Atos 27
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs NTLH
1 Jlaꞌtiuuna na njñoomna Pablo ndyuaa Italia. Joꞌ chii tioona cwenta jom ñequio ntꞌomcheⁿ pra̱so lꞌo̱ capeitaⁿ na jndyu Julio, tsꞌaⁿ na matsa̱ꞌntjom cwii tmaaⁿꞌ sondaro na jndyunaꞌ Augusto. Ndoꞌ ja Lucas, tjo̱ñꞌa̱ⁿ ñꞌeⁿ Pablo.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Saacuo̱o̱yâ wꞌaandaa. Ndoꞌ tjañꞌeⁿ Aristarco ñꞌeⁿndyô̱. Jom tsꞌaⁿ tsjoom Tesalónica ndyuaa Macedonia. Ndoꞌ wꞌaandaaꞌñeeⁿ jnaⁿnaꞌ tsjoom Adramitio na wjaanaꞌ njoom na mꞌaⁿ ꞌndyoo ndaaluee ndyuaa Asia. Jnda̱ tuo̱o̱yâ, mana saayâ.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Cwiicheⁿ xuee squia̱a̱yâ tsjoom Sidón. Ndoꞌ Pablo, sꞌaa Julio na wiꞌ tsꞌom jom. Tquiaa tsaⁿꞌñeeⁿ ñꞌoomꞌ na nncjaacandoꞌyaaⁿ nnꞌaⁿ na ya ñꞌoom jom ñꞌeⁿndye ndoꞌ na nnteiꞌxꞌeeyana jom.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Jnda̱ chii saacuo̱o̱nndaaꞌâ wꞌaandaa. Jnaaⁿyâ tsjoom Sidón. Saanquiandyô̱ nandyeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Chipre ee joꞌ joꞌ tijndeiiti maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa cantyja na tsaayâ.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Saawiꞌno̱o̱ⁿyâ ñꞌeⁿ wꞌaandaa nacjeeꞌ ndyuaa Cilicia ñequio ndyuaa Panfilia. Squia̱a̱yâ tsjoom Mira ndyuaa Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Joꞌ joꞌ ljeii capeitaⁿ wꞌaandaa na jnaⁿnaꞌ tsjoom Alejandría na wjaanaꞌ ndyuaa Italia. Tsoom na joꞌ cuo̱o̱yâ. Joꞌ chii tuo̱o̱yâ juunaꞌ.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Jndye xuee nioom tyotsaayâ. Ncꞌuaaꞌ chii saacatsquia̱a̱yâ ndyeyu yuu na waa tsjoom Gnido. Ndoꞌ na taleicanda̱a̱ nntsaandyeyuuyâ na ndicwaⁿ maquiꞌcaljoo jndye sta wꞌaandaa, joꞌ chii saanquiandyô̱ teiꞌno̱o̱ⁿyâ ndyuaa Salmón, saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacjeeꞌ ndyuaaxeⁿncwe Creta.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Jeeⁿ ndyaaꞌ ncꞌuaaꞌ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ nacañoomꞌwiꞌ tyuaaꞌñeeⁿ. Chii squia̱a̱yâ cwii joo na nndyooꞌ tsjoom Lasea na jndyunaꞌ Buenos Puertos yuu na tjaquieeꞌndiiꞌñe ndaaluee.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Jndye xuee tꞌo̱o̱ⁿyâ nato ñꞌeⁿ wꞌaandaa ncꞌe na tisꞌa mꞌaaⁿ jndye. Ndoꞌ jeꞌ jnda̱ tueꞌntyjo̱ ncuee na teincuuꞌ na cwii nncjaati wꞌaandaa ee jnda̱ macwitsaaquia̱a̱ꞌâ ncueesuaꞌ. Joꞌ chii Pablo seijno̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ nꞌom nnꞌaⁿ.
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Matsoom:
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Sa̱a̱ capeitaⁿ seiyoomꞌm ñꞌoom na tso tsꞌaⁿ na maleiñꞌoom wꞌaandaa ñequio tsꞌaⁿ na ꞌnaaⁿꞌ juunaꞌ. Ñꞌoom na tso Pablo tîcatseiñꞌoomꞌñê.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Wꞌaandaaꞌñeeⁿ meintyjeeꞌnaꞌ yuu na maxjeⁿ cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa. Sa̱a̱ ticueeꞌcheⁿ na ya na joꞌ joꞌ nncwintyjeeꞌnaꞌ naquiiꞌ ncueesuaꞌ. Ndoꞌ majndyendyetina cwiluena na tsaatsaatya̱a̱yâ. Jluena aa nchii nntsꞌaanaꞌ na nntsquia̱caño̱o̱ⁿyâ yuu na cwiꞌoomeintyjeeꞌ lꞌaandaa tsjoom Fenice majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta. Ee joꞌ joꞌ ya nljooꞌndyô̱ ncueesuaꞌ ee tijndeii mawinom jndye.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Jndyo jndye tijndeii tijndeii. Tjantquienaꞌ wꞌaandaa jo ntyja na cwitsaayâ. Joꞌ chii jlaꞌtiuuna na ya na nntsaayâ. Quia joꞌ xjo na majaacue quiiꞌ ndaaluee cha nncwintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, jlaꞌwena juunaꞌ. Chii saayâ saawiꞌno̱o̱ⁿyâ cañoomꞌwiꞌ tyuaaxeⁿncwe Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Tyoowijndye na saayâ ndoꞌ teiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa. Majuu ndyuaaxeⁿncwe Creta jnaⁿnaꞌ jondoꞌ cantyja na cwicaluiꞌ cancjuu ntquieeꞌ.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Jndyeꞌñeeⁿ tjomñe wꞌaandaa. Tyotseilcweꞌnaꞌ juunaꞌ. Joꞌ chii ꞌndya̱a̱to̱o̱yâ, cjaañꞌoomto jndye juunaꞌ yuu na ñeꞌcjaañꞌoomnaꞌ.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Teiꞌno̱o̱ⁿyâ cwii ndyuaaxeⁿncwe chjoo na jndyu Clauda. Joꞌ joꞌ ticueeꞌcheⁿ na jeeⁿcheⁿ jndeii mꞌaaⁿ jndye. Tyolajnda̱a̱yâ ndoꞌ juu xuljoo na tsaacantyjaandyô, ncꞌuaaꞌ chii jnda̱a̱ tua̱a̱ꞌâ juunaꞌ tsꞌom wꞌaandaa.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Jnda̱ tua̱a̱ꞌâ xuljoo tsꞌom wꞌaandaa jlaꞌtyeⁿna wꞌaandaa ñequio lꞌuaa cha tintyuiiꞌnaꞌ. Nquiaana xeⁿ nncjaacꞌo̱o̱ꞌ wꞌaandaa cwii joo na jndyunaꞌ Sirte yuu na jndye teiꞌ ñjom. Joꞌ chii toꞌñoomna liaa ntmeiⁿ na macwjaaꞌñenaꞌ jndye ee ñeꞌcalaꞌxjeeⁿꞌndyena na jndeii mantquie jndye wꞌaandaa. Jnda̱ joꞌ ꞌndyetona tjantquie jndye juunaꞌ.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Teincoo cwiicheⁿ xuee ndicwaⁿ jndeii maquiꞌcaljoo jndye wꞌaandaa. Joꞌ chii to̱ꞌna tyotjeiiꞌna canchuu tsꞌomnaꞌ. Tyotueeꞌna joonaꞌ tsꞌom ndaaluee cha na nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ndoꞌ xuee jnda̱ ndyee chaꞌtso lꞌo̱o̱ tsꞌiaaⁿ cwentaaꞌ wꞌaandaa ncjo̱o̱yâ tyotjeiiꞌâ joonaꞌ ñequio lua̱a̱yâ, tyotua̱a̱ꞌâ joonaꞌ tsꞌom ndaaluee.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Jndye xuee taticantyꞌiaayâ ñeꞌquioomꞌ meiⁿ cancjuu. Ndoꞌ jeeⁿ ndyaꞌ jndeii tyoquiꞌcaljoo jndye tꞌmaⁿ wꞌaandaa hasta tyolatiuuyâ tjaa chiuu cwii ya, maxjeⁿ nncwja̱a̱yâ.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Jnda̱ jaachꞌee xuee tacocwaaꞌâ. Joꞌ chii teintyjeeꞌ Pablo quiiꞌntaaⁿ nnꞌaⁿ. Matsoom:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Sa̱a̱ jeꞌ matsjo̱o̱ cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyo̱ xocwja̱a̱ya macanda̱ nquii wꞌaandaa nntsuunaꞌ.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Ee ja matseixmaⁿya cwentaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom ndoꞌ mandiꞌntjo̱ⁿya nnoom. Tsjom teincoo jeꞌ jñoom cwii ángel cwentaaⁿꞌaⁿ na mꞌaaⁿya.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Matso ángelꞌñeeⁿ no̱o̱ⁿ: “Tincꞌoomꞌ ꞌu Pablo na nquiaꞌ ee maxjeⁿ nncueꞌ na mꞌaaⁿ tsaⁿmaⁿtsꞌiaaⁿ tꞌmaⁿ tsjoom Roma. Ndoꞌ cantyja ꞌnaⁿꞌ ꞌu chaꞌtso nnꞌaⁿ na quio ñꞌeⁿꞌ, Tyꞌo̱o̱tsꞌom nntsꞌaa na ticwjena.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Joꞌ chii ꞌo re cꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee ja matseiyuꞌa na nntsꞌaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom chaꞌxjeⁿ na tso ángel no̱o̱ⁿ.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Sa̱a̱ nncjaajuꞌyuunaꞌ jaa cwii ndyuaaxeⁿncwe.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Teinom chaꞌna quinꞌoom xuee na tyotsaayâ chii squia̱a̱yâ ndaaluee Adria. Lomañjaaⁿ majuꞌ jndye wꞌaandaa na wjaanaꞌ. Chaꞌna xcwe tsjom ndoꞌ jlaꞌno̱ⁿꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa na manndyooꞌ nntsquia̱a̱yâ yuu mꞌaaⁿ tyuaa.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Tueeꞌna ꞌnaⁿ na nntyꞌiaana cwanti njoom naquiiꞌ ndaatioo ndoꞌ jliuna njoom chaꞌna ntquiuu ncꞌaa. Tyꞌetyꞌetina chii jliuna njoom chaꞌna quinꞌoom ncꞌaa.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Nquiaana na nnquiꞌljoo wꞌaandaa ljo̱ꞌ. Joꞌ chii tueeꞌna ñequiee xjo quiiꞌ ndaaluee na ñjoomnaꞌ jo tsꞌaaⁿ wꞌaandaa na nlꞌanaꞌ na nncjaawintyjeeꞌcheⁿnaꞌ. Jnda̱ joꞌ ñequio na chjooꞌ nꞌomna cwii tyomeindoꞌtina na nleixuee.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Jnda̱ joꞌ nnꞌaⁿ na cwileiñꞌom wꞌaandaa jlaꞌtiuuna na nleiꞌnomna. Joꞌ chii tyꞌena sta wꞌaandaa. Cweꞌ lꞌayana na ndooꞌ cwitueeꞌna ncjo naquiiꞌ ndaaluee na nlꞌanaꞌ na nncjaameintyjeꞌcheⁿ wꞌaandaa. Sa̱a̱ tiyuuꞌ, ee xuljoo cwitueeꞌna quiiꞌ ndaaluee na nleiꞌnomna.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Sa̱a̱ Pablo matsoom nnom capeitaⁿ ñequio sondaro ꞌnaaⁿꞌ:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Joꞌ chii tyjee sondaro tsꞌuaa na chuꞌtyeⁿ xuljoo. Mana ꞌndyena na tjawjaanaꞌ.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Quia na jaawindyooꞌ nleixuee seineiⁿ Pablo nda̱a̱ nnꞌaⁿ na cwaꞌna. Matsoom:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Joꞌ chii matsꞌaa tyꞌoo nda̱a̱ꞌyoꞌ na nlcwaꞌyoꞌ cha nncꞌomjndeiiꞌ nꞌomꞌyoꞌ ee meiⁿcwiindyoꞌ xocwjeꞌyoꞌ. Chaꞌtsondyoꞌ nluiꞌnꞌmaaⁿndyoꞌ.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Jnda̱ tsoom na luaaꞌ toꞌñoom tyooꞌ. Tquiaaⁿ na quianlꞌuaaꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jo nda̱a̱ chaꞌtso naⁿꞌñeeⁿ. Jnda̱ joꞌ tyjeeⁿ juunaꞌ, to̱o̱ⁿꞌo̱ⁿ na macwaaⁿꞌaⁿ.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Ndoꞌ na luaaꞌ sꞌaaⁿ chaꞌtsondyena tyꞌomtꞌmaaⁿꞌndyena nꞌomna. Mati joona to̱ꞌna tcwaꞌna.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Na chaꞌtsondyô̱ na mꞌaaⁿyâ tsꞌom wꞌaandaa, we siaⁿnto waljooꞌ ndyeenꞌaaⁿ nchooꞌ nqui nchooꞌ yomndyô̱.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Jnda̱ na tjacjoona na tcwaꞌna, quia joꞌ tyotioomna canchuu lqueeⁿ trigo tsꞌom ndaaluee cha nntseixjeeⁿꞌñenaꞌ na jaaꞌ wꞌaandaa.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Quia na jnda̱ teixuee, nnꞌaⁿ na cwileiꞌñꞌom wꞌaandaa tîcataꞌnaaⁿꞌna ndyuaaꞌñeeⁿ. Sa̱a̱ jliuna cwii joo yuu na tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee yuu ñequiiꞌ tsꞌoteiꞌ. Jlaꞌtiuuna ya xeⁿ nnda̱a̱ nlꞌana na nncjaaquieeꞌ wꞌaandaa joꞌ joꞌ.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Quia joꞌ ncjo na tueeꞌna tsꞌom ndaaluee na nncjaawintyjeeꞌcheⁿ wꞌaandaa, tyjena lꞌuaa na ñjoomnaꞌ. ꞌNdyena ncjoꞌñeeⁿ tsꞌom ndaaluee. Ndoꞌ jlaꞌcanaⁿꞌna nꞌoom palaꞌ na jlaꞌtyeⁿna ee joonaꞌ cwileilꞌueeꞌndyena na wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Ndoꞌ jlaꞌntyjana liaa jo sta wꞌaandaa na macwjaaꞌñenaꞌ jndye cha wjaantquienaꞌ wꞌaandaa. Jnda̱ chii to̱ꞌ wꞌaandaa na wjaanaꞌ jo yuu tjaquieeꞌndiiꞌ na mꞌaaⁿ ndaaluee.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Sa̱a̱ squia̱a̱yâ cwii joo yuu cwitjom we tseiiꞌ ndaa. Mana tjacꞌo̱o̱ꞌ sta wꞌaandaa naquiiꞌ teiꞌ yuu na cañjeiiⁿ mꞌaaⁿ ndaa. Mana taticanda̱a̱ nntjeiiꞌndyena juunaꞌ. Ndoꞌ tsꞌaaⁿnaꞌ jnaⁿnaꞌ na tjatyuiiꞌ sꞌaa nmo̱ⁿ tꞌmaⁿ.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Quia joꞌ jlaꞌtiuu sondaro na nlaꞌcwjeena pra̱so cha tincꞌootaꞌljooꞌ naⁿꞌñeeⁿ na mana nleiꞌnomna.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Sa̱a̱ capeitaⁿ ñeꞌcwañomꞌm Pablo. Joꞌ chii tinquiaaⁿ na nlaꞌcwjee sondaro pra̱so. Ndoꞌ pra̱so na ꞌnaaⁿ na nntaꞌljooꞌ sa̱ꞌntjoom na joona najndyee catueeꞌndyena tsꞌom ndaaluee, cꞌootaꞌljooꞌna cha nlquiena tyuaatcwii.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ndoꞌ ntꞌomcheⁿ cꞌoontyjondye cjooꞌ lcaaꞌ oo cjooꞌ lcaaꞌntaⁿꞌ na tyuiiꞌ wꞌaandaa. Joꞌ na chaꞌtsondyô̱ ya squia̱a̱yâ tyuaatcwii.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.