João 18
Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC
1 Jesúsña allempo maʼyochuanmapaʼ allent̃a ahuanman pueyochreshaʼ oʼch ahuanmuet yom̃taʼn amañesreʼto. Ñeñt̃ amañesreʼteʼpaʼ añ paʼsoʼcheñ Cedrón. Allña yom̃taʼnpaʼ alloʼtsen narmetsmaʼ, all c̈hapña Jesús epuet pueyochreshaʼ.
1 Depois dessas palavras, Jesus saiu com os seus discípulos para além da torrente de Cedron, onde havia um jardim, no qual entrou com os seus discípulos.
2 Ñehua, Judas ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ Jesús ñapaʼ eʼñe puentarña all, t̃arroʼmar ahuañmoʼchot̃eñ Jesúspaʼ allecma apc̈hatenan pueyochreshaʼ.
2 Judas, o traidor, conhecia também aquele lugar, porque Jesus ia freqüentemente para lá com os seus discípulos.
3 Judasñapaʼ allent̃a anman solltarneshaʼ ñam̃a guardianeshaʼ ñeñt̃ mueñen fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar. Ñetñapaʼ c̈hac̈haʼtet all elamparñet̃areret. Orraʼyesnenet ñam̃a poʼurare. Orraʼyesnenet ñam̃a alloch quellaret.
3 Tomou então Judas a coorte e os guardas de serviço dos pontífices e dos fariseus, e chegaram ali com lanternas, tochas e armas.
4 Jesúsñapaʼ eʼñe eñoteñ ora ñeñt̃chaʼ c̈hapoya allempo. Ñaña poctanetpaʼ atet̃ otapanet: —Sapaʼ ¿eseshaʼtña seʼnen?
4 Como Jesus soubesse tudo o que havia de lhe acontecer, adiantou-se e perguntou-lhes: A quem buscais?
5 Ñetñapaʼ atet̃ otoset: —Añcaʼye yeʼnen Jesús ñeñt̃ nazaretoʼmarneshaʼ. Ñañapaʼ alla oterraneterr: —Napaʼ añencaʼye. Judas ñeñt̃ pomueʼpaʼ ñapaʼc̈hoʼña alloʼtsen.
5 Responderam: A Jesus de Nazaré. Sou eu, disse-lhes. {Também Judas, o traidor, estava com eles.}
6 Allempo otenanet Jesús: “Napaʼ añencaʼye”, ñetñapaʼ oʼ cheterret paʼcheʼñonet̃paʼ allepaʼtchaʼ aʼtrraʼtet.
6 Quando lhes disse Sou eu, recuaram e caíram por terra.
7 Elloñapaʼ alla oterraneterr: —¿Eseshaʼtña seʼnen? Ñetñapaʼ alla otereterr: —Yapaʼ añ yeʼnen Jesús ñeñt̃ nazaretoʼmarneshaʼ.
7 Perguntou-lhes ele, pela segunda vez: A quem buscais? Disseram: A Jesus de Nazaré.
8 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Napaʼ oʼcaʼye notuapas napaʼ añen. Ñerraʼm nat̃eʼ seʼnenpaʼ neyochreshaʼñapaʼ semnatanet ñetpaʼ oʼch ahuanerret.
8 Replicou Jesus: Já vos disse que sou eu. Se é, pois, a mim que buscais, deixai ir estes.
9 Ñeñt̃paʼ t̃arroʼmar atet̃ ot allochñapaʼ att̃och etsota Jesús poʼñoñ atet̃ oʼ otuanom: “Ñeñt̃ allpon neyochreshaʼ pep̃atenen napaʼ amaʼt puesheñarrapaʼ amach naʼchencache.”
9 Assim se cumpriu a palavra que disse: Dos que me deste não perdi nenhum {Jo 17,12}.
10 Allempoña Simón Pedro ñeñt̃ occhellet̃paʼ ñañapaʼ poʼcchella chetaʼpaʼ oʼch c̈hontoʼtapaneñ corneshaʼ pueñañra puetepaʼtchaʼ tsorroñ. Ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Malco, ñeñt̃paʼ año pueñañra ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar.
10 Simão Pedro, que tinha uma espada, puxou dela e feriu o servo do sumo sacerdote, decepando-lhe a orelha direita. {O servo chamava-se Malco.}
11 T̃arraña Jesúspaʼ atet̃ otan Pedro: —Peshaʼterr p̃occhell allecma peneñ. Pocteʼcaʼye oʼch c̈hapona ñeñt̃ amueroc̈htatañt̃arroʼmar ñeñt̃paʼ atet̃ muenatenen Nompor.
11 Mas Jesus disse a Pedro: Enfia a tua espada na bainha! Não hei de beber eu o cálice que o Pai me deu?
12 Allempoña solltarneshaʼ epuet poʼcap̃táner ñam̃a judioneshaʼ poʼguardianeshar ñetñapaʼ rromoset Jesúspaʼ oʼ huanquët.
12 Então a coorte, o tribuno e os guardas dos judeus prenderam Jesus e o ataram.
13 Ñanompaʼ arr anmet alloʼtsen Anás, t̃arroʼmar ñapaʼ ñeñt̃ Caifás paʼgoʼ. Ñeñt̃ña Caifáspaʼ ña paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar allempo ñeñt̃e chararo.
13 Conduziram-no primeiro a Anás, por ser sogro de Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano.
14 Caifáspaʼ ñapaʼ ñeñt̃ña cot̃apeʼchatayeʼt̃ judioneshaʼ allempot̃eñ oʼpateñet Jesús, ñeñt̃paʼ atet̃ otaneteʼt̃: Añ poctetsa puesheñarr ñeñt̃ acheñerpaʼ oʼch rroma allohuen acheñeneshacop.
14 Caifás fora quem dera aos judeus o conselho: Convém que um só homem morra em lugar do povo.
15 Simón Pedro ñam̃a poʼpsheñeñ pueyochreshaʼ ñetñapaʼ cot̃aʼnmet ñamet Jesús chentaʼ. Ñeñt̃ña puesheñarrpaʼ eʼñe chemeʼteñ corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃tetsa allempo. Ñapaʼc̈hoʼña oʼ beʼt̃ososet epuet Jesús all aconc̈haʼtam̃p̃saret̃tena corneshaʼ poʼpamp.
15 Simão Pedro seguia Jesus, e mais outro discípulo. Este discípulo era conhecido do sumo sacerdote e entrou com Jesus no pátio da casa do sumo sacerdote,
16 Pedroñapaʼ alla t̃omos aʼyot̃ allot̃ beʼt̃enet. Poʼpsheñeñña pueyochreshaʼ ñeñt̃ eʼñe chemeʼten corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃, ñañapaʼ c̈haʼnerr aʼyot̃, allñapaʼ eñosuerr epuet coyaneshaʼ ñeñt̃ cohueneʼ yetarr. Allempoñapaʼ erranaʼ ñam̃a Pedro.
16 porém Pedro ficou de fora, à porta. Mas o outro discípulo {que era conhecido do sumo sacerdote} saiu e falou à porteira, e esta deixou Pedro entrar.
17 Coyaneshaʼña ñeñt̃ cohueneʼ yetarrpaʼ atet̃ otapan Pedro: —¿Amaʼt p̃apaʼc̈hoʼña pueyochreshaʼt̃eʼcaʼ penep̃ña añ encaneshar? Ñañapaʼ atet̃ otos: —Napaʼ amacaʼye pueyochreshayayno.
17 A porteira perguntou a Pedro: Não és acaso também tu dos discípulos desse homem? Não o sou, respondeu ele.
18 Ñeñt̃ña taruasets all epuet guardianeshaʼ ñetñapaʼ all tsomaʼtenet quellmesha, aʼhuortatenet t̃arroʼmar allpaʼ nanac sent̃eten. Allña t̃omc̈henet all shotenet. Pedropaʼc̈hoʼña alloʼtsen all shotena ñam̃a.
18 Os servos e os guardas acenderam um fogo, porque fazia frio, e se aqueciam. Com eles estava também Pedro, de pé, aquecendo-se.
19 Corneshaʼña ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃tetsa, ñapaʼ allent̃a aʼp̃t̃oʼtapan Jesús pueyochreshacop ñam̃a añecop ñeñt̃ atet̃ yec̈hatyen.
19 O sumo sacerdote indagou de Jesus acerca dos seus discípulos e da sua doutrina.
20 Jesúsñapaʼ atet̃ otos: —Napaʼ ama aʼnahuayaya neserrpareʼtateñe acheñeneshaʼ arr patsro. C̈hocma neyc̈hatyen judioneshaʼ poʼprahuoʼmar ñam̃a Parets paʼpacllo allecma shontena judioneshaʼ. Amaʼt parrochapaʼ ama esempo neñosoña aʼnahua.
20 Jesus respondeu-lhe: Falei publicamente ao mundo. Ensinei na sinagoga e no templo, onde se reúnem os judeus, e nada falei às ocultas.
21 Esoʼmareʼtña nañeña p̃aʼp̃t̃oʼten. Añchaʼña p̃aʼp̃t̃oʼtyes ñeñt̃ neʼmayeʼt̃ errot̃ent̃eʼ neserrpareʼtatyesaneteʼt̃. Ñetpaʼ eñoteñett̃eʼña ñeñt̃ atet̃ notyesaneteʼt̃.
21 Por que me perguntas? Pergunta àqueles que ouviram o que lhes disse. Estes sabem o que ensinei.
22 Allempoña atet̃ otuanet Jesúspaʼ puesheñarrña guardia ñeñt̃ allameʼttsoʼtsenapaʼ ñañapaʼ allent̃a taclleʼ, atet̃ och: —Amarramchʼ att̃eyeʼ yanapueñeña corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃.
22 A estas palavras, um dos guardas presentes deu uma bofetada em Jesus, dizendo: É assim que respondes ao sumo sacerdote?
23 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Ñerraʼm añt̃eʼ neñen ñeñt̃ ama cohuenayayepaʼ p̃oten all ama cohuenayeʼ neñeno. Ñerraʼm cohuent̃eʼ neñenpaʼ esoʼmart̃eʼña petacllenen.
23 Replicou-lhe Jesus: Se falei mal, prova-o, mas se falei bem, por que me bates?
24 Allempoña Anáspaʼ allent̃a mueñe eʼñe ehuancaret̃ paʼñachoresho Caifásesho. Ñeñt̃ña Caifáspaʼ ñeñt̃ eʼñe paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar.
24 {Anás enviou-o preso ao sumo sacerdote Caifás.}
25 Simón Pedroñapaʼ alla t̃en all shotena. Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —P̃apaʼc̈hoʼña ¿amaʼt pueyochreshaʼ penpe? Ñañapaʼ c̈ha aʼnasochapaʼ atet̃ ot: —Napaʼ amacaʼye.
25 Simão Pedro estava lá se aquecendo. Perguntaram-lhe: Não és porventura, também tu, dos seus discípulos? Negou-o, dizendo: Não!
26 Corneshaʼña ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃ puesheñarrña ñeñt̃ paʼtaruasañer ñeñt̃ pamoʼts tsorrquetaʼt Simón Pedro, ñañapaʼ atet̃ och: —Napaʼ ¿amaʼt p̃a nentoña narmetsmo? P̃apaʼ alloʼtsenep̃caʼye.
26 Disse-lhe um dos servos do sumo sacerdote, parente daquele a quem Pedro cortara a orelha: Não te vi eu com ele no horto?
27 Pedroñapaʼ alla aʼnasotererr. Eʼñe allempocmaña eñen atollop.
27 Mas Pedro negou-o outra vez, e imediatamente o galo cantou.
28 Allempoña Jesúspaʼ anereterr Caifáseshot̃. Eʼñe ahuat̃ecma anmaʼmueñet am̃chaʼtaret̃ poʼpalaciopahuo. Ñeñt̃ña am̃chaʼtaret̃paʼ ñeñt̃ nen gobiernoʼ Romot̃ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa alloʼmarneshacop. Allohuen judioneshaʼ ñetñapaʼ ama beʼt̃ososeto am̃chaʼtaret̃ paʼpacllo t̃arroʼmar ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃paʼ romoʼmarneshaʼ ama judioneshayaye allochña ñetpaʼ añoʼch c̈ha aʼsosyateto ñañeñeta Partsocop eshecchaʼ eʼñe cohuen rrallmeʼchet pascuapo.
28 Da casa de Caifás conduziram Jesus ao pretório. Era de manhã cedo. Mas os judeus não entraram no pretório, para não se contaminarem e poderem comer a Páscoa.
29 Ñeñt̃oʼmarña Pilatopaʼ c̈haʼnmanet aʼyot̃ alloʼtsaʼyenet, atet̃ otapanet: —¿Errot̃enot̃eʼtña sotteñeʼcheñña añ acheñer?
29 Saiu, por isso, Pilatos para ter com eles, e perguntou: Que acusação trazeis contra este homem?
30 Ñetñapaʼ atet̃ otyesoset: —Ñerraʼm ama añ p̃aʼyeno ñeñt̃ ama pocteyayepaʼ amat̃eʼ errot̃enot̃ oʼ yehuapacheñeña pesho.
30 Responderam-lhe: Se este não fosse malfeitor, não o teríamos entregue a ti.
31 Pilatoñapaʼ atet̃ oterraneterr: —C̈hosa sañeña anmueʼ sachña enteʼ errot̃ent̃eʼ ñeñt̃ atet̃ pena ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñoñets socop att̃ot̃chaʼ sotteñeʼch. Judioneshaʼñapaʼ atet̃ otyeset: —Yocop ñeñt̃ey judioneshaypaʼ ama pocteyaye oʼch yemtsach acheñ amaʼt puesheñarra.
31 Disse, então, Pilatos: Tomai-o e julgai-o vós mesmos segundo a vossa lei. Responderam-lhe os judeus: Não nos é permitido matar ninguém.
32 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ otyeset allochñapaʼ att̃och etsota Jesús poʼñoñ atet̃ otuanet ahuaña allempo ñanom eñotatanet ñapaʼ corsochoch rroma.
32 Assim se cumpria a palavra com a qual Jesus indicou de que gênero de morte havia de morrer {Mt 20,19}.
33 Allempoña Pilatopaʼ alla beʼt̃errerr pocollo. Ñañapaʼ agotatan Jesúspaʼ atet̃ och: —P̃apaʼ ¿p̃aʼt am̃chaʼtaret̃tetsaña judioneshacop?
33 Pilatos entrou no pretório, chamou Jesus e perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus?
34 Jesúsñapa atet̃ och: —Añpaʼ ¿eʼñeʼt p̃ot̃a p̃otenña atet̃, ñatoʼ eseshaʼt̃eʼ p̃oteneʼña añ nocop?
34 Jesus respondeu: Dizes isso por ti mesmo, ou foram outros que to disseram de mim?
35 Pilatoñapaʼ atet̃ otererr: —Napaʼ amacaʼye judioneshayayno, ama es neñotenoña socop. P̃aña p̃amoʼtsnaʼtar ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñetña t̃eʼpaʼ oʼ pomuerrpet nesho. ¿Esoʼtña pepen ñeñt̃ amaʼt mameshapaʼ ama pocteyeʼ entapretenpeto?
35 Disse Pilatos: Acaso sou eu judeu? A tua nação e os sumos sacerdotes entregaram-te a mim. Que fizeste?
36 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Att̃o naʼm̃chaʼtaret̃tena napaʼ ama añe patsroyaye. Ñerraʼm añe patsrach naʼm̃chaʼtaret̃tenañpaʼ allempoña neyochreshac̈hnopaʼ moñsaʼnetañchaʼ, allempopaʼ amach pomnoñeña judioneshaʼ. T̃arraña att̃o naʼm̃chaʼtaret̃tena napaʼ ama arroʼmarecpayaye.
36 Respondeu Jesus: O meu Reino não é deste mundo. Se o meu Reino fosse deste mundo, os meus súditos certamente teriam pelejado para que eu não fosse entregue aos judeus. Mas o meu Reino não é deste mundo.
37 Pilatoñapaʼ atet̃ otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ pepaʼtcaʼyeña am̃chaʼtaret̃. Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Na poʼñoc̈hpaʼ am̃chaʼtaret̃encaʼye eʼñe atet̃ p̃otenen p̃a. Napaʼ ñeñt̃oʼmarña neʼñalletosa añe patsro att̃och nach aʼpot̃oseʼ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h Yompor poct̃ap̃ña. Allohuen ñeñt̃ mueneneʼ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h Yompor poct̃ap̃ña, ñetñapaʼ eʼm̃ñotennet.
37 Perguntou-lhe então Pilatos: És, portanto, rei? Respondeu Jesus: Sim, eu sou rei. É para dar testemunho da verdade que nasci e vim ao mundo. Todo o que é da verdade ouve a minha voz.
38 Pilatoñapaʼ alla oterrerr: —¿Erraʼtsenaʼtña ñoñets ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h? Att̃o am̃chaʼtaret̃ Pilatopaʼ otanet amaʼtpaʼ c̈hosa muetseʼña Jesús (Mt. 27.15-31; Mr. 15.6-20; Lc. 23.13-25) Ñeñt̃a otuapaʼ oʼ alla c̈haʼnerrerr alloʼtsaʼyen judioneshaʼ. Allñapaʼ atet̃ otuerranerr judioneshaʼ: —Napaʼ amacaʼye nenteññañeña ñeñt̃ att̃o ama pocteyeʼ es peno att̃och yemtsatach.
38 Disse-lhe Pilatos: Que é a verdade?... Falando isso, saiu de novo, foi ter com os judeus e disse-lhes: Não acho nele crime algum.
39 T̃arraña atet̃ seyc̈henpaʼ eʼñe pat̃eʼtets char allempoch c̈herrerr pascuapo nañapaʼ c̈hocmach naʼrroyerrnas puesheñarr socop ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃tetsa allempo, ñeñt̃ara ñeñt̃ samoʼts sepen. T̃eʼpaʼ ¿añeʼt semnen oʼch naʼrroyerrnas ñeñt̃ Saʼm̃chaʼtaret̃er sepen sa ñeñt̃es judioneshas?
39 Mas é costume entre vós que pela Páscoa vos solte um preso. Quereis, pois, que vos solte o rei dos judeus?
40 Allempoña ñetpaʼ puerrannarteñot̃etpaʼ atet̃ otyeset: —T̃arraña Jesúspaʼ amach p̃aʼrroyatsche, añchaʼña p̃aʼrroyerrnay Barrabás. Ñeñt̃ña Barrabáspaʼ ñeñt̃ atarr aprratam̃p̃sañtetsa.
40 Então todos gritaram novamente e disseram: Não! A este não! Mas a Barrabás! {Barrabás era um salteador.}
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.