João 11
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs ARA
1 Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ marɔ sɔ Lazaro fiɛ ɔbɔrɛ i Betania ɔmagɛ̃ ame ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ. Ɔmagɛ̃ gɔgbe nɖe Maria gu ɔ̃ ɔnyiibi Marta mɛrɛ̃ aɖe ne.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria gɔgbe ɔɖe loba ɔ̃afedza nnɔĩ kɔrɔ̃kɔrɔ̃a ɔfere i Bosate Yesu ngba fiɛ ɔsu ɔ̃ iti siwɛrɛ̃ ɔnukutu ne. Ɔ̃ ɔnyiibi nɖe Lazaro gɔ nto ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ i ngbe ne.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Lazaro manyiiko ɔpia Yesu ɔturi sɔ, “Bosate, fɔ ɔlaa gɔ abua asɛ aɖɔɛ to ɔnyɛ.”
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Gɔ Yesu ɔnɔ kanya gagbe ne, ɔɣɛ sɔ, “Ɔnyɛ gɔgbe iiɖe ɔkpinyɛ, ɣɛɛ ɔɖe ira nɛ loakɔlɛ Ɣaa iyere kato, fiɛ iaki i ne iso ana ne, maakɔlɛ Ɣaa Ɔbi ɔ̃ wũ kato.”
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Yesu ɔbua ɔsɛ ɔɖɔɛ Lazaro gu ɔ̃ manyiiko kukaakɔ.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ɣɛɛ gɔ ɔnɔ Lazaro ɔnyɛ ne, ɔwe i ngbegɔ ɔpia akpɛnɛ anyɔ ɔbua.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Ne ɔɣere ɔ̃ marasuãdze sɔ, “Mitã bokpese bokɛlɛ Yudea.”
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Ne ɔ̃ marasuãdze ɔkarɛ wũ sɔ, “Ratedze, iifɔ ɔwi gɔ ma Yudase ɔbie sɔ si mapɛ-ɔ ata, ne ato abie sɔ boakpese bokɛlɛ mmɔ ana?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Yesu ɔtã ma mmuai sɔ, “Iɖɔwũ iweo-inyɔ iɖe mpia i ikpɛnɛ ame. Ne ɔso ɔbiara gɔ nsɛ i ikpɛnɛ ikpawaĩ ame ne, ɔ̃isɛ ɔtura, alasɔ ɔsɛ ɔnya kayiiso gagbe ikpawaĩ.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Ɣɛɛ si ɔsɛ i kasɛ̃ ame ne, ɔsɛ ɔtura, alasɔ ɔna ikpawaĩ.”
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Gɔ Yesu ɔɣere ma ngbɔ ne, ɔɣɛ ana sɔ, “Bo ɔlaa Lazaro ɔɔrɛ sirɛ, ɣɛɛ losɛ loatara wũ.”
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Ne marasuãdze ɔɣere Bosate sɔ, “Si sirɛ ɔɔsu wũ ne, iyɔ ɔto ɔ̃asarɛ.”
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ɔɣɛ i Yesu to sɔ Lazaro ɔɔkpi, ɣɛɛ marasuãdze ɔbu sɔ sirɛ gbaã ɔto ɔɣɛ ala.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ne ɔso ɔɣere ma ɔɖi sɔ, “Lazaro ɔɔkpi.
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Ɣɛɛ mi ɔso ne, iba me isoɣɔ sɔ lona i ɔ̃ kɔrɛ si miafɔ miɖe. Mitã bokɛlɛ ɔ̃ kɔrɛ.”
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Ne Toma gɔ marɔ sɔ Inyɔɔbi ɔɣere marasuãdze sɔ, “Mitã bosiai Ratedze si bosɛ boakpigu wũ!”
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Gɔ Yesu ɔsɛ ɔ̃abo mmɔ ne, ɔnya sɔ iɔfɔ akpɛnɛ ana gɔ mabiara Lazaro.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Ita i Yerusalem iba Betania ne, iaɖe agu anyɔ kere,
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 ne ɔso ma Yudase gbodzoo ɔba sɔ si maba maatã Maria gu Marta ndzo i ma ɔnyiete kukpi iso.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Gɔ Marta ɔnɔ sɔ Yesu ka ɔba ne, ɔta ɔkɛlɛ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ, ɣɛɛ Maria ɔwe i iyo ame.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mmɔ i Marta to ɔɣere Yesu sɔ, “Bosate, si ɔpia apia ne, tee bo ɔnyiete iikpi!
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Ɣɛɛ kiniɔ kɔra ne, loɣe sɔ Ɣaa to ɔ̃abara ira biara nɛ akarɛ wũ.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Fɔ ɔnyiete to ɔ̃ata ɔwe ngbã.”
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Ne Marta to ɔɣɛ sɔ, “Loɣe sɔ ɔto ɔ̃ata ɔwe ngbã ku Iyi Tsɔra nɛ i makpise aata iso.”
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Mme nɖe makpise ita gu ngbã ne. Ngɔ lofɔ me ɔɖe to ɔ̃asɛ ngbã atoa sɔ ɔkpi,
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 fiɛ ɔbiara gɔ nsi ngbã fiɛ ɔfɔ me ɔɖe ne, ɔ̃ibakpi. Afɔ nnɛgbe aɖe?”
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Ɔtã mmuai sɔ, “Aĩ, Bosate. Lofɔ loɖe sɔ fɔ nɖe Kristo, Ɣaa Ɔbi gɔ maɣɛ masɛ sɔ ɔ̃aba kayiiso.”
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Gɔ Marta ɔɣɛ ngbɔ ne, ɔkpese ɔkɛlɛ ɔsɛ ɔ̃akpere ɔ̃ ɔnyiibi Maria ɔɣedza i kuruɛ ɔɣere wũ sɔ, “Ratedze ɔba ɔto ɔkarɛ-ɔ iti.”
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Gɔ Maria ɔnɔ ngbɔ ne, ɔta ɔluwɛ̃ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Ɔwi gɔgbe ame ɔɖuɖu ne, Yesu iibo ɔmagɛ̃ ame, ɔɣɛ i ngbegɔ i Marta ɔba ɔ̃asarɛgu wũ.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Ma Yudase ma mpia i iyo mato matã Maria katetere ɔta masiai wũ gɔ manya sɔ ɔpɛ siwa ɔbɔrɛ i iyo. Mabu sɔ siainyɔ ne, ikpibiɔ katɔ̃ ka ɔsɛ ɔ̃abiɛ kaku.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Ɔwi gɔ Maria ɔbo ngbegɔ i Yesu ɣɛ fiɛ ɔnya wũ ne, ɔpɛ agɛgɛ̃ i ɔ̃ katɔ̃ ɔɣɛ sɔ, “Si ɔpia apia i ngbe ne, tee wũ ɔnyiete iikpi.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Gɔ Yesu ɔnya kumɛgɔ i Maria to ɔbiɛ gu kumɛgɔ i ma Yudase ma loba maaya wũ ana to mabiɛ ne, imararã Yesu fiɛ ikpɛ̃ wũ nnya.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Ne ɔkarɛ ma sɔ, “Lɛ mibiara wũ?”
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Mmɔ ne, Yesu ɔbiɛ.
35 Jesus chorou.
36 Ne ma Yudase to maɣɛ sɔ, “Minyɔ kumɛgɔ ɔɖɔɛ wũ!”
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Ɣɛɛ mawɛ̃ ana ɔɣɛ sɔ, “Gɔ ɔwo nɔbiɛdze anɔmi ɔbusi ne, ɔ̃ibawo ɔtã sɔ Lazaro iibakpi?”
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Yesu ɔtɔrɛ̃ i ɔ̃ ame, ɔsɛ ɔkɛlɛ ikpibiɔ nɛ mpia i ɔkpolo ame fiɛ mali ita masɛ̃ kanya kɔrɛ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Ne ɔɣere ma sɔ, “Mili ita miɖi i ɔkpolo kanya.”
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Yesu ɔɣere Marta sɔ, “Loiɣere-ɔ sɔ si afɔ me aɖe ne, ato aanya Ɣaa ɔle?”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Gɔ mali ita maɖi ne, Yesu ɔnyɔ kato ɔɣɛ sɔ, “Tete, nto lopɛ-ɔ siba, sɔ asɛ akã me atsue.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Loɣe sɔ asɛ akã me atsue ɔwi biara, ɣɛɛ mma nɣɛ i ngbe ɔso loto loɣɛ si maafɔ maɖe sɔ fɔ lopia me katɔ̃me.”
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Gɔ ɔɣɛ nnɛgbe ɔro ne, ɔla kulu teteree sɔ, “Lazaro, ta bɔrɛ ba!”
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Ɔluwɛ̃ ɔturi gɔ lokpi ɔta ɔbɔrɛ. Ɔkati gɔ mamini wũ nrɔɔ̃ gu ngba mini wũ iso, fiɛ ngɔ ana nyi wũ i katɔ̃ fiɛ ɔta ɔbɔrɛ ɔba.
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Maturi gbodzoo ma loba maaya Maria ɔnya ara wa i Yesu ɔbara, ne ɔso mafɔ wũ maɖe.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Ɣɛɛ mawɛ̃ ɔrui makɛlɛ ma Farisise kɔrɛ masɛ maaɣere ma nnɛ i Yesu ɔbara.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Ne ɔso ma Farisise gu masɔrɛdze makpakpa ɔsarɛgu matɔ̃meɣɛdze makarɛ sɔ, “Be boabara? Minyɔ awawãra gbodzoo wa i ɔrɛrɛ̃ gɔgbe to ɔbara!
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Si botã ɔkɛlɛgu i katɔ̃ kumɛgɔgbe ne, maturi ɔɖuɖu to maafɔ wũ maɖe, iyɔ ma Romase abã to maaba maabiɛ bo Isɔrɛyo gu bo karɔ̃!”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Ma ndɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ nɖe Kayafa fiɛ ɔ̃ nɖe sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ɔɣɛ sɔ, “Mibo ndu miɣede!
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Miiɣe sɔ ilɛ sɔ miatã ɔturi ɔwɛ̃ ɔkpi i kaɖe iti iɖo sɔ kaɖe ɔɖuɖu aawɔ?”
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Gbaã ne, iiɖe ɔ̃ mɔmɔ adzuni aɖe ɔɣɛ ngbe, ɣɛɛ lɛ sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ne, itɔ̃me iɖe ɔɣɛ ɔsɛ sɔ Yesu to ɔba ɔ̃akpi i ma Yudase iti.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Fiɛ iiɖe ma Yudase ɔnɔwɛ̃ kere iti, ɣɛɛ si ɔ̃asa Ɣaa mabi ma ɔɖuɖu loki makã kayiiso kanya.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ita i iyi nɛmɔ iso ne, ma Yudase makpakpa ɔsɛ iti ame kumɛgɔ maabara fiɛ maaɖoe Yesu.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Ne ɔso Yesu iisisɛ ɔsɛ kpawee i Yudea karɔ̃ iso, ɣɛɛ ɔrui ɔkɛlɛ fafuĩ ame i ɔmagɛ̃ gɔ marɔ sɔ Efrayim ame ku ɔ̃ marasuãdze masɛ maawe i mmɔ.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Ma Yudase Kukpi Ɔtakuwara Bo Iyi ɔɔbore ibo, ne ɔso maturi gbodzoo ɔbɔrɛ i abuiti ame maba Yerusalem si maba maasekelera so matã iyi iɖe.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Gɔ masakanya i Ɣaa Isɔrɛyo ame ne, mala maɔnyɔnyɔ Yesu, ne ɔso mato makarɛ so sɔ, “Nda minya? Ɔ̃ito ɔ̃aba iyi kaɖekɔ̃ lo?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Ɣɛɛ masɔrɛdze makpakpa gu ma Farisise ɔpia maturi sɔ si ɔrere ɣe ngbegɔ Yesu pia ne, ɔte ma si maakɛlɛ masɛ maamɔɛ̃ wũ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.