Lucas 15
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs ACF
1 Iyi iwɛ̃ ne, ma lampofɔdze gu akpi mama mabaradze ɔba Yesu kɔrɛ sɔ si maba maanɔ ɔ̃ itɔ̃me.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ma Farisise gu mmara matedze mawɛ̃ ɔtsɛ wũ iɣɛtɛ iɣereso sɔ, “Ɔrɛrɛ̃ gɔgbe sɛ ɔfɔ makpibaradze ɔɖegu ma ta aɖera!”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ne ɔso Yesu ɔpɛ ma igbã nɛgbe sɔ,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Si mi ndɛ̃ ɔrere ba masɛrɛ kulafa fiɛ ma ndɛ̃ ɔwɛ̃ ɔyu ne, be ɔ̃abara? Ɔ̃ibanyua kasiwɛ̃-kaiwɛ̃ ɔɣɛdza i aɖera kaɖekɔ̃ ɔ̃anyɔnyɔ ngɔ loyu gbɔgbɔɔgbɔ ɔ̃anya wũ?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Fiɛ si ɔnya wũ ne, ɔ̃ana isoɣɔ gbaã ɔputa wũ ɔsia i iloi.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ɔsore wũ ɔbɔ iyo ɔba ɔ̃akpere ɔ̃ mala gu magbamikui ɔɣere ma sɔ, ‘So ɔɣɔ me gbaã alasɔ lonya wũ sɛrɛ gɔ loyu ne ɔso minagu me isoɣɔ!’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nto loɣere mi sɔ ngbɔ ame i isoɣɔ siare aawe i Ɣaa sigarakaɖekɔ̃ ɔɖuɖu i kpibaradze ɔwɛ̃ saã gɔ lofiniki i ɔ̃ ɔtu ame ɔso iɖo maturi kasiwɛ̃-kaiwɛ̃ ma loinya ifiniki ne.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Si ɔrɔ̃go ba sikãfudza abi aweo fiɛ ɔyura iwɛ̃ ne, be mifɔ miɖe sɔ ɔ̃abara? Ɔ̃atsue ɔkaniɛ ɔfiɛ ɔ̃ iyo ɔɖuɖu ame ɔnyɔnyɔ siyokã ɔɖuɖu ame gbɔgbɔɔgbɔ ɔ̃anya ne.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Fiɛ si ɔnya ne ne, ɔto ɔ̃akpere ɔ̃ mala gu magbamikui ɔsirakanya ɔɣere ma sɔ, ‘So ɔɣɔ me gbaã alasɔ lonya wũ sikã ibi nɛ loyu ne ɔso minagu me isoɣɔ.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Nto loɣere mi sɔ gbaã ne, ngbɔ ame i Ɣaa makpabo ana aana isoɣɔ i kpibaradze ɔwɛ̃ saã gɔ lofiniki ɔso ne.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu ɔkɛlɛgu i katɔ̃ ɔɣere ma sɔ, “Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ ɔwe mabirɛrɛĩ inyɔ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Kosore ɔba ɔ̃atu ɔ̃ ɔse ɔɣere wũ sɔ, ‘Tete, su wũ kaɖekɔ̃ ga loaɣo me si akpi tã me kiniɔ.’ Ne ɔso ɔ̃ ɔse ɔɣɛ ɔ̃ ara ɔtã mabi ma inyɔɔ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 “Ayi arɛ̃saã kama ne, kosore ɔsu ɔ̃ ara wa loɣo wũ ɔɖuɖu ɔrɔdɛ̃ ɔfɔ sikã ɔpia i ɔkoto ame ɔrui ɔkɛlɛ karɔ̃ dzoroa kawɛ̃ iso ngbegɔ ɔsɛ ɔ̃asɛ ngbã nyanyarĩa ɔnina ɔ̃ sikã ɔɖuɖu.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ɔwi gɔ ɔ̃ɔnina ira biara nɛ ɔba ɔro kama ne, kukã siare kuwɛ̃ ɔbo i karɔ̃ gamɔ ɔɖuɖu iso gɔ itã sɔ kukã ɔkpɛ̃ wũ gbaã.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ne ɔso ɔsu so ɔsɛ ɔ̃atã karɔ̃ gamɔ iso ɔturi ɔwɛ̃ sɔ ɔ̃abara karabara igbã biara ga ɔ̃atã wũ. Ɔrɛrɛ̃ gɔmɔ ɔsese wũ sɔ ɔsɛ ɔ̃anyɔ ɔ̃ makparako iso i akorowa awɛ̃.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Kukã ɔso ne, ɔbie sɔ si ɔna makparako aɖera wa ɔto ɔtã ma ne, tee ɔ̃aɖe fiɛ ɣɛɛ kuwɛ̃ iitã wũ.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Kawirikɔ̃ ne, ɔledza ikpese ibo so ame ɔɣere so sɔ, ‘Wũ ɔse maɖabo ma nsɛ mabara ɔ̃ karabara kɔra ne, masɛ mana aɖera maɖe mami akuti. Ne mme losi ngbe kukã to kuɖoe me ne!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Loata lokɛlɛ tete kɔrɛ losɛ loaɣere wũ sɔ, “Tete, lobara ikpi, loɣɛrɛ ɔ gu Ɣaa.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Loisikote sɔ aakpere me sɔ fɔ ɔbi. Ɣɛɛ su me bara lɛ fɔ maɖabo ma nsɛ mabara fɔ karabara ndɛ̃ ɔwɛ̃.” ’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ne ɔta ɔmala ɔ̃ ara ɔɣo ɔ̃ ɔse kɔrɛ ɔri ne.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Mmɔ i ɔbi gɔgbe ɔɣere ɔ̃ ɔse sɔ, ‘Tete, lobara ikpi i Ɣaa gu fɔ iso. Loisikote sɔ aakpere me sɔ fɔ ɔbi.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Ɣɛɛ ne, ɔ̃ ɔse ɔkpere ɔ̃ maɖabo ɔɣere ma sɔ, ‘Mipɛ siwa si miɖi ara sɛɛ mipia wũ. Mipia wũ inyi si misu ndokota sɛɛ ana miba miapia wũ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ne kama ne, misɛ mianyɔ nantsuĩ gɔ loɔbo iɖa miɖoe si boba boaɖe iyi.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Alasɔ wũ ɔbi gɔgbe ne, bosu wũ sɔ ɔ̃ɔkpi ɣɛɛ ɔkpese ɔba ngbã. Ɔyu fiɛ boledza wũ inya ana.’ Ne ɔso matsɛ iyi iɖe.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Ɔwi gɔmɔ ame ne, ɔbi kpakpare ɔ̃ wũ ɔkpa iputu ame. Gɔ ɔsɛ ɔto ɔba fiɛ ɔ̃ɔbore ɔbo iyo ne, ɔtsɛ aka gu katɔ kulu inɔ iyo ame.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ne ɔkpere ɔɖabo ɔwɛ̃ ɔkarɛ wũ sɔ, ‘Be nto ikɛlɛ i katɔ̃ i iyo ame?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 “Ɔɖabo ɔtã wũ mmuai sɔ, ‘Fɔ ɔnyiibi loɔkpese ɔba kaa. Ne ɔso i fɔ ɔse ɔtã maɖoe nantsuĩ gɔ mba iɖa alasɔ ɔ̃iɣe sɔ ɔ̃akpese ɔnya wũ ɔnyɔa.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Nnɛgbe ɔtã sɔ sikpã ɔmɔɛ̃ ɔbirɛrɛĩ kpakpare gbaã ne ɔso ɔsɛ̃ sɔ ɔ̃ito ɔkɛlɛ iyo. Ne ɔ̃ ɔse ɔbɔrɛ ɔkɛlɛ ɔ̃ kɔrɛ i inyamɔ ɔsɛ ɔ̃atã wũ iti sɔ ɔrui ɔba iyo.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ɣɛɛ ɔbi ɔfiniki ɔkarɛ ɔ̃ ɔse sɔ, ‘Be ɔso i mme gɔ mme nto lobara-ɔ karabara akɔ gbodzoo nɖe nwagbe lɛ fɔ ɔɖabo fiɛ loibara kuira lota loya-ɔ iso ne, aitã me nane katepuĩ sɔ bo gu wũ malaa si bosu bopia so isoɣɔ?
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ɣɛɛ gɔ fɔ ɔbi gɔ lonina fɔ karana ɔsɛ̃ ɔ̃asu ɔsiai marɔ̃go ɔbara ara nyanyarĩa ɔkpese ɔba ɔmagɛ̃ ame ne, aɖoe bɔi gɔ mba iɖa atã wũ.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Mmɔ i ɔ̃ ɔse to ɔɣere wũ sɔ, ‘Wũ ɔbi, fɔ ne, bo gu-ɔ mpia ngbe ɔwi biara fiɛ wũ ira biara ne, fɔ ire iɖe.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ɣɛɛ ne, ikote sɔ boaɖe iyi, bona isoɣɔ alasɔ fɔ ɔnyibi gɔgbe ne, bosu sɔ ɔkpi ɣɛɛ ɔkpese ɔba ngbã. Ɔyu fiɛ boledza wũ inya.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.