Atos 22
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NVT
1 “Antɛ ba ne aŋmɛ ba, wuúge nkane nkɛ́lege maŋmɛné mmyɛ ya.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ɛbwɔ́ áwuúgé nkane ji ajɔɔ́ né mekómejɔɔ́ Hibru, ákpɛ kwéne mejɔɔ́. Ne alɔ yɛ manjɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Nlu muú Jus, ábyɛ́ me né Tasɔs né gebagé mewaá Silisya, ne nwɛ́ fa né melɔ Jɛrosalɛ. Gamalya ne alɛ́ré me ŋwɛ, alɛré me nnó mbélé mabɛ́ ukwéne antɛ sé cháŋéné, ne mbɔ́ nkpa gechyɛ́ né depɔre Ɛsɔwɔ wyɛ nkane ɛnyú delu mbɔ fi.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Mbɔ́ nkɛlege manchɔ geŋwágé bɔɔ́ bi ákwɔlégé meti Jisɔs. Mpyɛne ɛbwɔ́ andée ne ande mfyɛ denɔ.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ɛtukpe ampyɛ upɛ Ɛsɔwɔ ne uchome ákpakpa melɔ meko ákáge garé nnó mechɔ́ ɛwé menjɔge mbɔ na ɛlu wáwálé. Ɛbwɔ́ ambɔɔ́ áchyɛ́ me ŋwɛ nnó njyɛge nchyɛ mbaá bɔɔ́ Jus abi alu né Damaskɔs nnó mpyɛ́ bɔɔ́ bi ákwɔlege meti Jisɔs, nwɛ́ ɛbwɔ́ ne nchwɔ́ ne ɛbwɔ́ né Jɛrosalɛ nnó achyɛ ɛbwɔ́ ɛfwyale.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Ndɛre njyɛ, gebégé nchwɔ́ kwɔne Damaskɔs genógé metɔɔ ŋwɔmese, tɛ́nétɛ́né yimbɔ gekpɛ́kpɛ́gé geŋgbɔ́ getané mfaánebuú geshwané gegya me mme.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ɛpyɛgé mbɔ nkwé mme ne nwuú meko muú fɔ akuú aké, ‘Sɔl, Sɔl ndé ɔkɛlege manií me mbwɛ’?
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ne ngií nké, ‘Wɔ waá Ata’? Ashuú me meko aké, ‘Ɛlé me Jisɔs muú Nasarɛt ayi ɔkɛlege manií ji mbwɛ’.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Bɔɔ́ bi abɔ́ ákɛne ne me ágɛ́ geŋgbɔ́ ɛyigembɔ ne áwuú meko muú yi ajɔge ne me wɔ́.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ne mma gií nké, ‘Ata nana mpyɛ nnó’? Ashuú me meko aké, ‘Kwile ka, chó né Damaskɔs. Ɔkwɔ́négé ɛwú ágarege nyɛ wɔ unó uko ɛbi Ɛsɔwɔ ábelé nnó ɔpyɛ.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ndɛre nkwile ka ngɛ́né sé mbaá getúge geŋgbɔ́ ɛyigembɔ gekpɛné me ámɛ. Ne bɔɔ́ bi abɔ akɛne ne me ágbaré me ɛbwɔ dekwɔné Damaskɔs.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Mende fɔ abɔ́ alu né melɔ ɛwémbɔ ákamege Ananya, anóge Ɛsɔwɔ dɔɔ́ ne abelege mabɛ́ Mosis ne bɔɔ́ Jus ako ɛfɛɛ́ áfɛge ji.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Achwɔ́ gɛ́ me atɛne me neŋkuné mmyɛ aké, ‘Meŋmɛ́ wa Sɔl, lɔ mangɛ́ne’. Wyɛ né gébé ɛyigembɔ nlɔ mangɛ́ne mbaá ne ngɛ́ ji.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ne ajɔɔ́ ne me aké, ‘Ɛsɔwɔ ayi ukwéne antɛ sé ajya wɔ nnó ɔkaá genó ɛyige Ɛsɔwɔ akɛlege ɔpyɛ. Ne apyɛ́ nnó ɔgɛ́ muú utɔɔ́ wuú ayi wáwálé ne ɔwuú meko wuú.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Wɔ ɔgarege nyɛ́ bɔɔ́ ako nkane ji alu, ɔma ɔgarege ɛbwɔ́ unó bi ɔwuú ne ɔgɛné.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ne nkane ɛlúmbɔ, ɔgili nde nana. Kwile ka, áwyaá wɔ manaá Ɛsɔwɔ, ne kuúgé Ata Jisɔs nnó ashwɔné gabo wyɛ’.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Nkerégé né Jɛrosalɛ njyɛ kpɛ né ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ ne ndɛre nnɛnemmyɛ, ngɛ́ amɛ gejya.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ngɛ́ Jisɔs ne ajɔɔ́ ne me aké, ‘Kwile lyaá Jɛrosalɛ wáwá nende bɔɔ́ abi alu fa áwuú nyɛ fɔ mekomejɔɔ́ ayi ɔchwɔ garé getú ya’.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nshuú ji meko nké, ‘Ata ɛbwɔ́ ákaá cháŋéné nkane mbɔ́ nkɛ́ne né macha mmyɛmenɛne, mpyɛ́ne bɔɔ́ bi áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne wɔ, ntulege.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ndɛre ábɔ́ áwáne Stɛfɛn ayi apyɛ bɔɔ́ nnó ákaá wɔ agarege bɔɔ́ depɔ tyɛ́, mbɔ nlu wyɛ nkamege né bɔɔ́ bi áwáne ji, ne mbame mandeé bwɔ́.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Ne Jisɔs ajɔɔ́ ne me aké, ‘Kwile chó, ntɔme nyɛ wɔ tɛtɛ né malɔ bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus.’”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ndɛre bɔɔ́ bimbɔ áwuú nkane Pɔl ajɔɔ́ genó ɛyigé na, mekomejɔɔ́ yina atanege ji meno, ɛbwɔ́ álɔ mando delúlú aké, “Wáge mende yina, akwane fɔ́ mambɛ fa mme wɔ́.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Ndɛre ájɔɔ́ mbɔ, ákalege mbɔ, áfú bɔ nku bwɔ́ ne áchwɛ́le mpúpú atya mfaá.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Menɔ muú bɔɔ́ bee yimbɔ agɛ́ge mbɔ, agaré bɔɔ́ bií nnó ásɛ Pɔl akpɛ né dachi bwɔ́. Ajyɛgé aké atulé Pɔl, agaré geno ɛyige bɔɔ́ Jus ákalege ji ula.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ne áwɛ ji. Ndɛre áchwɔ́ túlé ji, Pɔl agií muú kpaá ama ayi abɔ atɛne ɛfɛɛ́ ake, “Nno ɛbɛ́ ɛse ɛkamé nnó átulé muú ayi áchyɛ ji melu nnó ábɛ́ muú Rom, ayi álá ápa mpa wuú wɔ́?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Muú kpaá bɔɔ́ bee yimbɔ ajyɛ bane menɔ muú bwɔ́ ne ake ne ji. “Sɛ gébé nnó ɛkage ɔkpaá mechɔ, mende yina alu muú Rom. Mende yina alu muú ayi áchyɛ ji melu nnó ábɛ́ muú Rom.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Muú kpaá bwɔ́ yimbɔ awúgé achwɔ́ gií Pɔl aké, “Wáwálé nnó ɔlu muú yi achyɛ ji uto nno ábɛ́ muú Rom?” Pɔl akame aké, “Ɛh.”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ne ama jɔɔ́ ne Pɔl aké, “Nchɔ ŋka dɔɔ́ ne nlu mbɔ muú Rom.” Pɔl ashuú ji meko aké, “Nlu muú Rom ayi áchyɛɛ́ ji uto nnó ábɛ́ muú Rom, tɛ gébégé ábyɛné me.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Bɔɔ́ bee abi abɔ́ álú mantulé Pɔl nnó agarege genó ɛyigé ji apyɛ́, áwugé mbɔ aja mmyɛ meso. Ne ɛfɔ́ ɛkwɔ́ ntó menɔ muú bwɔ́ yimbɔ metɔɔ́ gétúgé ábɔ́ áwɛ́le Pɔl ne bɔ mkpokɔvɛ́ ayi Pɔl alu muú Rom.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Yɛ́mbɔ menɔ muú bwɔ́ yimbɔ alu kɛlege mankaá genó ɛyigé Pɔl apyɛ ne bɔɔ́ Jus akálege ji ula, ne bií újyágé aferé Pɔl bɔ mkpokɔvɛ́ né amu ne akuú anɔɔ́ baá ne ákpakpa melɔ ako nnó áchomé. Áchómégé áchwɔ́ ne Pɔl né mbɛ ushu bwɔ́.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.