Atos 27
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs VC
1 Jlaꞌtiuuna na njñoomna Pablo ndyuaa Italia. Joꞌ chii tioona cwenta jom ñequio ntꞌomcheⁿ pra̱so lꞌo̱ capeitaⁿ na jndyu Julio, tsꞌaⁿ na matsa̱ꞌntjom cwii tmaaⁿꞌ sondaro na jndyunaꞌ Augusto. Ndoꞌ ja Lucas, tjo̱ñꞌa̱ⁿ ñꞌeⁿ Pablo.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Saacuo̱o̱yâ wꞌaandaa. Ndoꞌ tjañꞌeⁿ Aristarco ñꞌeⁿndyô̱. Jom tsꞌaⁿ tsjoom Tesalónica ndyuaa Macedonia. Ndoꞌ wꞌaandaaꞌñeeⁿ jnaⁿnaꞌ tsjoom Adramitio na wjaanaꞌ njoom na mꞌaⁿ ꞌndyoo ndaaluee ndyuaa Asia. Jnda̱ tuo̱o̱yâ, mana saayâ.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Cwiicheⁿ xuee squia̱a̱yâ tsjoom Sidón. Ndoꞌ Pablo, sꞌaa Julio na wiꞌ tsꞌom jom. Tquiaa tsaⁿꞌñeeⁿ ñꞌoomꞌ na nncjaacandoꞌyaaⁿ nnꞌaⁿ na ya ñꞌoom jom ñꞌeⁿndye ndoꞌ na nnteiꞌxꞌeeyana jom.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Jnda̱ chii saacuo̱o̱nndaaꞌâ wꞌaandaa. Jnaaⁿyâ tsjoom Sidón. Saanquiandyô̱ nandyeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Chipre ee joꞌ joꞌ tijndeiiti maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa cantyja na tsaayâ.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Saawiꞌno̱o̱ⁿyâ ñꞌeⁿ wꞌaandaa nacjeeꞌ ndyuaa Cilicia ñequio ndyuaa Panfilia. Squia̱a̱yâ tsjoom Mira ndyuaa Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Joꞌ joꞌ ljeii capeitaⁿ wꞌaandaa na jnaⁿnaꞌ tsjoom Alejandría na wjaanaꞌ ndyuaa Italia. Tsoom na joꞌ cuo̱o̱yâ. Joꞌ chii tuo̱o̱yâ juunaꞌ.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Jndye xuee nioom tyotsaayâ. Ncꞌuaaꞌ chii saacatsquia̱a̱yâ ndyeyu yuu na waa tsjoom Gnido. Ndoꞌ na taleicanda̱a̱ nntsaandyeyuuyâ na ndicwaⁿ maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa, joꞌ chii saanquiandyô̱ teiꞌno̱o̱ⁿyâ ndyuaa Salmón, saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacjeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Creta.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Jeeⁿ ndyaaꞌ ncꞌuaaꞌ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacañoomꞌwiꞌ tyuaaꞌñeeⁿ. Chii squia̱a̱yâ cwii joo na nndyooꞌ tsjoom Lasea na jndyunaꞌ Buenos Puertos yuu na tjaquieeꞌndiiꞌñe ndaaluee.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Jndye xuee tꞌo̱o̱ⁿyâ nato ñꞌeⁿ wꞌaandaa ncꞌe na tisꞌa mꞌaaⁿ jndye. Ndoꞌ jeꞌ jnda̱ tueꞌntyjo̱ ncuee na teincuuꞌ na cwii nncjaati wꞌaandaa ee jnda̱ macwitsaaquia̱a̱ꞌâ ncueesuaꞌ. Joꞌ chii Pablo seijno̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ nꞌom nnꞌaⁿ.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Matsoom:
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Sa̱a̱ capeitaⁿ seiyoomꞌm ñꞌoom na tso tsꞌaⁿ na maleiñꞌoom wꞌaandaa ñequio tsꞌaⁿ na ꞌnaaⁿꞌ juunaꞌ. Ñꞌoom na tso Pablo tîcatseiñꞌoomꞌñê.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Wꞌaandaaꞌñeeⁿ meintyjeeꞌnaꞌ yuu na maxjeⁿ cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa. Sa̱a̱ ticueeꞌcheⁿ na ya na joꞌ joꞌ nncwintyjeeꞌnaꞌ naquiiꞌ ncueesuaꞌ. Ndoꞌ majndyendyetina cwiluena na tsaatsaatya̱a̱yâ. Jluena aa nchii nntsꞌaanaꞌ na nntsquia̱caño̱o̱ⁿyâ yuu na cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa tsjoom Fenice majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta. Ee joꞌ joꞌ ya nljooꞌndyô̱ ncueesuaꞌ ee tijndeii mawinom jndye.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Jndyo jndye tijndeii tijndeii. Tjantquienaꞌ wꞌaandaa jo ntyja na cwitsaayâ. Joꞌ chii jlaꞌtiuuna na ya na nntsaayâ. Quia joꞌ xjo na majaacue quiiꞌ ndaaluee cha nncwintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, jlaꞌwena juunaꞌ. Chii saayâ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ cañoomꞌwiꞌ tyuaaxeⁿncwe Creta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Tyoowijndye na saayâ ndoꞌ teiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa. Majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta jnaⁿnaꞌ jondoꞌ cantyja na cwicaluiꞌ cancjuu ntquieeꞌ.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Jndyeꞌñeeⁿ tjomñe wꞌaandaa. Tyotseilcweꞌnaꞌ juunaꞌ. Joꞌ chii ꞌndya̱a̱to̱o̱yâ, cjaañꞌoomto jndye juunaꞌ yuu na ñeꞌcjaañꞌoomnaꞌ.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Teiꞌno̱o̱ⁿyâ cwii ndyuaaxeⁿncwe chjoo na jndyu Clauda. Joꞌ joꞌ ticueeꞌcheⁿ na jeeⁿcheⁿ jndeii mꞌaaⁿ jndye. Tyolajnda̱a̱yâ ndoꞌ juu xuljoo na tsaacantyjaandyô, ncꞌuaaꞌ chii jnda̱a̱ tua̱a̱ꞌâ juunaꞌ tsꞌom wꞌaandaa.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Jnda̱ tua̱a̱ꞌâ xuljoo tsꞌom wꞌaandaa jlaꞌtyeⁿna wꞌaandaa ñequio lꞌuaa cha tintyuiiꞌnaꞌ. Nquiaana xeⁿ nncjaacꞌo̱o̱ꞌ wꞌaandaa cwii joo na jndyunaꞌ Sirte yuu na jndye teiꞌ ñjom. Joꞌ chii toꞌñoomna liaa ntmeiⁿ na macwjaaꞌñenaꞌ jndye ee ñeꞌcalaꞌxjeeⁿꞌndyena na jndeii mantquie jndye wꞌaandaa. Jnda̱ joꞌ ꞌndyetona tjantquie jndye juunaꞌ.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Teincoo cwiicheⁿ xuee ndicwaⁿ jndeii maquiꞌcaljoo jndye wꞌaandaa. Joꞌ chii to̱ꞌna tyotjeiiꞌna canchuu tsꞌomnaꞌ. Tyotueeꞌna joonaꞌ tsꞌom ndaaluee cha na nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ndoꞌ xuee jnda̱ ndyee chaꞌtso lꞌo̱o̱ tsꞌiaaⁿ cwentaaꞌ wꞌaandaa ncjo̱o̱yâ tyotjeiiꞌâ joonaꞌ ñequio lua̱a̱yâ, tyotua̱a̱ꞌâ joonaꞌ tsꞌom ndaaluee.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Jndye xuee taticantyꞌiaayâ ñeꞌquioomꞌ meiⁿ cancjuu. Ndoꞌ jeeⁿ ndyaꞌ jndeii tyoquiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa hasta tyolatiuuyâ tjaa chiuu cwii ya, maxjeⁿ nncwja̱a̱yâ.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Jnda̱ jaachꞌee xuee tacocwaaꞌâ. Joꞌ chii teintyjeeꞌ Pablo quiiꞌntaaⁿ nnꞌaⁿ. Matsoom:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Sa̱a̱ jeꞌ matsjo̱o̱ cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyo̱ xocwja̱a̱ya macanda̱ nquii wꞌaandaa nntsuunaꞌ.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ee ja matseixmaⁿya cwentaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom ndoꞌ mandiꞌntjo̱ⁿya nnoom. Tsjom teincoo jeꞌ jñoom cwii ángel cwentaaⁿꞌaⁿ na mꞌaaⁿya.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Matso ángelꞌñeeⁿ no̱o̱ⁿ: “Tincꞌoomꞌ ꞌu Pablo na nquiaꞌ ee maxjeⁿ nncueꞌ na mꞌaaⁿ tsaⁿmaⁿtsꞌiaaⁿ tꞌmaⁿ tsjoom Roma. Ndoꞌ cantyja ꞌnaⁿꞌ ꞌu chaꞌtso nnꞌaⁿ na quio ñꞌeⁿꞌ, Tyꞌo̱o̱tsꞌom nntsꞌaa na ticwjena.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Joꞌ chii ꞌo re cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee ja matseiyuꞌa na nntsꞌaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom chaꞌxjeⁿ na tso ángel no̱o̱ⁿ.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Sa̱a̱ nncjaajuꞌyuunaꞌ jaa cwii ndyuaaxeⁿncwe.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Teinom chaꞌna quinꞌoom xuee na tyotsaayâ chii squia̱a̱yâ ndaaluee Adria. Lomañjaaⁿ majuꞌ jndye wꞌaandaa na wjaanaꞌ. Chaꞌna xcwe tsjom ndoꞌ jlaꞌno̱ⁿꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa na manndyooꞌ nntsquia̱a̱yâ yuu mꞌaaⁿ tyuaa.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Tueeꞌna ꞌnaⁿ na nntyꞌiaana cwanti njoom naquiiꞌ ndaatioo ndoꞌ jliuna njoom chaꞌna ntquiuu ncꞌaa. Tyꞌetyꞌetina chii jliuna njoom chaꞌna quinꞌoom ncꞌaa.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Nquiaana na nnquiꞌljoo wꞌaandaa ljo̱ꞌ. Joꞌ chii tueeꞌna ñequiee xjo quiiꞌ ndaaluee na ñjoomnaꞌ jo tsꞌaaⁿ wꞌaandaa na nlꞌanaꞌ na nncjaawintyjeeꞌcheⁿnaꞌ. Jnda̱ joꞌ ñequio na chjooꞌ nꞌomna cwii tyomeindoꞌtina na nleixuee.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Jnda̱ joꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa jlaꞌtiuuna na nleiꞌnomna. Joꞌ chii tyꞌena sta wꞌaandaa. Cweꞌ lꞌayana na ndooꞌ cwitueeꞌna ncjo naquiiꞌ ndaaluee na nlꞌanaꞌ na nncjaameintyjeꞌcheⁿ wꞌaandaa. Sa̱a̱ tiyuuꞌ, ee xuljoo cwitueeꞌna quiiꞌ ndaaluee na nleiꞌnomna.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Sa̱a̱ Pablo matsoom nnom capeitaⁿ ñequio sondaro ꞌnaaⁿꞌ:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Joꞌ chii tyjee sondaro tsꞌuaa na chuꞌtyeⁿ xuljoo. Mana ꞌndyena na tjawjaanaꞌ.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Quia na jaawindyooꞌ nleixuee seineiⁿ Pablo nda̱a̱ nnꞌaⁿ na cwaꞌna. Matsoom:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Joꞌ chii matsꞌaa tyꞌoo nda̱a̱ꞌyoꞌ na nlcwaꞌyoꞌ cha nncꞌomjndeiiꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyoꞌ xocwjeꞌyoꞌ. Chaꞌtsondyoꞌ nluiꞌnꞌmaaⁿndyoꞌ.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Jnda̱ tsoom na luaaꞌ toꞌñoom tyooꞌ. Tquiaaⁿ na quianlꞌuaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jo nda̱a̱ chaꞌtso naⁿꞌñeeⁿ. Jnda̱ joꞌ tyjeeⁿ juunaꞌ, to̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ na macwaaⁿꞌaⁿ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ndoꞌ na luaaꞌ sꞌaaⁿ chaꞌtsondyena tyꞌomtꞌmaaⁿꞌndyena nꞌomna. Mati joona to̱ꞌna tcwaꞌna.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Na chaꞌtsondyô̱ na mꞌaaⁿyâ tsꞌom wꞌaandaa, we siaⁿnto waljooꞌ ndyeenꞌaaⁿ nchooꞌ nqui nchooꞌ yomndyô̱.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Jnda̱ na tjacjoona na tcwaꞌna, quia joꞌ tyotioomna canchuu lqueeⁿ trigo tsꞌom ndaaluee cha nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Quia na jnda̱ teixuee, nnꞌaⁿ na cwileiꞌñꞌom wꞌaandaa tîcataꞌnaaⁿꞌna ndyuaaꞌñeeⁿ. Sa̱a̱ jliuna cwii joo yuu na tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee yuu ñequiiꞌ tsꞌoteiꞌ. Jlaꞌtiuuna ya xeⁿ nnda̱a̱ nlꞌana na nncjaaquieeꞌ wꞌaandaa joꞌ joꞌ.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Quia joꞌ ncjo na tueeꞌna tsꞌom ndaaluee na nncjaawintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, tyjena lꞌuaa na ñjoomnaꞌ. ꞌNdyena ncjoꞌñeeⁿ tsꞌom ndaaluee. Ndoꞌ jlaꞌcanaⁿꞌna nꞌoom palaꞌ na jlaꞌtyeⁿna ee joonaꞌ cwileilꞌueeꞌndyena na wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Ndoꞌ jlaꞌntyjana liaa jo sta wꞌaandaa na macwjaaꞌñenaꞌ jndye cha wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Jnda̱ chii to̱ꞌ wꞌaandaa na wjaanaꞌ jo yuu tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Sa̱a̱ squia̱a̱yâ cwii joo yuu cwitjom we tseiiꞌ ndaa. Mana tjacꞌo̱o̱ꞌ sta wꞌaandaa naquiiꞌ teiꞌ yuu na cañjeiiⁿ mꞌaaⁿ ndaa. Mana taticanda̱a̱ nntjeiiꞌndyena juunaꞌ. Ndoꞌ tsꞌaaⁿnaꞌ jnaⁿnaꞌ na tjatyuiiꞌ sꞌaa nmo̱ⁿ tꞌmaⁿ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Quia joꞌ jlaꞌtiuu sondaro na nlaꞌcwjeena pra̱so cha tincꞌootaꞌljooꞌ naⁿꞌñeeⁿ na mana nleiꞌnomna.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Sa̱a̱ capeitaⁿ ñeꞌcwañomꞌm Pablo. Joꞌ chii tinquiaaⁿ na nlaꞌcwjee sondaro pra̱so. Ndoꞌ pra̱so na ꞌnaaⁿ na nntaꞌljooꞌ sa̱ꞌntjoom na joona najndyee catueeꞌndyena tsꞌom ndaaluee, cꞌootaꞌljooꞌna cha nlquiena tyuaatcwii.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ndoꞌ ntꞌomcheⁿ cꞌoontyjondye cjooꞌ lcaaꞌ oo cjooꞌ lcaaꞌntaⁿꞌ na tyuiiꞌ wꞌaandaa. Joꞌ na chaꞌtsondyô̱ ya squia̱a̱yâ tyuaatcwii.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.