Atos 22

Amanab NT (AMN_ANA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Afa Pol sihini og, “Saglag i nilite i sahig kana mom.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Afa ehe maia Hibru mo na sihinaba ena mom higinim asa ehengel fwina mwalfwai sifina. Afa Pol maisim sihiagofena.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Kaba Ju el. Kikeafena kembigba Tarsus Silisia nai na provins. Afa ka blog hwa nai yi muhnafeg. Afa Gamaliel kam numwehe bigelni simbianga na nihe mom ogfunagena. Afa Ka Godim fwina membenagim asa ka wasneig gafugafeg ehem patalkuiagim asa ne glau gwenaig esi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Afa ambangel Kristen na mina afuiagim ka ehengelim haig haig esehiagena. Ka saglag mi angwafig mi lambifenam kalabus yi aitiafnaba asa mingnag pigihiana.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Afa misog pris i mungwali kaunsil i ati anwenafini kana moba nufunafeg. Autunam ehengel kam pas la wasneig mo ginof fainibi asa ka Damaskus nai Ju saglag elim fai, asa koka Damaskus gam ikanam Kristen elim sen na Jerusalem gam kike lamblufe asa ma amtakwalig hiagi.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Afa ka ikan osu misosuf gigini Damaskus la opugufenamba asa ikana heven lanai ombusug kwania kam wagigo fakana.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Asa ka bite la pe gifinimbi afa ka elni mengigim higina kam sihina og, ‘Sol, Sol! Haisenaba sa ne kam amtakwali aflana?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ka sahana kog, ‘Ainiyag, ne amban?’ Afa ehe esona og, ‘Kaba Sisas Nasaret lanai asa ne kam amtakwali aflana.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Afa el sa ka afuna ati ehe ombusugbi nanguni afa mas ehena mengig higini mo asa kam sihina gofena.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Afa ka sahana kog, ‘Ainiyag, mango ka fefe?’ Afa Ainiyag esona og, ‘Buihianam ika Damaskus gam sefuka. Afa enanai yi sa nem el sihinafe enag mungwali gafugag God nem fwahanag asa ne esefe.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Afa enag ombusug kwania nofugum kam tonbusinaba asa kikeafna hihe ambenam kam ninga na kehlinim Damaskus gam wani saiye afuna.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Afa enanai yi Ananaias gafena. Afa enag el Godna nihe mom suialag patalkufe ule afa enanai mungwali Ju el ehem fwina suialafe flini.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Ehe kam nangunam asa ehe blo ka nai yi muhla pugu gofenaba afa sihina og, ‘Kana nilite Sol, sa bahia ninofe.’ Asa ka ikagna ehem nanguna.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Afa Ananaias kam sihina og, ‘Bigelni simbianigana God nem fwahanag asa ehena sawiegim anwenafenam afa Sisas Godna suialag elim nangunam asa heafna mengigim higina.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Afa eba ne ikanam elim Godna haig haig sihinigefe afa sa ne mangwal nanguna afa higina enam ne sihinife.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Asa nofeka awauifi. Buihianam bu la penam Ainiyagim unenaiba asa ma neana nufwehimo gigiafenai.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Afa ka Jerusalem gam pese blonam afa maia ka Godna kwania lala sefu beten fiaufenaba asa la itila lofug nanguna.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Afa ka nangug Ainiyagim afa ehe kam esona og, ‘Afa kana mo faigbi asa el ena mo mas flig mo eba sa ne ikagna Jerusalem fwahanam ika.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Afa ka sihina kog, ‘Ainiyag, mungwali anwenafig ambangel sa nem olug oniginig asa ka enag elim mungu mungu laskuhlag lala nai lambikafena asa kwaskofefena kalabus lala laitiafena.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Afa maia el neana gafugag elim Stivenim tigifatinimbi ka gafa enam sawifena afa ka ehengelni lofug nangwagofena.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Afa Ainiyag kam enaig sihifena og, ‘Amo se ika, ka nem membi yi afwambanai gam ningihiafe.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Afa mungwali el sumi yi mo higinim afa olug kakageagini ming mo higigim oksini. Ehengel fwina laginim esogona og, “Sonag elimbi sa gwesim tigifati. Ese gofufe.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Afa ehengel laginim afa lofug fuluwal flagifini afa smof ehuwagifinim sisi gam taitufifini.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Afa soldiana misog el heafna elim esoni og, “Polim nimbiafgelni lala gam wanig afu. Afa wena fifileflinim asa mog gim sahanagi haisegba Ju el nem fenagig.”
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Afa Polna ningam kikenaginim asa ogna fifileflinagi afa Pol soldiam esona og, “Romna nihe mo enaig eseg nofeka Rom elim ahmona tigeki maia mo sihiba. Kaba Rom el.”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Afa enag soldia higinam afa ikanam heafna misog elim nangunam asa sahana og, “Haig ne ehem esenag? Sonag elbi eba Rom el.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Afa misog el blonam Polim sahanagena og, “Sa kam sihina nemba Rom el ho?” Afa Pol esona og, “Ei kaba enaig el.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Afa misog el sihina og, “Ati ka kaksag kig Rom gavmanim faig afa sa ka Rom el gohug.” Afa Pol wahigi sihina og, “Afa kana afahumonigbi eba Rom el asa ka gafa ehengel nai.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Afa soldia ogna ehem tiginim sahanagi afa ena mom higinim asa ikagna fwahi apuke afuna. Afa misog el onigina ehe sa Rom elim sen na kikenuwagiafena asa enam embefena.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Afa misog el ogna numwehe anwenafe haisegba Ju el Polim fenagig. Asa ming osuna soldia Polim sen mo pitigifihianagibi afa sa misog el kaunsilim saglag pris mi mo sihinibi asa ma ambegohi. Asa Polim wani ambenam ehengel nai yi olyi lasuni.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.