Lucas 7
Bro Nkifrarhu Mrokfot (AMP) vs BKJ
1 Jisasr ndharhof met yindarim mrokfom kfo ptha dbruf tany buga hehato tfit yimor Kaperneamko.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Ndharhof amiroh keptenrhu hingrna yimar dbohneft yakhato be tu bi brboht rhumot nohneft. Nd amiroh keptenr be tu marbitn htamourr nd rorhu hingrna yimar.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Ndnatn Jisasrhu nia mrokfot wanyhato wom Judaroh bro yufet yimam kutewumm “eldam,” rom tkrurafmor Jisasrhu mihtiyakhato rorhu hingrna yimarhu yak marnyaneft.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 — ausente —
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 — ausente —
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Be yihom kfakmotmr yimor. Jisasr bi brbo toh hanyetrn, nd amiroh keptenr turhu wom yimatm tkruraf memorm, “Wakfo rafotwakomr, mirahr nanhu kunys aneya. Na nhai dborioh yimayann nanhu kunys nieruhar.
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Yo nhaf na rorpno yinyeft na nhai tu hifa dborioh yimayann yirhoya brbo rorpno. Be inji nndo tohhato be akfokahtr, nanhu hingrna yimar marnyanirahr.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Nanhu toh nmbuhat to inji buga. Na to wom bro yufetrhu yinhitn tohwa. Rorn tamoh tamoh hingrnefm kahukra. Soldiam nanhu yinhit tohwom fitoh yimar kfo kanganr, ‘Wania,’ nd yimar niewur. Kfo kanganr, ‘Wanju,’ nd yimar kitr. O nanhu hingrna yimar tamoh hingrnefm kfiwanr, nd hingrnefm hingrnewurm. Ndnatn na kanga be inji nndo tohhato akfokahtr, nanhu hingrna yimar marnyanirahr.”
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Jisasr nd yimarhu mrokfefm wanyhato tuha mrokfo duhatr rhumor. Tfit kekutnihato nd ror hik hanymo yimam kfo memorm, “Barenko, nd yimar nndo wom kmi thofer. Rorhu nkifrar nndohr. Nd mrokfot kfiwatr, nanhu yima yuhur duka kanga, Isrerkort nhai wom yimar htikahanr o wanykahanr kfo mekahra, ‘Be inji nndo tohhato wakfokahtn dbohnet yimar marnyanirahr.’ Nhai. Nhai ndhtet duket yimar htikaha.”
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Be nd yimam nd amiroh keptenr kfo tkrurafmom tfit kunyko yihato mhtimomr nd keptenrhu hingrna yimar bi marnyaniyetrn.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Tfit hwe nfha nd wom yiharn wom kmit kutewumt Naint ndko yimor. Nhaf nd rorhu disaipermi nd wom womt rpat yimom.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Yimomn, yuhre memom, “Ka kmi yifhatikt yau hafknenirahnomt”, asha htiyak hanymomm yima gur hanur hnamohat. Nd nohmo yimar wom met dhirthu rpa mif yonr nohemort. Be nd met dhirthu yonr nohmotr, nd kmithu met yindarim hanynhohato memom, “Yopnhorahnomt.”
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Bror nd met dhirt htihato yuhuwafmort. Hti yuhuwafhato kfo memort, “Inji anurwahn.”
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Inji kfonitart, yau yaknihato nd yima gu krokt rim tayoutitrt. Be tfit nd yima gu krokt tita hanyukm afo yihom tohtewum. Yihom toh tewatm, Jisasr kfo kangr, “Na kfiwann nda yima damiage wasinya.”
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Inji kfomotr, be nd bi nohet yima damiagr myenyjwohato mrokfo pthamor. Be Jisasr yaknimorrn, nd yonr mmemtpno rim kfo memor, “Asor bi tfit ninhu yonr.”
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Be yimam nd noheh yimar yak kasinyamo yuhat htihato nhai yima yuhetm rhurmom. Bro yanuheft fakmotm. Yanuheft yakmottm, tfit Bro Nkifrar naku kfo yindhormomko. Kfo memom, “Bro profetr bi niaror. Bro Nkifrar turhu yon kunys miyak htiyakneft bi niaror.”
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Be nd Jisasr noheh yimar yak kasinyamo yuhathu mrokfot nhai wom brbo warhu hasormot. Ur Juda tkit tkitm ur fitoh fitoh tkitm, wany bugamomt Jisasrhu noheh yimarhu kasinya nmbuhat.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Jonrhu uhik ahik htfasyukm nd Jisasr namo neft wanyhato Jonr kfo nuhas bonuhasmomr.
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 Jonr wanyhato turhu uhik ahik htfasyuk hus yimaf naku yakhato kfaf memorf, “Brorpno waifn. Waikahfnn, wattiwon wamitwafnr, ‘Ni aso nd nom toh gari hasiwa yima o tor yuhre niewur?’”
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Be nd hus yimaf yimofn, Jisasrpno mfnahhato mkfo memofr, “Jonr famurno, ‘Wattiwon wamitwafnre, “Ni aso nd nom gari hasiwa yima o tor yuhre niewur?” ’”
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Nd yihart rof mifnahmohat bok met yindarim womhtet dbohnefetm Jisasr fak marnya hasomor. Bok yimam kmi yarh fknayetm fak marnyamourm, yo nyinga kunyjetm fak marnyamourm.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 To be ndnettn rof mikfo ttiwonmohat tfit kfaf memorf, “Tfit waikahfnn, Jonr wakfo nuhastwafnr nd nifn hrek htitawo nefm yo wanuka mrokfom. Wakfo nuhastwafnr nd nyinga kunyjetm marnyani yuhat yo wura bebetm marnyani yuhat nd mimbr yaketm marnyani yuhat yo yimbhindang kihmniyetm marnyani yuhat, noheh yimam myenyjwo yuhat yo nd fasoh knbokroh rirhuyuk yimam Bro Nkifrarhu tu mrokfo mifm wanuka yuhat. Nd ndm wakfo nuhas bonuhastwafnr.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Yo wakfo wamitwafnr, yimam Bro Nkifrar hik hanyhato tfit na niwa nefm mhti yakhato nhai suhkahm, nd yimam ayindhortwam.”
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Be nd yimaf yimof. Yimotf, rofhu mongkorn met yindarim Jonrhu hingrnafathu mrokfom kfo ttiwonmorm. Kfo memorm, “Niko Jonrhu htit yimohat yima toh duha tkitt, tamohm memoko ai ahtinom? Ka memoko yimar mrokfom rim kfota mkfotetr ai ahtinom?
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 O be nd hifa hifa wondh wuska hmbreyet yimar memoko ai ahtinom? Nd yimam hifa hifa wondh wuskam hmbreyetm, ndhtet yimam kingroh kuny kmifam tohwa yimayem.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 To nikome tamohroh htit yimoko? Profetrhu htit yimoko? Akfoyanko. Ror tu profeter. Bingotroh profetroh hingrneft nhai rorhu hingrneft kanjo rhukaht. Nhai.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 Tor nd yima Jonrn Bro Nkifrarhu rfa borngt kfo memot, ‘Wawanyko Bro Nkifrarhu mrokfefthu kfo nuhas hanyuk yimar tohak hanyrahrko. Rorn yihotar mngon hanyrahrr.’
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 Na kfiwanko, Jonrhu yufat be tu broyet, nhai wom yimar Jonrhu yufat kanjo rhukaht. To tfit kfiwanko, fitoh yimarn tu Bro Nkifrarhu kingdomkfotn ftohr, tor nd yimarn tu bro yufa mift yakrahr.”
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Nd met yindarimi takis marut yakyuk yimam bi Jonrpno baftais yaketmn tfit Jisasr nd mrokfom kfo pthamohat rom sinyahato kfo memom, “Bro Nkifrarhu mrokfot tu fipayetet.”
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 To tfit Farisimi boririfhuthu tisamn nhai wany yindhorrmomt. Hany jbornamomt Jonr pthamo mrokfot yo nhai wofnrmom Jonrhu rroh baftaisneft.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Jisasr tfit pthahato kfo memor, “Ar yiharhof yimam tamoh shrmn akfo nhombrayanm? Finji kanjo yorhwam?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Yon mumenm maket swirm o wumt swirm rhuhato nnakfo nnakfiwa kanjo nnakfiwuko. Womm rirhuhato womm rikfo mirahmm, ‘Nom tuhan yindarif niyak tatrutwa yiha wumtwa musikkfot wumtnomt, niko nhai grharfoko. Nur windohm mayi nmbuhampno rpat windohnomm, niko nhai nurrfoko.’ Inji yon mumenm kanjo nnakfo nnakfiwuko.
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 Jon baftaisr niamohat, ror nhai nuwa ya bupa yarmor. Ndtn niko hti kfo memoko, ‘O Jonr fasoh kmi yarhm fknemomr. Nhai nuwa bupa yekahr.’ Inji kfomokomr.
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Tfit ar yihat na nikmoh tu Bro Najema niamohat, bupa nuwa yewota, tfit ndt htihato tfit kfo kangko, ‘Wahtiko nd yimar nuwa yemungrofoter yo spaket drinkfot masat hmbritarn spakwor. Yo takis yekwa yimami fasoh nefm niwa yimampno nabnot habriwor.’ Inji inji kfiwukma.
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Bro Nkifrarhu duka tungunefrn tamoh tamoh nefm mhfnahnewatrm, nd tkittn yimam htihato kfo kangm yafotheter nd rorhu dukefr.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Farisir yihato Jisasr kfo memorr, “Krif waniakahnn nanhu kunysn nuwa yerahno.” To be Jisasr nd Farisirhu kunys yihato nuwa famor.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 To nd kmitn wom fasoh nefm nayet mett tohmout. Ndha tohettn, wanymot Jisasr nd Farisirhu kunyshu nia nuwa ye nmbuhat. Rot inji wanyhato fakmot tahiye hingrnayet wel knt. Yakhato yimot nd Jisasr rhumo kunysn.
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 Rot nd mett yimotn, Jisasrpno mtohmot. Mtohhato nurmout. Nurhato nd rothu nur nyingaroh bupam yima Jisasrhu wuramn mitohmoum. Mitohmotm, tfit yimathu tmarifaye trk domtmoutm. Inji na hanymotn, yimarhu wurat rithu kiyakmotrn, frhaddohato nd rot hanymo welpaye wuram fuk wunamotr.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Nd Jisasr naku yakmo Farisir inji htihato be yima yuhurn duka memor, “Ndar yimar tu profet mifr arhur, to bi hti nhtarfort nd mett ror tir htewat. Ndt nhai tu dborioh mett tir htakahtr, fasoh fasoh nefm nayet metet.”
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Jisasr inji wanyhato kfo memorr, “Saimon, na wom mrokfeft ninpno afo kforhota wawanyswa.” Saimon memor, “Yinowe injuwe, waptha.”
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Jisasr kfo memorr, “Wom hus yimaf wom yimarpno maruha fakmof. Memof, ‘Kto tfit maruhetenone hirahnomn.’ Wom yimarn 100 kinakfot fakmor. Womrn 10 kinakfot fakmor.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Be tfit kto nhai womr niahato nd rof yaknimo maruham tfit hermofr. Be nd maru tikat yimar garitihato nhai tfit marimor, ‘Tfit wompam naku tndau hatohruha.’ Be duka mumafmorf. To ni Saimonn waduka nd hus yimaf. Frohrn yirforn nd yimar namo dborioh neft kfo yindorrforr? Nd bro marufa yakmorn o habhi marufa yakmo yimarn?”
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Saimonr memor, “Na kanga nd bro marufa yakmo yimarn yihato kfo yindhorrforr.” Jisasr memorr, “Uwa hifa kfiwun.”
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Jisasr kekutnihato mett htihato Saimonr kfo memorr, “Htitwont ndar mett? Na ninhu kunys niehat, nhai bupam yakrfonn, wuram yuk kifsarfona. Nhai. Wahti ndar mettn, niesn rothu nur bu nyingaye fuk kifsetm nanhu wuram, yo rothu tmarshu tmarifaye trk domttm.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Yo na ninhu kunys nia yarim rhuhat ni nhai rithu kiyakhato frhaddorfona. Nhai. Ndar mett niahato nanhu wuram yakhato frhadditm.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Ni nhai welpaye yukrfont nanhu mfhat. Ndar mettn niahato nanhu wuram welpaye fuk wunita.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Ndnatn na kifwann, nd mett namo boknabok fasoh fasoh nefm bi fak thu ahuyant bi. Ndnatn na masat yuhu mongisa. Nd yimar habhi nefenm yak thu hayetr, be inji tefinano yuhu mongiwora.”
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Be nd mett Jisasr kfo memort, “Ninhu fasoh fasoh nefm bi fak tuhahuyann.”
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Be nd rpa tebort rhu hasoyuk yimam tum rinakfo nakfo memom, “Ndre tamohtet yimarn, yimaroh fasoh fasoh nefm yak tuhahukarm?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Nd mett Jisasr kfo memort, “Ni Bro Nkifrar yak hikwa nmbuhatn fak marnyern. Hifa yindhor yima yuhurpno wanju.”
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.