Romanos 4
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs VC
1 Abɨraahamɨho Judaahiyaanamɨ asɨho koetapɨ nyahɨ namoyaatɨmɨ nasotɨhoai Autaahaatɨho wapa kawindɨhandapɨ nyahɨ mmonaatɨ gwɨnyaitɨhaawɨ katɨtandiyo. Abɨraahamo so nehɨ utaaho nyamatiyahosɨ ko napitaihɨ amɨ Autaahaatɨho koai napitɨwɨsataise?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Amɨ Abɨraahamo nehɨ sawahomɨ kaiwaiwaara Autaahaatɨho nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ kɨnyɨ saasanotahoŋe undonaahɨ ko nɨnɨ watɨpɨhonɨne tatɨ genanatɨ tɨhaapɨtɨtaihe. Amɨ ko siyatɨ tɨhaapɨndaataahɨ nehɨhandɨ kaitaihe.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨha wa satise:
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nyahɨ aimɨ mmonaahiyaane, utaaho wo wapa otɨpɨpatɨ kaisɨho wapa nawɨhoaisangi netaise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatapɨ wihoaaŋɨhapa nesɨpɨpaapɨ nehɨhandɨ netaise tɨwɨ isɨhiya usonawaamaayopo. Owetise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatetapɨ nusoaipasɨhapa netaise, tɨwɨ usonawaapo.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Utaaho otɨpɨpatɨ kiyahomɨhɨretɨ sendaahandɨ kandɨ utaaho wo otɨpɨpatɨ wapa kamaayatɨ nehɨ Autaahaatɨho isɨhiya maipɨhiyaisɨ sawaho gwɨnyaasɨrɨhɨretɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate, undirɨhɨretɨ kaundisɨhopɨ gɨwunyaaso komɨ gɨwunyaasɨtɨndaahɨ koaisɨ Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undataase.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Amɨ sandapɨ Daawitɨhoaisangi satatɨ katise, utaaho wo otɨpɨpatɨ katetapɨ koai Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undɨtandɨhatɨ wɨndɨ kamaayahoai nehɨhandɨ Autaahaatɨho komɨ maaritindɨhandaahɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undonɨho nga maaritɨtaise tise. Iyatɨ Daawitɨho satise.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Isɨhiya tɨtɨhɨmetɨhaiwa kiyohɨwaiwa Autaahaatɨho aimɨ nemwatɨ,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Iyataatɨ amɨ utaaho wo komɨ maipɨhaiwa netɨ komɨhetɨ yawutaatɨ nemaitandɨ Awaisɨho maipɨhaiwa netɨ wɨndɨ awɨtatɨ amɨtɨhetɨ ahɨmaayonɨho
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Isɨhiya kiyaamɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨho nemwatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate undisawɨhiya maaritɨwɨse, tatɨ Daawitɨho katindɨndɨ Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipandahiyaanapaahɨso e owetiso? Owetise. Isɨhiya nyahɨ Judaahiyaanamɨ dawaataatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨhiyaapimaawɨse. Iyataatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wa jɨpatɨpindisɨha nɨnɨ katonɨhɨ nyahɨ aimɨ mmoho satahaaro Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ kandaahɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai kɨnyɨ nisɨ ndɨhetɨ maipɨhandɨ owehoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undise tahaaro.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saasanotahoŋe undindɨndɨ Abɨraahamɨho komɨ ambɨpatɨ namandipasɨhura ipotɨ kaundataamaase. Jɨhɨ sangɨ namandipasɨhura sandɨ kaundataase.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Iyatɨ jɨhɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nisapɨ kɨnyɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undatɨ amɨ saundataase, sandapɨ akɨte tɨpɨ gwɨnyaitaapɨ kɨnyɨ kinyɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipate undatɨ ipotɨ kaundihɨ Abɨraahamɨho kɨretɨ kiyataise. Abɨraahamɨho siyatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ sangɨ ahoaatɨ namandipatɨ nehɨ jɨhɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhanda isɨhiya ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨ ipotɨhura kopɨ gɨwunyaasaihɨhiyai sɨrɨ kɨretɨ Autaahaatɨho saunda sahɨ saasanotahiyaate undɨtandɨhiyaamɨ ko noaipatɨ sapɨho satɨhoematataise.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Iyatɨ Abɨraahamɨho Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipata ahoaandahiyaanamɨ apɨho asɨhore. Iyatɨ amɨ nyahɨ ambɨpatɨ namandipatotɨhandunɨ amɨ ko ambɨpatɨ namandipatindɨhandaahɨ noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataamaise. Owetise. Nehɨ ko Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaatɨ daayatɨ bitosɨrɨhɨretɨ nyahɨ komɨ dahopa itɨpatɨ iwinjɨtɨhaahandaahɨhɨ ko noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataise.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai yapɨpatɨ nahandɨ numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundataase. Sandɨ Abɨraahamɨho wɨnɨhapɨpa netɨ japepihɨrihɨ kandaahɨ kaundataamaase. Owetise. Nehɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ amɨ Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhandaahunje.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Isɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai kahapaamapɨpa numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundimbɨpa netɨ isɨhiya wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyai nunyonaahɨ napitimatɨtaise? Amɨ kɨmandɨ saimatɨtaise, isɨhiya Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ gɨmaawunyaapɨ nehɨ wɨnɨhapɨpaahɨhɨ japepihɨrisaihaahɨ napitimatɨtaise? Iyataatɨ jɨhɨ tɨmanatɨ katiwaiwa akɨpɨpa wɨndɨ namwaipaitaise.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Amɨ wɨnɨhapɨpaahɨ nyahɨ isɨhiyaanɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwaapɨ Autaahaatɨhoai apousonɨhɨ wihoaaŋɨ maipɨhandɨ nyangi nanyamɨtandɨhandɨhɨhɨ netɨ nyamɨhetemataise. Iyataatɨ amɨ wɨnɨhapɨpa wapa ahɨmotanaahɨ amɨ isɨhiya kapa nepɨ wɨndɨ sehɨmwaapɨ namopɨsasɨwɨ maipɨhandɨ wɨndɨ mondaapo. Sandɨ nyahɨ aimɨ mmonahiyaanɨne.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Iyataatɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai jɨhɨ tɨmanatɨ wapa gi nahɨnyatɨ kahito undatɨ kaundindɨndɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahɨhɨ kaundataase. Amɨ sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nɨnɨ gi wapa nahɨnyatɨ kahito undindɨndɨ Abɨraahamɨho wapa kamaayatɨ owehandɨ apɨpaahɨ nehɨhandɨ Autaahaatɨho sawahometirɨhɨretapɨ Abɨraahamɨhomɨ manyinya saisatoya ipotɨ ipotɨhura noaipasaihɨhiyaisɨ akɨtɨ kawitande. Iyatɨ nehɨ Judaahiyaanɨnɨ wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyaanangisaahɨ kanyitandɨmaase. Owe. Isɨhiya nahatiya Abɨraahamɨhomataiwɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai maawɨ kawitandɨ kandaase. Amɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda isɨhiyaanɨnɨ ipotɨ ipotɨhura komatiyaatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaitɨhaahiyaanamɨ apɨhoematataiso.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ Abɨraahamɨhopɨ satise:
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Iyataatɨ Abɨraahamɨho waimwaahomendaatɨ manyinya saisatoya namoyaitandɨ gwɨnyaitandɨhandɨ owetihɨhandɨ kandɨ Autaahaatɨho watɨpɨho siyamopɨ gɨwunyaatɨ jatɨmɨ notaatɨ kandaahɨ noaipatɨ ko isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ sapɨho satɨhoematataise. Iyatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha Abɨraahamɨhoai kaundihɨ jɨpatɨpindisɨha satirɨhɨretɨ kinyɨ kimwaaya kimaasɨhiya gaasoya gaasisa taahiyɨhiya noaipaitaapo undirɨhɨreto.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Iyatɨ Abɨraahamɨho komɨ kɨnaukwɨha pɨhɨtatɨ 100 kaitandɨ aimɨ detɨtihɨ ko sandaase, “Nisɨ ambɨpatɨ aimɨ nawainatɨ awasihɨ amɨ nisɨ apopaatɨ Saraahaatamɨ maatitatɨ aimɨ awipɨtatɨ awasataise,” tatɨ mmonataahandɨ kandɨ konɨhɨ andɨtitatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaataise.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Siyatɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨho manyinya saisatoya taahiyɨhiya numwɨtandɨ tɨmanatɨ jɨhɨ kaundindɨhandapɨ wɨndɨ samaatise, “Ese, Autaahaatɨho nɨngi nanɨmɨtandɨ katiwaiwa kaitaindɨho,” tatɨ maarɨho yɨyatɨwɨ gɨmunyaase. Owetise. Nehɨ Autaahaatɨho pɨwɨha kaundisɨhopɨ andɨtitatɨ gɨwunyaasɨtɨhandetapɨ ko andɨtitɨtandɨhandɨ watɨpɨhandɨ netɨ amɨ ko Autaahaatɨhoai maaritatɨ mepɨ autaahemwataise.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Abɨraahamɨho Autaahaatɨhoai mepɨ autaahemwasɨtɨndɨ ko satate, “Autaahaatɨho nɨngi manyinya taahiyɨhiya nanɨmɨtandɨ kandiwaiwa apɨpaahɨ akɨtɨ akɨtɨnɨhɨ kaitaiso,” tatɨ komɨ maarɨhora mmonatɨ gwɨnyaataate.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saundise, “Kɨnyɨ utaahoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ usose. Sandɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ watɨpɨtatɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahe.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Iyataatɨ amɨ sa pɨwa satatɨ, “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ koaisɨ Autaahaatɨho usose tisa nehɨ Abɨraahamɨho sawahopaahɨhɨ katatɨ jɨpatɨpindataamaise. Owetise.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Pɨwa sa nyahɨ ipotɨ ipotɨhura nyamɨ Awaisɨho Jisaasihoai anɨmwaahɨpatombɨ ahowimatɨ numwaasɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasaihɨ kandaahɨ ko nyangi sanyatatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨtandɨhiyaanapɨsangi maawɨ jɨpatɨpindataise.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Iyataatɨ so Jisaasisoai Autaahaatɨho ipɨ tɨtɨhɨ atawɨhatetɨ natausaasihɨ napotaise nyamɨ maipɨhaiwa nenyamaitando. Iyatɨ amɨ jahɨra anɨmwaahɨpatombɨ asohoematɨ ahowimatɨ numwaataise. Iyatɨ sandaahɨ Autaahaatɨho nyangi sanyatɨtando, “Sahɨ nɨngisawɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate,” nyatatɨ nyasondando.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.