28 Ɛfɛɛ́ alɔ mankɛné ne bɔɔ́ Jisɔs ako né Jɛrosalɛ, agarege depɔré Jisɔs ayi álá pɔ ne ɛfɔ.
28 Saulo permaneceu com os apóstolos e andava com eles por Jerusalém, pregando corajosamente em nome do Senhor.
29 Gébé ɛyi gefɔ, Sɔl agarege bɔɔ́ Jus abi ajɔge Grek ne anyɛ mbeé ne ɛbwɔ́ né depɔré Jisɔs. Ne ɛbwɔ́ ákɛ́lege meti manwá ji.
29 Também conversava e discutia com alguns judeus de fala grega, mas estes procuravam matá-lo.
30 Bɔɔ́ Jisɔs áwúgé geju ɛyigembɔ, ásɛ ji áshulé áfɛ́ né melɔ Kaisaria ne até ji nnó ajyɛ melɔ́ Tasɔs.
30 Quando os irmãos souberam disso, levaram Saulo a Cesareia e de lá o enviaram a Tarso.
31 Né gébé ɛyigembɔ machomele bɔɔ́ Jisɔs ayi álu né gebagé mewaá Judiya, né Galilií ne Samariya ápɔ́ sé ne ɛfɔ metɔɔ́. Ɛbwɔ́ ánóge Ɛsɔwɔ ne áwuú le mekomejɔɔ́ wú. Mendoó Ukpea ɛfyɛɛ́ bwɔ́ ɛshyɛ ne machomele bwɔ́ áwɛne ájyɛ mbɛ.
31 A igreja tinha paz em toda a Judeia, Galileia e Samaria e ia se fortalecendo à medida que andava no temor do Senhor. E, encorajada pelo Espírito Santo, crescia em número.
32 Pita abɔ akɛne malɔmalɔ agɛne bɔɔ́ Ɛsɔwɔ. Ne bií uma afɛ́ né melɔ Lyda mangɛ́ bɔɔ́ Jisɔs abi alu ɛwu.
32 Pedro viajava por toda parte, e foi visitar o povo santo que vivia na cidade de Lida.
33 Ɛfɛɛ́ agɛ́ mende fɔ ayi ameé uchanchi, ákuú ji Ɛnias. Nemeé ɛni néba ji mme né aŋmɛ́ aneé.
33 Ali encontrou um paralítico chamado Eneias, que permanecia de cama havia oito anos.
34 Ne Pita ajɔɔ́ ne ji aké, “Ɛnias, Jisɔs Kras alɔ mampyɛ wɔ nnó ɔtoó, kwili ka, pwi gébɔ jyɛ.” Tɛnétɛné yimbɔ Ɛnias akwili ka.
34 Pedro lhe disse: “Eneias, Jesus Cristo cura você! Levante-se e arrume sua maca!”. E, no mesmo instante, ele se levantou.
35 Ne bɔɔ́ ako abi alú né Lyda ágɛgé nnó mende yimbɔ atoó, ɛbwɔ́ áfyɛ́ matɔɔ́ ne Jisɔs wyɛmbɔ ntó ne bɔɔ́ bi álú né gebage mewaá Sharɔn áwuúge mbɔ áfyɛ ntó matɔɔ́ ne Jisɔs.
35 Todos os moradores de Lida e de Sarona viram Eneias e se converteram ao Senhor.
36 Mendée fɔ abɔ alu né melɔ Jopa, ákuú ji Tabita, alu maá utɔɔ́ Jisɔs. (Ne ákuú ji né meko Grek nnó Dokas, ula utɛné nnó mekwɔbu.) Abɔ́ apyɛ galɔ́gálɔ́ yɛndegébé, apoóge ubyá bɔɔ́.
36 Havia em Jope uma discípula chamada Tabita (que em grego é Dorcas). Sempre fazia o bem às pessoas e ajudava os pobres.
37 Né gébé ɛyigémbɔ, akwé nemée, ala mbɔ agbó. Ne áshwɔné geŋkwɔ ji ábɛlé mmu maá gepú né mfaá ɛyɔŋ.
37 Por esse tempo, ficou doente e morreu. Seu corpo foi lavado para o sepultamento e colocado numa sala no andar superior.
38 Jopa yina alu kwɔ́kwɔ́lé ne Lyda. Bɔɔ́ Jisɔs áwuúgé nnó Pita alu né Lyda átɔ́ ande apea ɛwu, ájyɛgé áké ne ji, “Ntɛ ɛsé, chwɔ́ wáwá.”
38 Quando os discípulos souberam que Pedro estava perto de Lida, enviaram dois homens para lhe suplicar: “Por favor, venha o mais rápido possível!”.
39 Ne Pita akpomé mmyɛ, akwili, afɛ́ ne ɛbwɔ́. Ákwɔ́négé ásɛ ji akwɔ́ mfaá ɛyɔŋ. Ne akwi andée ako abi alu ɛfɛɛ́, áchomé ánɔ ji mme, álíli álɛrege Pita ufɔɔ́ mandeé ayi Dokas ájomé ɛbwɔ́ gébégé ji alu mebɛ.
39 Então Pedro voltou com eles e, assim que chegou, foi levado para a sala do andar superior. O cômodo estava cheio de viúvas que choravam e lhe mostravam os vestidos e outras roupas que Dorcas havia feito para elas.
40 Pita abú ɛbwɔ́ ako atané dafyɛ, ató manó mme anɛnemyɛ mbaá Ɛsɔwɔ. Ɛké ɛwyage apɛ geŋkwɔ́gé mendée yimbɔ ama akuú ji ake, “Tabita, kwili ka”. Tabita anene amɛ, agɛ́gé Pita, akwili, ajwɔlé ka.
40 Pedro pediu que todos saíssem do quarto. Então, ajoelhou-se e orou. Voltando-se para o corpo da mulher, disse: “Tabita, levante-se”, e ela abriu os olhos. Quando ela viu Pedro, sentou-se.
41 Pita agbaré ji ɛbwɔ, apoó ji akwili tɛ́né. Akuú bɔɔ́ Jisɔs ne akwi andé bimbɔ, áchwɔ́gé achyɛ ji ɛta bwɔ́
41 Ele lhe deu a mão e a ajudou a levantar-se. Em seguida, chamou os discípulos e as viúvas e a apresentou viva.
42 Bɔɔ́ ako né gebagé Jopa áwu abya yina ne gejámé áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne Ata.
42 A notícia se espalhou por toda a cidade, e muitos creram no Senhor.
43 Ne Pita abɛlé gejamégé ndɔ né Jopa né gepúgé Simun, mende yi apame mekɔ́menya.
43 Pedro ficou em Jope algum tempo, hospedado na casa de Simão, um homem que trabalhava com couro.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.