João 11
Ndamu Ɣɛtɛ Siwu (AKP) vs ACF
1 Ɔrɛrɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ marɔ sɔ Lazaro fiɛ ɔbɔrɛ i Betania ɔmagɛ̃ ame ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ. Ɔmagɛ̃ gɔgbe nɖe Maria gu ɔ̃ ɔnyiibi Marta mɛrɛ̃ aɖe ne.
1 Estava, porém, enfermo um certo Lázaro, de betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria gɔgbe ɔɖe loba ɔ̃afedza nnɔĩ kɔrɔ̃kɔrɔ̃a ɔfere i Bosate Yesu ngba fiɛ ɔsu ɔ̃ iti siwɛrɛ̃ ɔnukutu ne. Ɔ̃ ɔnyiibi nɖe Lazaro gɔ nto ɔmɔɛ̃ ɔnyɛ i ngbe ne.
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com ungüento, e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão Lázaro estava enfermo.
3 Lazaro manyiiko ɔpia Yesu ɔturi sɔ, “Bosate, fɔ ɔlaa gɔ abua asɛ aɖɔɛ to ɔnyɛ.”
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Gɔ Yesu ɔnɔ kanya gagbe ne, ɔɣɛ sɔ, “Ɔnyɛ gɔgbe iiɖe ɔkpinyɛ, ɣɛɛ ɔɖe ira nɛ loakɔlɛ Ɣaa iyere kato, fiɛ iaki i ne iso ana ne, maakɔlɛ Ɣaa Ɔbi ɔ̃ wũ kato.”
4 E Jesus, ouvindo isto, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Yesu ɔbua ɔsɛ ɔɖɔɛ Lazaro gu ɔ̃ manyiiko kukaakɔ.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ɣɛɛ gɔ ɔnɔ Lazaro ɔnyɛ ne, ɔwe i ngbegɔ ɔpia akpɛnɛ anyɔ ɔbua.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Ne ɔɣere ɔ̃ marasuãdze sɔ, “Mitã bokpese bokɛlɛ Yudea.”
7 Depois disto, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judéia.
8 Ne ɔ̃ marasuãdze ɔkarɛ wũ sɔ, “Ratedze, iifɔ ɔwi gɔ ma Yudase ɔbie sɔ si mapɛ-ɔ ata, ne ato abie sɔ boakpese bokɛlɛ mmɔ ana?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Yesu ɔtã ma mmuai sɔ, “Iɖɔwũ iweo-inyɔ iɖe mpia i ikpɛnɛ ame. Ne ɔso ɔbiara gɔ nsɛ i ikpɛnɛ ikpawaĩ ame ne, ɔ̃isɛ ɔtura, alasɔ ɔsɛ ɔnya kayiiso gagbe ikpawaĩ.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Ɣɛɛ si ɔsɛ i kasɛ̃ ame ne, ɔsɛ ɔtura, alasɔ ɔna ikpawaĩ.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Gɔ Yesu ɔɣere ma ngbɔ ne, ɔɣɛ ana sɔ, “Bo ɔlaa Lazaro ɔɔrɛ sirɛ, ɣɛɛ losɛ loatara wũ.”
11 Assim falou; e depois disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Ne marasuãdze ɔɣere Bosate sɔ, “Si sirɛ ɔɔsu wũ ne, iyɔ ɔto ɔ̃asarɛ.”
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ɔɣɛ i Yesu to sɔ Lazaro ɔɔkpi, ɣɛɛ marasuãdze ɔbu sɔ sirɛ gbaã ɔto ɔɣɛ ala.
13 Mas Jesus dizia isto da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Ne ɔso ɔɣere ma ɔɖi sɔ, “Lazaro ɔɔkpi.
14 Então Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto;
15 Ɣɛɛ mi ɔso ne, iba me isoɣɔ sɔ lona i ɔ̃ kɔrɛ si miafɔ miɖe. Mitã bokɛlɛ ɔ̃ kɔrɛ.”
15 E folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis; mas vamos ter com ele.
16 Ne Toma gɔ marɔ sɔ Inyɔɔbi ɔɣere marasuãdze sɔ, “Mitã bosiai Ratedze si bosɛ boakpigu wũ!”
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Gɔ Yesu ɔsɛ ɔ̃abo mmɔ ne, ɔnya sɔ iɔfɔ akpɛnɛ ana gɔ mabiara Lazaro.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Ita i Yerusalem iba Betania ne, iaɖe agu anyɔ kere,
18 (Ora Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios. )
19 ne ɔso ma Yudase gbodzoo ɔba sɔ si maba maatã Maria gu Marta ndzo i ma ɔnyiete kukpi iso.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Gɔ Marta ɔnɔ sɔ Yesu ka ɔba ne, ɔta ɔkɛlɛ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ, ɣɛɛ Maria ɔwe i iyo ame.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Mmɔ i Marta to ɔɣere Yesu sɔ, “Bosate, si ɔpia apia ne, tee bo ɔnyiete iikpi!
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Ɣɛɛ kiniɔ kɔra ne, loɣe sɔ Ɣaa to ɔ̃abara ira biara nɛ akarɛ wũ.”
22 Mas também agora sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Fɔ ɔnyiete to ɔ̃ata ɔwe ngbã.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Ne Marta to ɔɣɛ sɔ, “Loɣe sɔ ɔto ɔ̃ata ɔwe ngbã ku Iyi Tsɔra nɛ i makpise aata iso.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Ne Yesu ɔɣere wũ sɔ, “Mme nɖe makpise ita gu ngbã ne. Ngɔ lofɔ me ɔɖe to ɔ̃asɛ ngbã atoa sɔ ɔkpi,
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 fiɛ ɔbiara gɔ nsi ngbã fiɛ ɔfɔ me ɔɖe ne, ɔ̃ibakpi. Afɔ nnɛgbe aɖe?”
26 E todo aquele que vive, e crê em mim, nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Ɔtã mmuai sɔ, “Aĩ, Bosate. Lofɔ loɖe sɔ fɔ nɖe Kristo, Ɣaa Ɔbi gɔ maɣɛ masɛ sɔ ɔ̃aba kayiiso.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Gɔ Marta ɔɣɛ ngbɔ ne, ɔkpese ɔkɛlɛ ɔsɛ ɔ̃akpere ɔ̃ ɔnyiibi Maria ɔɣedza i kuruɛ ɔɣere wũ sɔ, “Ratedze ɔba ɔto ɔkarɛ-ɔ iti.”
28 E, dito isto, partiu, e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está cá, e chama-te.
29 Gɔ Maria ɔnɔ ngbɔ ne, ɔta ɔluwɛ̃ sɔ ɔ̃asarɛgu wũ.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se logo, e foi ter com ele.
30 Ɔwi gɔgbe ame ɔɖuɖu ne, Yesu iibo ɔmagɛ̃ ame, ɔɣɛ i ngbegɔ i Marta ɔba ɔ̃asarɛgu wũ.
30 (Pois, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Ma Yudase ma mpia i iyo mato matã Maria katetere ɔta masiai wũ gɔ manya sɔ ɔpɛ siwa ɔbɔrɛ i iyo. Mabu sɔ siainyɔ ne, ikpibiɔ katɔ̃ ka ɔsɛ ɔ̃abiɛ kaku.
31 Vendo, pois, os judeus, que estavam com ela em casa e a consolavam, que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Ɔwi gɔ Maria ɔbo ngbegɔ i Yesu ɣɛ fiɛ ɔnya wũ ne, ɔpɛ agɛgɛ̃ i ɔ̃ katɔ̃ ɔɣɛ sɔ, “Si ɔpia apia i ngbe ne, tee wũ ɔnyiete iikpi.”
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava, e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Gɔ Yesu ɔnya kumɛgɔ i Maria to ɔbiɛ gu kumɛgɔ i ma Yudase ma loba maaya wũ ana to mabiɛ ne, imararã Yesu fiɛ ikpɛ̃ wũ nnya.
33 Jesus pois, quando a viu chorar, e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito, e perturbou-se.
34 Ne ɔkarɛ ma sɔ, “Lɛ mibiara wũ?”
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem, e vê.
35 Mmɔ ne, Yesu ɔbiɛ.
35 Jesus chorou.
36 Ne ma Yudase to maɣɛ sɔ, “Minyɔ kumɛgɔ ɔɖɔɛ wũ!”
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Ɣɛɛ mawɛ̃ ana ɔɣɛ sɔ, “Gɔ ɔwo nɔbiɛdze anɔmi ɔbusi ne, ɔ̃ibawo ɔtã sɔ Lazaro iibakpi?”
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Yesu ɔtɔrɛ̃ i ɔ̃ ame, ɔsɛ ɔkɛlɛ ikpibiɔ nɛ mpia i ɔkpolo ame fiɛ mali ita masɛ̃ kanya kɔrɛ.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, veio ao sepulcro; e era uma caverna, e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Ne ɔɣere ma sɔ, “Mili ita miɖi i ɔkpolo kanya.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Yesu ɔɣere Marta sɔ, “Loiɣere-ɔ sɔ si afɔ me aɖe ne, ato aanya Ɣaa ɔle?”
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Gɔ mali ita maɖi ne, Yesu ɔnyɔ kato ɔɣɛ sɔ, “Tete, nto lopɛ-ɔ siba, sɔ asɛ akã me atsue.
41 Tiraram, pois, a pedra de onde o defunto jazia. E Jesus, levantando os olhos para cima, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 Loɣe sɔ asɛ akã me atsue ɔwi biara, ɣɛɛ mma nɣɛ i ngbe ɔso loto loɣɛ si maafɔ maɖe sɔ fɔ lopia me katɔ̃me.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse isto por causa da multidão que está em redor, para que creiam que tu me enviaste.
43 Gɔ ɔɣɛ nnɛgbe ɔro ne, ɔla kulu teteree sɔ, “Lazaro, ta bɔrɛ ba!”
43 E, tendo dito isto, clamou com grande voz: Lázaro, sai para fora.
44 Ɔluwɛ̃ ɔturi gɔ lokpi ɔta ɔbɔrɛ. Ɔkati gɔ mamini wũ nrɔɔ̃ gu ngba mini wũ iso, fiɛ ngɔ ana nyi wũ i katɔ̃ fiɛ ɔta ɔbɔrɛ ɔba.
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o, e deixai-o ir.
45 Maturi gbodzoo ma loba maaya Maria ɔnya ara wa i Yesu ɔbara, ne ɔso mafɔ wũ maɖe.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que tinham visto o que Jesus fizera, creram nele.
46 Ɣɛɛ mawɛ̃ ɔrui makɛlɛ ma Farisise kɔrɛ masɛ maaɣere ma nnɛ i Yesu ɔbara.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus, e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Ne ɔso ma Farisise gu masɔrɛdze makpakpa ɔsarɛgu matɔ̃meɣɛdze makarɛ sɔ, “Be boabara? Minyɔ awawãra gbodzoo wa i ɔrɛrɛ̃ gɔgbe to ɔbara!
47 Depois os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho, e diziam: Que faremos? porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Si botã ɔkɛlɛgu i katɔ̃ kumɛgɔgbe ne, maturi ɔɖuɖu to maafɔ wũ maɖe, iyɔ ma Romase abã to maaba maabiɛ bo Isɔrɛyo gu bo karɔ̃!”
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos, e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Ma ndɛ̃ ɔwɛ̃ gɔ nɖe Kayafa fiɛ ɔ̃ nɖe sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ɔɣɛ sɔ, “Mibo ndu miɣede!
49 E Caifás, um deles que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Miiɣe sɔ ilɛ sɔ miatã ɔturi ɔwɛ̃ ɔkpi i kaɖe iti iɖo sɔ kaɖe ɔɖuɖu aawɔ?”
50 Nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Gbaã ne, iiɖe ɔ̃ mɔmɔ adzuni aɖe ɔɣɛ ngbe, ɣɛɛ lɛ sɔrɛdzekpakpa pelepele ku ikɔ nɛmɔ ne, itɔ̃me iɖe ɔɣɛ ɔsɛ sɔ Yesu to ɔba ɔ̃akpi i ma Yudase iti.
51 Ora ele não disse isto de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 Fiɛ iiɖe ma Yudase ɔnɔwɛ̃ kere iti, ɣɛɛ si ɔ̃asa Ɣaa mabi ma ɔɖuɖu loki makã kayiiso kanya.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Ita i iyi nɛmɔ iso ne, ma Yudase makpakpa ɔsɛ iti ame kumɛgɔ maabara fiɛ maaɖoe Yesu.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Ne ɔso Yesu iisisɛ ɔsɛ kpawee i Yudea karɔ̃ iso, ɣɛɛ ɔrui ɔkɛlɛ fafuĩ ame i ɔmagɛ̃ gɔ marɔ sɔ Efrayim ame ku ɔ̃ marasuãdze masɛ maawe i mmɔ.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali ficou com os seus discípulos.
55 Ma Yudase Kukpi Ɔtakuwara Bo Iyi ɔɔbore ibo, ne ɔso maturi gbodzoo ɔbɔrɛ i abuiti ame maba Yerusalem si maba maasekelera so matã iyi iɖe.
55 E estava próxima a páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da páscoa para se purificarem.
56 Gɔ masakanya i Ɣaa Isɔrɛyo ame ne, mala maɔnyɔnyɔ Yesu, ne ɔso mato makarɛ so sɔ, “Nda minya? Ɔ̃ito ɔ̃aba iyi kaɖekɔ̃ lo?”
56 Buscavam, pois, a Jesus, e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Ɣɛɛ masɔrɛdze makpakpa gu ma Farisise ɔpia maturi sɔ si ɔrere ɣe ngbegɔ Yesu pia ne, ɔte ma si maakɛlɛ masɛ maamɔɛ̃ wũ.
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.