Atos 27
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs NVT
1 Jlaꞌtiuuna na njñoomna Pablo ndyuaa Italia. Joꞌ chii tioona cwenta jom ñequio ntꞌomcheⁿ pra̱so lꞌo̱ capeitaⁿ na jndyu Julio, tsꞌaⁿ na matsa̱ꞌntjom cwii tmaaⁿꞌ sondaro na jndyunaꞌ Augusto. Ndoꞌ ja Lucas, tjo̱ñꞌa̱ⁿ ñꞌeⁿ Pablo.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Saacuo̱o̱yâ wꞌaandaa. Ndoꞌ tjañꞌeⁿ Aristarco ñꞌeⁿndyô̱. Jom tsꞌaⁿ tsjoom Tesalónica ndyuaa Macedonia. Ndoꞌ wꞌaandaaꞌñeeⁿ jnaⁿnaꞌ tsjoom Adramitio na wjaanaꞌ njoom na mꞌaⁿ ꞌndyoo ndaaluee ndyuaa Asia. Jnda̱ tuo̱o̱yâ, mana saayâ.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Cwiicheⁿ xuee squia̱a̱yâ tsjoom Sidón. Ndoꞌ Pablo, sꞌaa Julio na wiꞌ tsꞌom jom. Tquiaa tsaⁿꞌñeeⁿ ñꞌoomꞌ na nncjaacandoꞌyaaⁿ nnꞌaⁿ na ya ñꞌoom jom ñꞌeⁿndye ndoꞌ na nnteiꞌxꞌeeyana jom.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Jnda̱ chii saacuo̱o̱nndaaꞌâ wꞌaandaa. Jnaaⁿyâ tsjoom Sidón. Saanquiandyô̱ nandyeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Chipre ee joꞌ joꞌ tijndeiiti maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa cantyja na tsaayâ.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Saawiꞌno̱o̱ⁿyâ ñꞌeⁿ wꞌaandaa nacjeeꞌ ndyuaa Cilicia ñequio ndyuaa Panfilia. Squia̱a̱yâ tsjoom Mira ndyuaa Licia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Joꞌ joꞌ ljeii capeitaⁿ wꞌaandaa na jnaⁿnaꞌ tsjoom Alejandría na wjaanaꞌ ndyuaa Italia. Tsoom na joꞌ cuo̱o̱yâ. Joꞌ chii tuo̱o̱yâ juunaꞌ.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Jndye xuee nioom tyotsaayâ. Ncꞌuaaꞌ chii saacatsquia̱a̱yâ ndyeyu yuu na waa tsjoom Gnido. Ndoꞌ na taleicanda̱a̱ nntsaandyeyuuyâ na ndicwaⁿ maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa, joꞌ chii saanquiandyô̱ teiꞌno̱o̱ⁿyâ ndyuaa Salmón, saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacjeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Creta.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Jeeⁿ ndyaaꞌ ncꞌuaaꞌ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacañoomꞌwiꞌ tyuaaꞌñeeⁿ. Chii squia̱a̱yâ cwii joo na nndyooꞌ tsjoom Lasea na jndyunaꞌ Buenos Puertos yuu na tjaquieeꞌndiiꞌñe ndaaluee.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Jndye xuee tꞌo̱o̱ⁿyâ nato ñꞌeⁿ wꞌaandaa ncꞌe na tisꞌa mꞌaaⁿ jndye. Ndoꞌ jeꞌ jnda̱ tueꞌntyjo̱ ncuee na teincuuꞌ na cwii nncjaati wꞌaandaa ee jnda̱ macwitsaaquia̱a̱ꞌâ ncueesuaꞌ. Joꞌ chii Pablo seijno̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ nꞌom nnꞌaⁿ.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Matsoom:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Sa̱a̱ capeitaⁿ seiyoomꞌm ñꞌoom na tso tsꞌaⁿ na maleiñꞌoom wꞌaandaa ñequio tsꞌaⁿ na ꞌnaaⁿꞌ juunaꞌ. Ñꞌoom na tso Pablo tîcatseiñꞌoomꞌñê.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Wꞌaandaaꞌñeeⁿ meintyjeeꞌnaꞌ yuu na maxjeⁿ cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa. Sa̱a̱ ticueeꞌcheⁿ na ya na joꞌ joꞌ nncwintyjeeꞌnaꞌ naquiiꞌ ncueesuaꞌ. Ndoꞌ majndyendyetina cwiluena na tsaatsaatya̱a̱yâ. Jluena aa nchii nntsꞌaanaꞌ na nntsquia̱caño̱o̱ⁿyâ yuu na cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa tsjoom Fenice majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta. Ee joꞌ joꞌ ya nljooꞌndyô̱ ncueesuaꞌ ee tijndeii mawinom jndye.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Jndyo jndye tijndeii tijndeii. Tjantquienaꞌ wꞌaandaa jo ntyja na cwitsaayâ. Joꞌ chii jlaꞌtiuuna na ya na nntsaayâ. Quia joꞌ xjo na majaacue quiiꞌ ndaaluee cha nncwintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, jlaꞌwena juunaꞌ. Chii saayâ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ cañoomꞌwiꞌ tyuaaxeⁿncwe Creta.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Tyoowijndye na saayâ ndoꞌ teiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa. Majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta jnaⁿnaꞌ jondoꞌ cantyja na cwicaluiꞌ cancjuu ntquieeꞌ.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Jndyeꞌñeeⁿ tjomñe wꞌaandaa. Tyotseilcweꞌnaꞌ juunaꞌ. Joꞌ chii ꞌndya̱a̱to̱o̱yâ, cjaañꞌoomto jndye juunaꞌ yuu na ñeꞌcjaañꞌoomnaꞌ.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Teiꞌno̱o̱ⁿyâ cwii ndyuaaxeⁿncwe chjoo na jndyu Clauda. Joꞌ joꞌ ticueeꞌcheⁿ na jeeⁿcheⁿ jndeii mꞌaaⁿ jndye. Tyolajnda̱a̱yâ ndoꞌ juu xuljoo na tsaacantyjaandyô, ncꞌuaaꞌ chii jnda̱a̱ tua̱a̱ꞌâ juunaꞌ tsꞌom wꞌaandaa.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Jnda̱ tua̱a̱ꞌâ xuljoo tsꞌom wꞌaandaa jlaꞌtyeⁿna wꞌaandaa ñequio lꞌuaa cha tintyuiiꞌnaꞌ. Nquiaana xeⁿ nncjaacꞌo̱o̱ꞌ wꞌaandaa cwii joo na jndyunaꞌ Sirte yuu na jndye teiꞌ ñjom. Joꞌ chii toꞌñoomna liaa ntmeiⁿ na macwjaaꞌñenaꞌ jndye ee ñeꞌcalaꞌxjeeⁿꞌndyena na jndeii mantquie jndye wꞌaandaa. Jnda̱ joꞌ ꞌndyetona tjantquie jndye juunaꞌ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Teincoo cwiicheⁿ xuee ndicwaⁿ jndeii maquiꞌcaljoo jndye wꞌaandaa. Joꞌ chii to̱ꞌna tyotjeiiꞌna canchuu tsꞌomnaꞌ. Tyotueeꞌna joonaꞌ tsꞌom ndaaluee cha na nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ndoꞌ xuee jnda̱ ndyee chaꞌtso lꞌo̱o̱ tsꞌiaaⁿ cwentaaꞌ wꞌaandaa ncjo̱o̱yâ tyotjeiiꞌâ joonaꞌ ñequio lua̱a̱yâ, tyotua̱a̱ꞌâ joonaꞌ tsꞌom ndaaluee.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Jndye xuee taticantyꞌiaayâ ñeꞌquioomꞌ meiⁿ cancjuu. Ndoꞌ jeeⁿ ndyaꞌ jndeii tyoquiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa hasta tyolatiuuyâ tjaa chiuu cwii ya, maxjeⁿ nncwja̱a̱yâ.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Jnda̱ jaachꞌee xuee tacocwaaꞌâ. Joꞌ chii teintyjeeꞌ Pablo quiiꞌntaaⁿ nnꞌaⁿ. Matsoom:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Sa̱a̱ jeꞌ matsjo̱o̱ cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyo̱ xocwja̱a̱ya macanda̱ nquii wꞌaandaa nntsuunaꞌ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Ee ja matseixmaⁿya cwentaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom ndoꞌ mandiꞌntjo̱ⁿya nnoom. Tsjom teincoo jeꞌ jñoom cwii ángel cwentaaⁿꞌaⁿ na mꞌaaⁿya.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Matso ángelꞌñeeⁿ no̱o̱ⁿ: “Tincꞌoomꞌ ꞌu Pablo na nquiaꞌ ee maxjeⁿ nncueꞌ na mꞌaaⁿ tsaⁿmaⁿtsꞌiaaⁿ tꞌmaⁿ tsjoom Roma. Ndoꞌ cantyja ꞌnaⁿꞌ ꞌu chaꞌtso nnꞌaⁿ na quio ñꞌeⁿꞌ, Tyꞌo̱o̱tsꞌom nntsꞌaa na ticwjena.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Joꞌ chii ꞌo re cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee ja matseiyuꞌa na nntsꞌaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom chaꞌxjeⁿ na tso ángel no̱o̱ⁿ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Sa̱a̱ nncjaajuꞌyuunaꞌ jaa cwii ndyuaaxeⁿncwe.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Teinom chaꞌna quinꞌoom xuee na tyotsaayâ chii squia̱a̱yâ ndaaluee Adria. Lomañjaaⁿ majuꞌ jndye wꞌaandaa na wjaanaꞌ. Chaꞌna xcwe tsjom ndoꞌ jlaꞌno̱ⁿꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa na manndyooꞌ nntsquia̱a̱yâ yuu mꞌaaⁿ tyuaa.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Tueeꞌna ꞌnaⁿ na nntyꞌiaana cwanti njoom naquiiꞌ ndaatioo ndoꞌ jliuna njoom chaꞌna ntquiuu ncꞌaa. Tyꞌetyꞌetina chii jliuna njoom chaꞌna quinꞌoom ncꞌaa.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Nquiaana na nnquiꞌljoo wꞌaandaa ljo̱ꞌ. Joꞌ chii tueeꞌna ñequiee xjo quiiꞌ ndaaluee na ñjoomnaꞌ jo tsꞌaaⁿ wꞌaandaa na nlꞌanaꞌ na nncjaawintyjeeꞌcheⁿnaꞌ. Jnda̱ joꞌ ñequio na chjooꞌ nꞌomna cwii tyomeindoꞌtina na nleixuee.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Jnda̱ joꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa jlaꞌtiuuna na nleiꞌnomna. Joꞌ chii tyꞌena sta wꞌaandaa. Cweꞌ lꞌayana na ndooꞌ cwitueeꞌna ncjo naquiiꞌ ndaaluee na nlꞌanaꞌ na nncjaameintyjeꞌcheⁿ wꞌaandaa. Sa̱a̱ tiyuuꞌ, ee xuljoo cwitueeꞌna quiiꞌ ndaaluee na nleiꞌnomna.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Sa̱a̱ Pablo matsoom nnom capeitaⁿ ñequio sondaro ꞌnaaⁿꞌ:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Joꞌ chii tyjee sondaro tsꞌuaa na chuꞌtyeⁿ xuljoo. Mana ꞌndyena na tjawjaanaꞌ.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Quia na jaawindyooꞌ nleixuee seineiⁿ Pablo nda̱a̱ nnꞌaⁿ na cwaꞌna. Matsoom:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Joꞌ chii matsꞌaa tyꞌoo nda̱a̱ꞌyoꞌ na nlcwaꞌyoꞌ cha nncꞌomjndeiiꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyoꞌ xocwjeꞌyoꞌ. Chaꞌtsondyoꞌ nluiꞌnꞌmaaⁿndyoꞌ.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Jnda̱ tsoom na luaaꞌ toꞌñoom tyooꞌ. Tquiaaⁿ na quianlꞌuaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jo nda̱a̱ chaꞌtso naⁿꞌñeeⁿ. Jnda̱ joꞌ tyjeeⁿ juunaꞌ, to̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ na macwaaⁿꞌaⁿ.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Ndoꞌ na luaaꞌ sꞌaaⁿ chaꞌtsondyena tyꞌomtꞌmaaⁿꞌndyena nꞌomna. Mati joona to̱ꞌna tcwaꞌna.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Na chaꞌtsondyô̱ na mꞌaaⁿyâ tsꞌom wꞌaandaa, we siaⁿnto waljooꞌ ndyeenꞌaaⁿ nchooꞌ nqui nchooꞌ yomndyô̱.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Jnda̱ na tjacjoona na tcwaꞌna, quia joꞌ tyotioomna canchuu lqueeⁿ trigo tsꞌom ndaaluee cha nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Quia na jnda̱ teixuee, nnꞌaⁿ na cwileiꞌñꞌom wꞌaandaa tîcataꞌnaaⁿꞌna ndyuaaꞌñeeⁿ. Sa̱a̱ jliuna cwii joo yuu na tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee yuu ñequiiꞌ tsꞌoteiꞌ. Jlaꞌtiuuna ya xeⁿ nnda̱a̱ nlꞌana na nncjaaquieeꞌ wꞌaandaa joꞌ joꞌ.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Quia joꞌ ncjo na tueeꞌna tsꞌom ndaaluee na nncjaawintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, tyjena lꞌuaa na ñjoomnaꞌ. ꞌNdyena ncjoꞌñeeⁿ tsꞌom ndaaluee. Ndoꞌ jlaꞌcanaⁿꞌna nꞌoom palaꞌ na jlaꞌtyeⁿna ee joonaꞌ cwileilꞌueeꞌndyena na wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Ndoꞌ jlaꞌntyjana liaa jo sta wꞌaandaa na macwjaaꞌñenaꞌ jndye cha wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Jnda̱ chii to̱ꞌ wꞌaandaa na wjaanaꞌ jo yuu tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Sa̱a̱ squia̱a̱yâ cwii joo yuu cwitjom we tseiiꞌ ndaa. Mana tjacꞌo̱o̱ꞌ sta wꞌaandaa naquiiꞌ teiꞌ yuu na cañjeiiⁿ mꞌaaⁿ ndaa. Mana taticanda̱a̱ nntjeiiꞌndyena juunaꞌ. Ndoꞌ tsꞌaaⁿnaꞌ jnaⁿnaꞌ na tjatyuiiꞌ sꞌaa nmo̱ⁿ tꞌmaⁿ.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Quia joꞌ jlaꞌtiuu sondaro na nlaꞌcwjeena pra̱so cha tincꞌootaꞌljooꞌ naⁿꞌñeeⁿ na mana nleiꞌnomna.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Sa̱a̱ capeitaⁿ ñeꞌcwañomꞌm Pablo. Joꞌ chii tinquiaaⁿ na nlaꞌcwjee sondaro pra̱so. Ndoꞌ pra̱so na ꞌnaaⁿ na nntaꞌljooꞌ sa̱ꞌntjoom na joona najndyee catueeꞌndyena tsꞌom ndaaluee, cꞌootaꞌljooꞌna cha nlquiena tyuaatcwii.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Ndoꞌ ntꞌomcheⁿ cꞌoontyjondye cjooꞌ lcaaꞌ oo cjooꞌ lcaaꞌntaⁿꞌ na tyuiiꞌ wꞌaandaa. Joꞌ na chaꞌtsondyô̱ ya squia̱a̱yâ tyuaatcwii.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.