Atos 22
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ACF
1 “Antɛ ba ne aŋmɛ ba, wuúge nkane nkɛ́lege maŋmɛné mmyɛ ya.”
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Ɛbwɔ́ áwuúgé nkane ji ajɔɔ́ né mekómejɔɔ́ Hibru, ákpɛ kwéne mejɔɔ́. Ne alɔ yɛ manjɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké,
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 “Nlu muú Jus, ábyɛ́ me né Tasɔs né gebagé mewaá Silisya, ne nwɛ́ fa né melɔ Jɛrosalɛ. Gamalya ne alɛ́ré me ŋwɛ, alɛré me nnó mbélé mabɛ́ ukwéne antɛ sé cháŋéné, ne mbɔ́ nkpa gechyɛ́ né depɔre Ɛsɔwɔ wyɛ nkane ɛnyú delu mbɔ fi.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Mbɔ́ nkɛlege manchɔ geŋwágé bɔɔ́ bi ákwɔlégé meti Jisɔs. Mpyɛne ɛbwɔ́ andée ne ande mfyɛ denɔ.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Ɛtukpe ampyɛ upɛ Ɛsɔwɔ ne uchome ákpakpa melɔ meko ákáge garé nnó mechɔ́ ɛwé menjɔge mbɔ na ɛlu wáwálé. Ɛbwɔ́ ambɔɔ́ áchyɛ́ me ŋwɛ nnó njyɛge nchyɛ mbaá bɔɔ́ Jus abi alu né Damaskɔs nnó mpyɛ́ bɔɔ́ bi ákwɔlege meti Jisɔs, nwɛ́ ɛbwɔ́ ne nchwɔ́ ne ɛbwɔ́ né Jɛrosalɛ nnó achyɛ ɛbwɔ́ ɛfwyale.
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 “Ndɛre njyɛ, gebégé nchwɔ́ kwɔne Damaskɔs genógé metɔɔ ŋwɔmese, tɛ́nétɛ́né yimbɔ gekpɛ́kpɛ́gé geŋgbɔ́ getané mfaánebuú geshwané gegya me mme.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Ɛpyɛgé mbɔ nkwé mme ne nwuú meko muú fɔ akuú aké, ‘Sɔl, Sɔl ndé ɔkɛlege manií me mbwɛ’?
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ne ngií nké, ‘Wɔ waá Ata’? Ashuú me meko aké, ‘Ɛlé me Jisɔs muú Nasarɛt ayi ɔkɛlege manií ji mbwɛ’.
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Bɔɔ́ bi abɔ́ ákɛne ne me ágɛ́ geŋgbɔ́ ɛyigembɔ ne áwuú meko muú yi ajɔge ne me wɔ́.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Ne mma gií nké, ‘Ata nana mpyɛ nnó’? Ashuú me meko aké, ‘Kwile ka, chó né Damaskɔs. Ɔkwɔ́négé ɛwú ágarege nyɛ wɔ unó uko ɛbi Ɛsɔwɔ ábelé nnó ɔpyɛ.’
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ndɛre nkwile ka ngɛ́né sé mbaá getúge geŋgbɔ́ ɛyigembɔ gekpɛné me ámɛ. Ne bɔɔ́ bi abɔ akɛne ne me ágbaré me ɛbwɔ dekwɔné Damaskɔs.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 “Mende fɔ abɔ́ alu né melɔ ɛwémbɔ ákamege Ananya, anóge Ɛsɔwɔ dɔɔ́ ne abelege mabɛ́ Mosis ne bɔɔ́ Jus ako ɛfɛɛ́ áfɛge ji.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Achwɔ́ gɛ́ me atɛne me neŋkuné mmyɛ aké, ‘Meŋmɛ́ wa Sɔl, lɔ mangɛ́ne’. Wyɛ né gébé ɛyigembɔ nlɔ mangɛ́ne mbaá ne ngɛ́ ji.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Ne ajɔɔ́ ne me aké, ‘Ɛsɔwɔ ayi ukwéne antɛ sé ajya wɔ nnó ɔkaá genó ɛyige Ɛsɔwɔ akɛlege ɔpyɛ. Ne apyɛ́ nnó ɔgɛ́ muú utɔɔ́ wuú ayi wáwálé ne ɔwuú meko wuú.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Wɔ ɔgarege nyɛ́ bɔɔ́ ako nkane ji alu, ɔma ɔgarege ɛbwɔ́ unó bi ɔwuú ne ɔgɛné.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Ne nkane ɛlúmbɔ, ɔgili nde nana. Kwile ka, áwyaá wɔ manaá Ɛsɔwɔ, ne kuúgé Ata Jisɔs nnó ashwɔné gabo wyɛ’.
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 “Nkerégé né Jɛrosalɛ njyɛ kpɛ né ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ ne ndɛre nnɛnemmyɛ, ngɛ́ amɛ gejya.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Ngɛ́ Jisɔs ne ajɔɔ́ ne me aké, ‘Kwile lyaá Jɛrosalɛ wáwá nende bɔɔ́ abi alu fa áwuú nyɛ fɔ mekomejɔɔ́ ayi ɔchwɔ garé getú ya’.
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Nshuú ji meko nké, ‘Ata ɛbwɔ́ ákaá cháŋéné nkane mbɔ́ nkɛ́ne né macha mmyɛmenɛne, mpyɛ́ne bɔɔ́ bi áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne wɔ, ntulege.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Ndɛre ábɔ́ áwáne Stɛfɛn ayi apyɛ bɔɔ́ nnó ákaá wɔ agarege bɔɔ́ depɔ tyɛ́, mbɔ nlu wyɛ nkamege né bɔɔ́ bi áwáne ji, ne mbame mandeé bwɔ́.’
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Ne Jisɔs ajɔɔ́ ne me aké, ‘Kwile chó, ntɔme nyɛ wɔ tɛtɛ né malɔ bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus.’”
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Ndɛre bɔɔ́ bimbɔ áwuú nkane Pɔl ajɔɔ́ genó ɛyigé na, mekomejɔɔ́ yina atanege ji meno, ɛbwɔ́ álɔ mando delúlú aké, “Wáge mende yina, akwane fɔ́ mambɛ fa mme wɔ́.”
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Ndɛre ájɔɔ́ mbɔ, ákalege mbɔ, áfú bɔ nku bwɔ́ ne áchwɛ́le mpúpú atya mfaá.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Menɔ muú bɔɔ́ bee yimbɔ agɛ́ge mbɔ, agaré bɔɔ́ bií nnó ásɛ Pɔl akpɛ né dachi bwɔ́. Ajyɛgé aké atulé Pɔl, agaré geno ɛyige bɔɔ́ Jus ákalege ji ula.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Ne áwɛ ji. Ndɛre áchwɔ́ túlé ji, Pɔl agií muú kpaá ama ayi abɔ atɛne ɛfɛɛ́ ake, “Nno ɛbɛ́ ɛse ɛkamé nnó átulé muú ayi áchyɛ ji melu nnó ábɛ́ muú Rom, ayi álá ápa mpa wuú wɔ́?”
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Muú kpaá bɔɔ́ bee yimbɔ ajyɛ bane menɔ muú bwɔ́ ne ake ne ji. “Sɛ gébé nnó ɛkage ɔkpaá mechɔ, mende yina alu muú Rom. Mende yina alu muú ayi áchyɛ ji melu nnó ábɛ́ muú Rom.”
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Muú kpaá bwɔ́ yimbɔ awúgé achwɔ́ gií Pɔl aké, “Wáwálé nnó ɔlu muú yi achyɛ ji uto nno ábɛ́ muú Rom?” Pɔl akame aké, “Ɛh.”
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Ne ama jɔɔ́ ne Pɔl aké, “Nchɔ ŋka dɔɔ́ ne nlu mbɔ muú Rom.” Pɔl ashuú ji meko aké, “Nlu muú Rom ayi áchyɛɛ́ ji uto nnó ábɛ́ muú Rom, tɛ gébégé ábyɛné me.”
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Bɔɔ́ bee abi abɔ́ álú mantulé Pɔl nnó agarege genó ɛyigé ji apyɛ́, áwugé mbɔ aja mmyɛ meso. Ne ɛfɔ́ ɛkwɔ́ ntó menɔ muú bwɔ́ yimbɔ metɔɔ́ gétúgé ábɔ́ áwɛ́le Pɔl ne bɔ mkpokɔvɛ́ ayi Pɔl alu muú Rom.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Yɛ́mbɔ menɔ muú bwɔ́ yimbɔ alu kɛlege mankaá genó ɛyigé Pɔl apyɛ ne bɔɔ́ Jus akálege ji ula, ne bií újyágé aferé Pɔl bɔ mkpokɔvɛ́ né amu ne akuú anɔɔ́ baá ne ákpakpa melɔ ako nnó áchomé. Áchómégé áchwɔ́ ne Pɔl né mbɛ ushu bwɔ́.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.