Romanos 4
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs NTLH
1 Ndoꞌ na luaaꞌ waa, ¿cwaaⁿ cwii nnom na jnda̱a̱ tueꞌntyjo̱ sꞌaa weloo welooya Abraham cantyja ꞌnaaⁿꞌ ñꞌoomwaaꞌ?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ee xeⁿ mayuuꞌ tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na tjaa jnaⁿ cwicatseixmaaⁿ cweꞌ ee cwii nnom na sꞌaaⁿ, nnda̱a̱ nntseisꞌañe cheⁿnqueⁿ, sa̱a̱ nchii cantyja ꞌnaaⁿꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na nluii na ljoꞌ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ee ¿ljoꞌ matso ljeii ꞌnaaⁿꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom cantyja ꞌnaaⁿꞌaⁿ? Matsonaꞌ: “Tyotseiyuꞌya tsꞌom Abraham ñequio Tyꞌo̱o̱tsꞌom, ndoꞌ na sꞌaaⁿ naljoꞌ, Tyꞌo̱o̱tsꞌom tqueⁿ jom na tjaa jnaⁿ cwicatseixmaaⁿ.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Quia na machꞌee tsꞌaⁿ tsꞌiaaⁿ, sꞌom na nnjomlꞌuañê, nchii cweꞌ na macanaaⁿꞌaⁿ joꞌ, macoñoom ee jnda̱ tantjoom.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Sa̱a̱ nchii cantyja ljoꞌ na machꞌee tsꞌaⁿ, joꞌ chii maqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom juu na cwiluiiñe na tjaa jnaⁿ tseixmaⁿ. Maqueeⁿ nnꞌaⁿjnaⁿ na tjaa jnaⁿ cwicalaxmaⁿna ncꞌe na cwilayuꞌya nꞌomna ñꞌeⁿ Cristo.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Nquii David, seineiiⁿ cantyja ꞌnaaⁿꞌ ñꞌoomꞌñeeⁿ. Tsoom na tꞌmaⁿ mañequiaanaꞌ na neiiⁿꞌ cwii tsꞌaⁿjnaⁿ quia maqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na tjaa jnaⁿ tseixmaaⁿ, meiⁿ ticwjaaꞌñê cwenta cantyja na machꞌee.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Tsoom:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Jeeⁿ neiiⁿꞌ tsꞌaⁿ na tajom catso Tyꞌo̱o̱tsꞌom na chujnaⁿti nnoom.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Quia joꞌ juu na luaaꞌ matsonaꞌ nncꞌom tsꞌaⁿ na neiiⁿꞌeⁿ ¿aa cweꞌ tomti ncjo̱o̱ nnꞌaⁿ judíos cwicandaaya joꞌ oo aa mati ntꞌomcheⁿ nnꞌaⁿ? Ee jnda̱ lꞌuuya quia na seiyuꞌya tsꞌom Abraham ñꞌeⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom, xjeⁿꞌñeeⁿ tqueⁿ jom na tjaa jnaⁿ tseixmaaⁿ.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Ljoꞌ xjeⁿ tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na ljoꞌ? ¿Aa quia jnda̱ na sꞌaañe cheⁿnqueⁿ ꞌnaaⁿ na seicato̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ na cwilꞌaa jaa nnꞌaⁿ judíos ndaaya na naⁿnom, oo aa xjeⁿ na tyoochꞌeeⁿ na ljoꞌ? Tuii na ljoꞌ xjeⁿ na tyoochꞌeeⁿ ꞌnaaⁿꞌñeeⁿ.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Jnda̱nquia chii sa̱ꞌntjom Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na catsꞌaañe cheⁿnqueⁿ ꞌnaaⁿ tjaaⁿꞌaⁿ. Juu ꞌnaaⁿꞌñeeⁿ maꞌmo̱ⁿnaꞌ na jnda̱ tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na tjaa jnaⁿ tseixmaaⁿ jo nnom ncꞌe na matseiyuꞌya tsꞌoom ñꞌeⁿñe. Quia ljoꞌcheⁿ tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnoom na nntseixmaaⁿ tsotye chaꞌtsondye nnꞌaⁿ na cwilayuꞌ ñꞌeⁿñe meiiⁿ ticaluii ꞌnaaⁿ joona. Ndoꞌ ncꞌe na cwilaꞌyuꞌya nꞌomna ñꞌeⁿñe, joꞌ na maqueⁿ joona na ticalaꞌxmaⁿna jnaⁿ.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Mayuuꞌ cwiluiiñe Abraham tsotye nnꞌaⁿ na jnda̱ tuii ꞌnaaⁿ ntjaaⁿna, sa̱a̱ nchii macanda̱ cwiluiiñê na ljoꞌ nda̱a̱ nnꞌaⁿ na jnda̱ tuii ꞌnaaⁿ ntjaaⁿ xeⁿ nchii mati nda̱a̱ nnꞌaⁿ na majoꞌti cwilaꞌyuꞌya nꞌomna ñꞌeⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom chaꞌxjeⁿ na sꞌaaⁿ cwitjo̱o̱cheⁿ na sꞌaaⁿ ꞌnaaⁿ nqueⁿ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ee nnom Abraham ñequio tsjaaⁿ ꞌnaaⁿꞌaⁿ na jndyowicantyjooꞌ tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom ñꞌoom na nntsꞌaaⁿ na nndaana tsjoomnancue. Nchii cweꞌ ncꞌe na seicanda̱a̱ꞌñe Abraham ljeii na matsa̱ꞌntjomnaꞌ, joꞌ na tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom na nntsꞌaaⁿ na ljoꞌ, sa̱a̱ ncꞌe seiyuꞌya tsꞌom ñꞌeⁿñê, joꞌ na tqueⁿ jom na tjaa jnaⁿ tseixmaaⁿ.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ee xeⁿ na mayuuꞌ na joo nnꞌaⁿ na cwilaꞌcanda̱ ljeii na tquiaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnom Moisés nndaana tsjoomnancue, quia joꞌ cweꞌ tsꞌiaaⁿꞌndyo na cwilaꞌyuꞌya nꞌomna, ndoꞌ mati juu ñꞌoom na tsoom nnom Abraham na nntsꞌaaⁿ jnda̱ tyuiiꞌnaꞌ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ee ljeii na tquiaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnom Moisés, matseijndaaꞌñenaꞌ na nntꞌueeⁿ nnꞌaⁿ. Macanda̱ xeⁿ ticuaa ljeiiꞌñeeⁿ nda̱a̱na, quia joꞌ xocatsonaꞌ na cwilaꞌtjo̱o̱ndyena nnomnaꞌ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Joꞌ chii ñꞌoom na tjuꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom nacjoomꞌm na nntsꞌaaⁿ ñequio Abraham waanaꞌ jo nda̱a̱ nnꞌaⁿ tsjaaⁿ ꞌnaaⁿꞌaⁿ na jndyowicantyjooꞌ. Ñꞌoom na tsoom na nntsꞌaaⁿ na ljoꞌ, cwiluiiñenaꞌ cwii naya na cweꞌyu jnaaⁿꞌaⁿ ee na seiyuꞌya tsꞌoom ñꞌeⁿñe. Joꞌ chii ñꞌoomꞌñeeⁿ nchii macanda̱ cwentaa nnꞌaⁿ na cwiꞌoontyjo̱ chiuu matsa̱ꞌntjom ljeii, xeⁿ nchii mati cwentaa chaꞌtsondye nnꞌaⁿ na cwilaꞌyuꞌya nꞌomna chaꞌxjeⁿ na tyotseiyuꞌ cwii tsꞌom jom. Luaaꞌ waa na maqueⁿnaꞌ Abraham na cwiluiiñê tsotya̱a̱ya na chaꞌtsondyo̱
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 jo nnom Tyꞌo̱o̱tsꞌom na ñꞌeⁿ seiyoomꞌm. Mañejuuti na mañequiaa na cwitandoꞌxco lꞌoo, ndoꞌ machꞌee na cuaa ꞌnaⁿ na tijoom ñetuaa. Luaaꞌ matseicanda̱a̱ꞌñenaꞌ chaꞌxjeⁿ matso ñꞌoomꞌm na teiljeii na matsonaꞌ: “Ja maquia̱ⁿya ꞌu na cwiluiindyuꞌ tsotye chaꞌtsondye nnꞌaⁿ.”
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ndoꞌ meiiⁿ na tjaaꞌnaⁿ cwii nnom na mꞌmo̱ⁿnaꞌ na juu ñꞌoom na tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnom Abraham na nntsꞌaaⁿ nntseicanda̱a̱ꞌñenaꞌ, sa̱a̱ tyotseiyoomꞌm ndoꞌ tyocantyjaaꞌ tsꞌoom na nluii chaꞌxjeⁿ na tso nnoom. Ndoꞌ na ljoꞌ tueꞌntyjo̱ na cwiluiiñê tsotye jndyendye nnꞌaⁿ chaꞌxjeⁿ ñꞌoom na tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnoom: “Maluaaꞌ nncueꞌntyjo̱ na jndye nncjaawicantyjooꞌ tsjaaⁿ ꞌnaⁿꞌ.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Meiiⁿ na manndyooꞌ nnda̱a̱ꞌ cwii sianto chuuꞌ Abraham, ndoꞌ ntyjeeⁿ na manndyooꞌ na nncwjena ñequio scoomꞌm Sara ndoꞌ jeeⁿ jnda̱ tquiendyena na nncꞌoomya ndana, sa̱a̱ maxjeⁿ ticantycwii na tyotseiyuꞌya cwii tsꞌoom ñꞌeⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Tîcatsꞌaanaꞌ na we waa nncꞌoomꞌ tsꞌom Abraham meiⁿ na nꞌñeeⁿ na ntyjaaꞌ tsꞌoom ñꞌoom na tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom na nntsꞌaa. Yacheⁿ tyotseiyuꞌya tsꞌoom ndoꞌ tyocantyjaaꞌ tsꞌoom juu ndoꞌ tyotseitꞌmaaⁿꞌñê juu,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 ee majndaaꞌya ntyjeeⁿ na Tyꞌo̱o̱tsꞌom waa najndeii na nntseicanda̱a̱ꞌñe ñꞌoomꞌndyoo.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ndoꞌ ncꞌe na tyotseiyuꞌya tsꞌoom, joꞌ chii tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jom na cwiluiiñê na tjaa jnaⁿ cwicatseixmaaⁿ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ndoꞌ juu ñꞌoom na teiljeii na tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom juu na tjaa jnaⁿ cwicatseixmaⁿ ncꞌe na tyotseiyuꞌya tsꞌom, nchii macanda̱ waanaꞌ cantyja ꞌnaaⁿꞌ Abraham.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Mati teiljeiinaꞌ cwentaa jaa. Ee na cwilaꞌyuꞌya nꞌo̱o̱ⁿya ñꞌeⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom, joꞌ chii mati jaa mawꞌanaꞌ na tjaa jnaⁿ cwicolaꞌxmaaⁿya, ee na cwilaꞌyuuꞌa ñꞌeⁿ nqueⁿ na sꞌaaⁿ na tandoꞌxco Jesús jnda̱ na tueꞌ, nquii na cwiluiiñe na matsa̱ꞌntjom jaa,
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 manquiiti tsaⁿ na tquia nnꞌaⁿ cwenta na cueꞌ cwentaaꞌ jnaaⁿya ndoꞌ na tquiaaⁿ na tandoꞌxco cha nncwjiꞌnꞌmaaⁿñe jaa.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.