João 11
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NTLH
1 Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ marɔ sɔ Lazaro fiɛ ɔbɔrɛ i Betania ɔmagɛ̃ ame ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ. Ɔmagɛ̃ gɔgbe nɖe Maria gu ɔ̃ ɔnyiibi Marta mɛrɛ̃ aɖe ne.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Maria gɔgbe ɔɖe loba ɔ̃afedza nnɔĩ kɔrɔ̃kɔrɔ̃a ɔfere i Bosate Yesu ngba fiɛ ɔsu ɔ̃ iti siwɛrɛ̃ ɔnukutu ne. Ɔ̃ ɔnyiibi nɖe Lazaro gɔ nto ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ i ngbe ne.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Lazaro manyiiko ɔpia Yesu ɔturi sɔ, “Bosate, fɔ ɔlaa gɔ abua asɛ aɖɔɛ to ɔnyɛ.”
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Gɔ Yesu ɔnɔ kanya gagbe ne, ɔɣɛ sɔ, “Ɔnyɛ gɔgbe iiɖe ɔkpinyɛ, ɣɛɛ ɔɖe ira nɛ loakɔlɛ Ɣaa iyere kato, fiɛ iaki i ne iso ana ne, maakɔlɛ Ɣaa Ɔbi ɔ̃ wũ kato.”
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Yesu ɔbua ɔsɛ ɔɖɔɛ Lazaro gu ɔ̃ manyiiko kukaakɔ.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Ɣɛɛ gɔ ɔnɔ Lazaro ɔnyɛ ne, ɔwe i ngbegɔ ɔpia akpɛnɛ anyɔ ɔbua.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Ne ɔɣere ɔ̃ marasuãdze sɔ, “Mitã bokpese bokɛlɛ Yudea.”
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Ne ɔ̃ marasuãdze ɔkarɛ wũ sɔ, “Ratedze, iifɔ ɔwi gɔ ma Yudase ɔbie sɔ si mapɛ-ɔ ata, ne ato abie sɔ boakpese bokɛlɛ mmɔ ana?”
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Yesu ɔtã ma mmuai sɔ, “Iɖɔwũ iweo-inyɔ iɖe mpia i ikpɛnɛ ame. Ne ɔso ɔbiara gɔ nsɛ i ikpɛnɛ ikpawaĩ ame ne, ɔ̃isɛ ɔtura, alasɔ ɔsɛ ɔnya kayiiso gagbe ikpawaĩ.
9 Jesus respondeu:
10 Ɣɛɛ si ɔsɛ i kasɛ̃ ame ne, ɔsɛ ɔtura, alasɔ ɔna ikpawaĩ.”
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Gɔ Yesu ɔɣere ma ngbɔ ne, ɔɣɛ ana sɔ, “Bo ɔlaa Lazaro ɔɔrɛ sirɛ, ɣɛɛ losɛ loatara wũ.”
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Ne marasuãdze ɔɣere Bosate sɔ, “Si sirɛ ɔɔsu wũ ne, iyɔ ɔto ɔ̃asarɛ.”
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Ɔɣɛ i Yesu to sɔ Lazaro ɔɔkpi, ɣɛɛ marasuãdze ɔbu sɔ sirɛ gbaã ɔto ɔɣɛ ala.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Ne ɔso ɔɣere ma ɔɖi sɔ, “Lazaro ɔɔkpi.
14 Então Jesus disse claramente:
15 Ɣɛɛ mi ɔso ne, iba me isoɣɔ sɔ lona i ɔ̃ kɔrɛ si miafɔ miɖe. Mitã bokɛlɛ ɔ̃ kɔrɛ.”
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Ne Toma gɔ marɔ sɔ Inyɔɔbi ɔɣere marasuãdze sɔ, “Mitã bosiai Ratedze si bosɛ boakpigu wũ!”
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Gɔ Yesu ɔsɛ ɔ̃abo mmɔ ne, ɔnya sɔ iɔfɔ akpɛnɛ ana gɔ mabiara Lazaro.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Ita i Yerusalem iba Betania ne, iaɖe agu anyɔ kere,
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 ne ɔso ma Yudase gbodzoo ɔba sɔ si maba maatã Maria gu Marta ndzo i ma ɔnyiete kukpi iso.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Gɔ Marta ɔnɔ sɔ Yesu ka ɔba ne, ɔta ɔkɛlɛ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ, ɣɛɛ Maria ɔwe i iyo ame.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Mmɔ i Marta to ɔɣere Yesu sɔ, “Bosate, si ɔpia apia ne, tee bo ɔnyiete iikpi!
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Ɣɛɛ kiniɔ kɔra ne, loɣe sɔ Ɣaa to ɔ̃abara ira biara nɛ akarɛ wũ.”
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Fɔ ɔnyiete to ɔ̃ata ɔwe ngbã.”
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Ne Marta to ɔɣɛ sɔ, “Loɣe sɔ ɔto ɔ̃ata ɔwe ngbã ku Iyi Tsɔra nɛ i makpise aata iso.”
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Mme nɖe makpise ita gu ngbã ne. Ngɔ lofɔ me ɔɖe to ɔ̃asɛ ngbã atoa sɔ ɔkpi,
25 Então Jesus afirmou:
26 fiɛ ɔbiara gɔ nsi ngbã fiɛ ɔfɔ me ɔɖe ne, ɔ̃ibakpi. Afɔ nnɛgbe aɖe?”
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Ɔtã mmuai sɔ, “Aĩ, Bosate. Lofɔ loɖe sɔ fɔ nɖe Kristo, Ɣaa Ɔbi gɔ maɣɛ masɛ sɔ ɔ̃aba kayiiso.”
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Gɔ Marta ɔɣɛ ngbɔ ne, ɔkpese ɔkɛlɛ ɔsɛ ɔ̃akpere ɔ̃ ɔnyiibi Maria ɔɣedza i kuruɛ ɔɣere wũ sɔ, “Ratedze ɔba ɔto ɔkarɛ-ɔ iti.”
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Gɔ Maria ɔnɔ ngbɔ ne, ɔta ɔluwɛ̃ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Ɔwi gɔgbe ame ɔɖuɖu ne, Yesu iibo ɔmagɛ̃ ame, ɔɣɛ i ngbegɔ i Marta ɔba ɔ̃asarɛgu wũ.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Ma Yudase ma mpia i iyo mato matã Maria katetere ɔta masiai wũ gɔ manya sɔ ɔpɛ siwa ɔbɔrɛ i iyo. Mabu sɔ siainyɔ ne, ikpibiɔ katɔ̃ ka ɔsɛ ɔ̃abiɛ kaku.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Ɔwi gɔ Maria ɔbo ngbegɔ i Yesu ɣɛ fiɛ ɔnya wũ ne, ɔpɛ agɛgɛ̃ i ɔ̃ katɔ̃ ɔɣɛ sɔ, “Si ɔpia apia i ngbe ne, tee wũ ɔnyiete iikpi.”
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Gɔ Yesu ɔnya kumɛgɔ i Maria to ɔbiɛ gu kumɛgɔ i ma Yudase ma loba maaya wũ ana to mabiɛ ne, imararã Yesu fiɛ ikpɛ̃ wũ nnya.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 Ne ɔkarɛ ma sɔ, “Lɛ mibiara wũ?”
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Mmɔ ne, Yesu ɔbiɛ.
35 Jesus chorou.
36 Ne ma Yudase to maɣɛ sɔ, “Minyɔ kumɛgɔ ɔɖɔɛ wũ!”
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Ɣɛɛ mawɛ̃ ana ɔɣɛ sɔ, “Gɔ ɔwo nɔbiɛdze anɔmi ɔbusi ne, ɔ̃ibawo ɔtã sɔ Lazaro iibakpi?”
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Yesu ɔtɔrɛ̃ i ɔ̃ ame, ɔsɛ ɔkɛlɛ ikpibiɔ nɛ mpia i ɔkpolo ame fiɛ mali ita masɛ̃ kanya kɔrɛ.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Ne ɔɣere ma sɔ, “Mili ita miɖi i ɔkpolo kanya.”
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Yesu ɔɣere Marta sɔ, “Loiɣere-ɔ sɔ si afɔ me aɖe ne, ato aanya Ɣaa ɔle?”
40 Jesus respondeu:
41 Gɔ mali ita maɖi ne, Yesu ɔnyɔ kato ɔɣɛ sɔ, “Tete, nto lopɛ-ɔ siba, sɔ asɛ akã me atsue.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Loɣe sɔ asɛ akã me atsue ɔwi biara, ɣɛɛ mma nɣɛ i ngbe ɔso loto loɣɛ si maafɔ maɖe sɔ fɔ lopia me katɔ̃me.”
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Gɔ ɔɣɛ nnɛgbe ɔro ne, ɔla kulu teteree sɔ, “Lazaro, ta bɔrɛ ba!”
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Ɔluwɛ̃ ɔturi gɔ lokpi ɔta ɔbɔrɛ. Ɔkati gɔ mamini wũ nrɔɔ̃ gu ngba mini wũ iso, fiɛ ngɔ ana nyi wũ i katɔ̃ fiɛ ɔta ɔbɔrɛ ɔba.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Maturi gbodzoo ma loba maaya Maria ɔnya ara wa i Yesu ɔbara, ne ɔso mafɔ wũ maɖe.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Ɣɛɛ mawɛ̃ ɔrui makɛlɛ ma Farisise kɔrɛ masɛ maaɣere ma nnɛ i Yesu ɔbara.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Ne ɔso ma Farisise gu masɔrɛdze makpakpa ɔsarɛgu matɔ̃meɣɛdze makarɛ sɔ, “Be boabara? Minyɔ awawãra gbodzoo wa i ɔrɛrɛ̃ gɔgbe to ɔbara!
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Si botã ɔkɛlɛgu i katɔ̃ kumɛgɔgbe ne, maturi ɔɖuɖu to maafɔ wũ maɖe, iyɔ ma Romase abã to maaba maabiɛ bo Isɔrɛyo gu bo karɔ̃!”
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Ma ndɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ nɖe Kayafa fiɛ ɔ̃ nɖe sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ɔɣɛ sɔ, “Mibo ndu miɣede!
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Miiɣe sɔ ilɛ sɔ miatã ɔturi ɔwɛ̃ ɔkpi i kaɖe iti iɖo sɔ kaɖe ɔɖuɖu aawɔ?”
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Gbaã ne, iiɖe ɔ̃ mɔmɔ adzuni aɖe ɔɣɛ ngbe, ɣɛɛ lɛ sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ne, itɔ̃me iɖe ɔɣɛ ɔsɛ sɔ Yesu to ɔba ɔ̃akpi i ma Yudase iti.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 Fiɛ iiɖe ma Yudase ɔnɔwɛ̃ kere iti, ɣɛɛ si ɔ̃asa Ɣaa mabi ma ɔɖuɖu loki makã kayiiso kanya.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Ita i iyi nɛmɔ iso ne, ma Yudase makpakpa ɔsɛ iti ame kumɛgɔ maabara fiɛ maaɖoe Yesu.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Ne ɔso Yesu iisisɛ ɔsɛ kpawee i Yudea karɔ̃ iso, ɣɛɛ ɔrui ɔkɛlɛ fafuĩ ame i ɔmagɛ̃ gɔ marɔ sɔ Efrayim ame ku ɔ̃ marasuãdze masɛ maawe i mmɔ.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Ma Yudase Kukpi Ɔtakuwara Bo Iyi ɔɔbore ibo, ne ɔso maturi gbodzoo ɔbɔrɛ i abuiti ame maba Yerusalem si maba maasekelera so matã iyi iɖe.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Gɔ masakanya i Ɣaa Isɔrɛyo ame ne, mala maɔnyɔnyɔ Yesu, ne ɔso mato makarɛ so sɔ, “Nda minya? Ɔ̃ito ɔ̃aba iyi kaɖekɔ̃ lo?”
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Ɣɛɛ masɔrɛdze makpakpa gu ma Farisise ɔpia maturi sɔ si ɔrere ɣe ngbegɔ Yesu pia ne, ɔte ma si maakɛlɛ masɛ maamɔɛ̃ wũ.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.