João 11
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs NAA
1 Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ marɔ sɔ Lazaro fiɛ ɔbɔrɛ i Betania ɔmagɛ̃ ame ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ. Ɔmagɛ̃ gɔgbe nɖe Maria gu ɔ̃ ɔnyiibi Marta mɛrɛ̃ aɖe ne.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria gɔgbe ɔɖe loba ɔ̃afedza nnɔĩ kɔrɔ̃kɔrɔ̃a ɔfere i Bosate Yesu ngba fiɛ ɔsu ɔ̃ iti siwɛrɛ̃ ɔnukutu ne. Ɔ̃ ɔnyiibi nɖe Lazaro gɔ nto ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ i ngbe ne.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Lazaro manyiiko ɔpia Yesu ɔturi sɔ, “Bosate, fɔ ɔlaa gɔ abua asɛ aɖɔɛ to ɔnyɛ.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Gɔ Yesu ɔnɔ kanya gagbe ne, ɔɣɛ sɔ, “Ɔnyɛ gɔgbe iiɖe ɔkpinyɛ, ɣɛɛ ɔɖe ira nɛ loakɔlɛ Ɣaa iyere kato, fiɛ iaki i ne iso ana ne, maakɔlɛ Ɣaa Ɔbi ɔ̃ wũ kato.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Yesu ɔbua ɔsɛ ɔɖɔɛ Lazaro gu ɔ̃ manyiiko kukaakɔ.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Ɣɛɛ gɔ ɔnɔ Lazaro ɔnyɛ ne, ɔwe i ngbegɔ ɔpia akpɛnɛ anyɔ ɔbua.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Ne ɔɣere ɔ̃ marasuãdze sɔ, “Mitã bokpese bokɛlɛ Yudea.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Ne ɔ̃ marasuãdze ɔkarɛ wũ sɔ, “Ratedze, iifɔ ɔwi gɔ ma Yudase ɔbie sɔ si mapɛ-ɔ ata, ne ato abie sɔ boakpese bokɛlɛ mmɔ ana?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Yesu ɔtã ma mmuai sɔ, “Iɖɔwũ iweo-inyɔ iɖe mpia i ikpɛnɛ ame. Ne ɔso ɔbiara gɔ nsɛ i ikpɛnɛ ikpawaĩ ame ne, ɔ̃isɛ ɔtura, alasɔ ɔsɛ ɔnya kayiiso gagbe ikpawaĩ.
9 Jesus respondeu:
10 Ɣɛɛ si ɔsɛ i kasɛ̃ ame ne, ɔsɛ ɔtura, alasɔ ɔna ikpawaĩ.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Gɔ Yesu ɔɣere ma ngbɔ ne, ɔɣɛ ana sɔ, “Bo ɔlaa Lazaro ɔɔrɛ sirɛ, ɣɛɛ losɛ loatara wũ.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Ne marasuãdze ɔɣere Bosate sɔ, “Si sirɛ ɔɔsu wũ ne, iyɔ ɔto ɔ̃asarɛ.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ɔɣɛ i Yesu to sɔ Lazaro ɔɔkpi, ɣɛɛ marasuãdze ɔbu sɔ sirɛ gbaã ɔto ɔɣɛ ala.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ne ɔso ɔɣere ma ɔɖi sɔ, “Lazaro ɔɔkpi.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ɣɛɛ mi ɔso ne, iba me isoɣɔ sɔ lona i ɔ̃ kɔrɛ si miafɔ miɖe. Mitã bokɛlɛ ɔ̃ kɔrɛ.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Ne Toma gɔ marɔ sɔ Inyɔɔbi ɔɣere marasuãdze sɔ, “Mitã bosiai Ratedze si bosɛ boakpigu wũ!”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Gɔ Yesu ɔsɛ ɔ̃abo mmɔ ne, ɔnya sɔ iɔfɔ akpɛnɛ ana gɔ mabiara Lazaro.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Ita i Yerusalem iba Betania ne, iaɖe agu anyɔ kere,
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 ne ɔso ma Yudase gbodzoo ɔba sɔ si maba maatã Maria gu Marta ndzo i ma ɔnyiete kukpi iso.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Gɔ Marta ɔnɔ sɔ Yesu ka ɔba ne, ɔta ɔkɛlɛ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ, ɣɛɛ Maria ɔwe i iyo ame.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mmɔ i Marta to ɔɣere Yesu sɔ, “Bosate, si ɔpia apia ne, tee bo ɔnyiete iikpi!
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Ɣɛɛ kiniɔ kɔra ne, loɣe sɔ Ɣaa to ɔ̃abara ira biara nɛ akarɛ wũ.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Fɔ ɔnyiete to ɔ̃ata ɔwe ngbã.”
23 Jesus disse a ela:
24 Ne Marta to ɔɣɛ sɔ, “Loɣe sɔ ɔto ɔ̃ata ɔwe ngbã ku Iyi Tsɔra nɛ i makpise aata iso.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Mme nɖe makpise ita gu ngbã ne. Ngɔ lofɔ me ɔɖe to ɔ̃asɛ ngbã atoa sɔ ɔkpi,
25 Então Jesus declarou:
26 fiɛ ɔbiara gɔ nsi ngbã fiɛ ɔfɔ me ɔɖe ne, ɔ̃ibakpi. Afɔ nnɛgbe aɖe?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Ɔtã mmuai sɔ, “Aĩ, Bosate. Lofɔ loɖe sɔ fɔ nɖe Kristo, Ɣaa Ɔbi gɔ maɣɛ masɛ sɔ ɔ̃aba kayiiso.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Gɔ Marta ɔɣɛ ngbɔ ne, ɔkpese ɔkɛlɛ ɔsɛ ɔ̃akpere ɔ̃ ɔnyiibi Maria ɔɣedza i kuruɛ ɔɣere wũ sɔ, “Ratedze ɔba ɔto ɔkarɛ-ɔ iti.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Gɔ Maria ɔnɔ ngbɔ ne, ɔta ɔluwɛ̃ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Ɔwi gɔgbe ame ɔɖuɖu ne, Yesu iibo ɔmagɛ̃ ame, ɔɣɛ i ngbegɔ i Marta ɔba ɔ̃asarɛgu wũ.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Ma Yudase ma mpia i iyo mato matã Maria katetere ɔta masiai wũ gɔ manya sɔ ɔpɛ siwa ɔbɔrɛ i iyo. Mabu sɔ siainyɔ ne, ikpibiɔ katɔ̃ ka ɔsɛ ɔ̃abiɛ kaku.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Ɔwi gɔ Maria ɔbo ngbegɔ i Yesu ɣɛ fiɛ ɔnya wũ ne, ɔpɛ agɛgɛ̃ i ɔ̃ katɔ̃ ɔɣɛ sɔ, “Si ɔpia apia i ngbe ne, tee wũ ɔnyiete iikpi.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Gɔ Yesu ɔnya kumɛgɔ i Maria to ɔbiɛ gu kumɛgɔ i ma Yudase ma loba maaya wũ ana to mabiɛ ne, imararã Yesu fiɛ ikpɛ̃ wũ nnya.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Ne ɔkarɛ ma sɔ, “Lɛ mibiara wũ?”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Mmɔ ne, Yesu ɔbiɛ.
35 Jesus chorou.
36 Ne ma Yudase to maɣɛ sɔ, “Minyɔ kumɛgɔ ɔɖɔɛ wũ!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Ɣɛɛ mawɛ̃ ana ɔɣɛ sɔ, “Gɔ ɔwo nɔbiɛdze anɔmi ɔbusi ne, ɔ̃ibawo ɔtã sɔ Lazaro iibakpi?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Yesu ɔtɔrɛ̃ i ɔ̃ ame, ɔsɛ ɔkɛlɛ ikpibiɔ nɛ mpia i ɔkpolo ame fiɛ mali ita masɛ̃ kanya kɔrɛ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Ne ɔɣere ma sɔ, “Mili ita miɖi i ɔkpolo kanya.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Yesu ɔɣere Marta sɔ, “Loiɣere-ɔ sɔ si afɔ me aɖe ne, ato aanya Ɣaa ɔle?”
40 Jesus respondeu:
41 Gɔ mali ita maɖi ne, Yesu ɔnyɔ kato ɔɣɛ sɔ, “Tete, nto lopɛ-ɔ siba, sɔ asɛ akã me atsue.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Loɣe sɔ asɛ akã me atsue ɔwi biara, ɣɛɛ mma nɣɛ i ngbe ɔso loto loɣɛ si maafɔ maɖe sɔ fɔ lopia me katɔ̃me.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Gɔ ɔɣɛ nnɛgbe ɔro ne, ɔla kulu teteree sɔ, “Lazaro, ta bɔrɛ ba!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Ɔluwɛ̃ ɔturi gɔ lokpi ɔta ɔbɔrɛ. Ɔkati gɔ mamini wũ nrɔɔ̃ gu ngba mini wũ iso, fiɛ ngɔ ana nyi wũ i katɔ̃ fiɛ ɔta ɔbɔrɛ ɔba.
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Maturi gbodzoo ma loba maaya Maria ɔnya ara wa i Yesu ɔbara, ne ɔso mafɔ wũ maɖe.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Ɣɛɛ mawɛ̃ ɔrui makɛlɛ ma Farisise kɔrɛ masɛ maaɣere ma nnɛ i Yesu ɔbara.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Ne ɔso ma Farisise gu masɔrɛdze makpakpa ɔsarɛgu matɔ̃meɣɛdze makarɛ sɔ, “Be boabara? Minyɔ awawãra gbodzoo wa i ɔrɛrɛ̃ gɔgbe to ɔbara!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Si botã ɔkɛlɛgu i katɔ̃ kumɛgɔgbe ne, maturi ɔɖuɖu to maafɔ wũ maɖe, iyɔ ma Romase abã to maaba maabiɛ bo Isɔrɛyo gu bo karɔ̃!”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Ma ndɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ nɖe Kayafa fiɛ ɔ̃ nɖe sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ɔɣɛ sɔ, “Mibo ndu miɣede!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Miiɣe sɔ ilɛ sɔ miatã ɔturi ɔwɛ̃ ɔkpi i kaɖe iti iɖo sɔ kaɖe ɔɖuɖu aawɔ?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Gbaã ne, iiɖe ɔ̃ mɔmɔ adzuni aɖe ɔɣɛ ngbe, ɣɛɛ lɛ sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ne, itɔ̃me iɖe ɔɣɛ ɔsɛ sɔ Yesu to ɔba ɔ̃akpi i ma Yudase iti.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Fiɛ iiɖe ma Yudase ɔnɔwɛ̃ kere iti, ɣɛɛ si ɔ̃asa Ɣaa mabi ma ɔɖuɖu loki makã kayiiso kanya.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ita i iyi nɛmɔ iso ne, ma Yudase makpakpa ɔsɛ iti ame kumɛgɔ maabara fiɛ maaɖoe Yesu.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Ne ɔso Yesu iisisɛ ɔsɛ kpawee i Yudea karɔ̃ iso, ɣɛɛ ɔrui ɔkɛlɛ fafuĩ ame i ɔmagɛ̃ gɔ marɔ sɔ Efrayim ame ku ɔ̃ marasuãdze masɛ maawe i mmɔ.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Ma Yudase Kukpi Ɔtakuwara Bo Iyi ɔɔbore ibo, ne ɔso maturi gbodzoo ɔbɔrɛ i abuiti ame maba Yerusalem si maba maasekelera so matã iyi iɖe.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Gɔ masakanya i Ɣaa Isɔrɛyo ame ne, mala maɔnyɔnyɔ Yesu, ne ɔso mato makarɛ so sɔ, “Nda minya? Ɔ̃ito ɔ̃aba iyi kaɖekɔ̃ lo?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Ɣɛɛ masɔrɛdze makpakpa gu ma Farisise ɔpia maturi sɔ si ɔrere ɣe ngbegɔ Yesu pia ne, ɔte ma si maakɛlɛ masɛ maamɔɛ̃ wũ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.