Romanos 4
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NTLH
1 Abɨraahamɨho Judaahiyaanamɨ asɨho koetapɨ nyahɨ namoyaatɨmɨ nasotɨhoai Autaahaatɨho wapa kawindɨhandapɨ nyahɨ mmonaatɨ gwɨnyaitɨhaawɨ katɨtandiyo. Abɨraahamo so nehɨ utaaho nyamatiyahosɨ ko napitaihɨ amɨ Autaahaatɨho koai napitɨwɨsataise?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Amɨ Abɨraahamo nehɨ sawahomɨ kaiwaiwaara Autaahaatɨho nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ kɨnyɨ saasanotahoŋe undonaahɨ ko nɨnɨ watɨpɨhonɨne tatɨ genanatɨ tɨhaapɨtɨtaihe. Amɨ ko siyatɨ tɨhaapɨndaataahɨ nehɨhandɨ kaitaihe.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨha wa satise:
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nyahɨ aimɨ mmonaahiyaane, utaaho wo wapa otɨpɨpatɨ kaisɨho wapa nawɨhoaisangi netaise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatapɨ wihoaaŋɨhapa nesɨpɨpaapɨ nehɨhandɨ netaise tɨwɨ isɨhiya usonawaamaayopo. Owetise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatetapɨ nusoaipasɨhapa netaise, tɨwɨ usonawaapo.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Utaaho otɨpɨpatɨ kiyahomɨhɨretɨ sendaahandɨ kandɨ utaaho wo otɨpɨpatɨ wapa kamaayatɨ nehɨ Autaahaatɨho isɨhiya maipɨhiyaisɨ sawaho gwɨnyaasɨrɨhɨretɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate, undirɨhɨretɨ kaundisɨhopɨ gɨwunyaaso komɨ gɨwunyaasɨtɨndaahɨ koaisɨ Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undataase.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Amɨ sandapɨ Daawitɨhoaisangi satatɨ katise, utaaho wo otɨpɨpatɨ katetapɨ koai Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undɨtandɨhatɨ wɨndɨ kamaayahoai nehɨhandɨ Autaahaatɨho komɨ maaritindɨhandaahɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undonɨho nga maaritɨtaise tise. Iyatɨ Daawitɨho satise.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Isɨhiya tɨtɨhɨmetɨhaiwa kiyohɨwaiwa Autaahaatɨho aimɨ nemwatɨ,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Iyataatɨ amɨ utaaho wo komɨ maipɨhaiwa netɨ komɨhetɨ yawutaatɨ nemaitandɨ Awaisɨho maipɨhaiwa netɨ wɨndɨ awɨtatɨ amɨtɨhetɨ ahɨmaayonɨho
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Isɨhiya kiyaamɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨho nemwatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate undisawɨhiya maaritɨwɨse, tatɨ Daawitɨho katindɨndɨ Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipandahiyaanapaahɨso e owetiso? Owetise. Isɨhiya nyahɨ Judaahiyaanamɨ dawaataatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨhiyaapimaawɨse. Iyataatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wa jɨpatɨpindisɨha nɨnɨ katonɨhɨ nyahɨ aimɨ mmoho satahaaro Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ kandaahɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai kɨnyɨ nisɨ ndɨhetɨ maipɨhandɨ owehoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undise tahaaro.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saasanotahoŋe undindɨndɨ Abɨraahamɨho komɨ ambɨpatɨ namandipasɨhura ipotɨ kaundataamaase. Jɨhɨ sangɨ namandipasɨhura sandɨ kaundataase.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Iyatɨ jɨhɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nisapɨ kɨnyɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undatɨ amɨ saundataase, sandapɨ akɨte tɨpɨ gwɨnyaitaapɨ kɨnyɨ kinyɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipate undatɨ ipotɨ kaundihɨ Abɨraahamɨho kɨretɨ kiyataise. Abɨraahamɨho siyatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ sangɨ ahoaatɨ namandipatɨ nehɨ jɨhɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhanda isɨhiya ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨ ipotɨhura kopɨ gɨwunyaasaihɨhiyai sɨrɨ kɨretɨ Autaahaatɨho saunda sahɨ saasanotahiyaate undɨtandɨhiyaamɨ ko noaipatɨ sapɨho satɨhoematataise.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Iyatɨ Abɨraahamɨho Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipata ahoaandahiyaanamɨ apɨho asɨhore. Iyatɨ amɨ nyahɨ ambɨpatɨ namandipatotɨhandunɨ amɨ ko ambɨpatɨ namandipatindɨhandaahɨ noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataamaise. Owetise. Nehɨ ko Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaatɨ daayatɨ bitosɨrɨhɨretɨ nyahɨ komɨ dahopa itɨpatɨ iwinjɨtɨhaahandaahɨhɨ ko noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataise.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai yapɨpatɨ nahandɨ numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundataase. Sandɨ Abɨraahamɨho wɨnɨhapɨpa netɨ japepihɨrihɨ kandaahɨ kaundataamaase. Owetise. Nehɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ amɨ Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhandaahunje.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Isɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai kahapaamapɨpa numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundimbɨpa netɨ isɨhiya wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyai nunyonaahɨ napitimatɨtaise? Amɨ kɨmandɨ saimatɨtaise, isɨhiya Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ gɨmaawunyaapɨ nehɨ wɨnɨhapɨpaahɨhɨ japepihɨrisaihaahɨ napitimatɨtaise? Iyataatɨ jɨhɨ tɨmanatɨ katiwaiwa akɨpɨpa wɨndɨ namwaipaitaise.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Amɨ wɨnɨhapɨpaahɨ nyahɨ isɨhiyaanɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwaapɨ Autaahaatɨhoai apousonɨhɨ wihoaaŋɨ maipɨhandɨ nyangi nanyamɨtandɨhandɨhɨhɨ netɨ nyamɨhetemataise. Iyataatɨ amɨ wɨnɨhapɨpa wapa ahɨmotanaahɨ amɨ isɨhiya kapa nepɨ wɨndɨ sehɨmwaapɨ namopɨsasɨwɨ maipɨhandɨ wɨndɨ mondaapo. Sandɨ nyahɨ aimɨ mmonahiyaanɨne.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Iyataatɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai jɨhɨ tɨmanatɨ wapa gi nahɨnyatɨ kahito undatɨ kaundindɨndɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahɨhɨ kaundataase. Amɨ sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nɨnɨ gi wapa nahɨnyatɨ kahito undindɨndɨ Abɨraahamɨho wapa kamaayatɨ owehandɨ apɨpaahɨ nehɨhandɨ Autaahaatɨho sawahometirɨhɨretapɨ Abɨraahamɨhomɨ manyinya saisatoya ipotɨ ipotɨhura noaipasaihɨhiyaisɨ akɨtɨ kawitande. Iyatɨ nehɨ Judaahiyaanɨnɨ wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyaanangisaahɨ kanyitandɨmaase. Owe. Isɨhiya nahatiya Abɨraahamɨhomataiwɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai maawɨ kawitandɨ kandaase. Amɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda isɨhiyaanɨnɨ ipotɨ ipotɨhura komatiyaatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaitɨhaahiyaanamɨ apɨhoematataiso.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ Abɨraahamɨhopɨ satise:
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Iyataatɨ Abɨraahamɨho waimwaahomendaatɨ manyinya saisatoya namoyaitandɨ gwɨnyaitandɨhandɨ owetihɨhandɨ kandɨ Autaahaatɨho watɨpɨho siyamopɨ gɨwunyaatɨ jatɨmɨ notaatɨ kandaahɨ noaipatɨ ko isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ sapɨho satɨhoematataise. Iyatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha Abɨraahamɨhoai kaundihɨ jɨpatɨpindisɨha satirɨhɨretɨ kinyɨ kimwaaya kimaasɨhiya gaasoya gaasisa taahiyɨhiya noaipaitaapo undirɨhɨreto.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Iyatɨ Abɨraahamɨho komɨ kɨnaukwɨha pɨhɨtatɨ 100 kaitandɨ aimɨ detɨtihɨ ko sandaase, “Nisɨ ambɨpatɨ aimɨ nawainatɨ awasihɨ amɨ nisɨ apopaatɨ Saraahaatamɨ maatitatɨ aimɨ awipɨtatɨ awasataise,” tatɨ mmonataahandɨ kandɨ konɨhɨ andɨtitatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaataise.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Siyatɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨho manyinya saisatoya taahiyɨhiya numwɨtandɨ tɨmanatɨ jɨhɨ kaundindɨhandapɨ wɨndɨ samaatise, “Ese, Autaahaatɨho nɨngi nanɨmɨtandɨ katiwaiwa kaitaindɨho,” tatɨ maarɨho yɨyatɨwɨ gɨmunyaase. Owetise. Nehɨ Autaahaatɨho pɨwɨha kaundisɨhopɨ andɨtitatɨ gɨwunyaasɨtɨhandetapɨ ko andɨtitɨtandɨhandɨ watɨpɨhandɨ netɨ amɨ ko Autaahaatɨhoai maaritatɨ mepɨ autaahemwataise.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Abɨraahamɨho Autaahaatɨhoai mepɨ autaahemwasɨtɨndɨ ko satate, “Autaahaatɨho nɨngi manyinya taahiyɨhiya nanɨmɨtandɨ kandiwaiwa apɨpaahɨ akɨtɨ akɨtɨnɨhɨ kaitaiso,” tatɨ komɨ maarɨhora mmonatɨ gwɨnyaataate.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saundise, “Kɨnyɨ utaahoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ usose. Sandɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ watɨpɨtatɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahe.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Iyataatɨ amɨ sa pɨwa satatɨ, “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ koaisɨ Autaahaatɨho usose tisa nehɨ Abɨraahamɨho sawahopaahɨhɨ katatɨ jɨpatɨpindataamaise. Owetise.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Pɨwa sa nyahɨ ipotɨ ipotɨhura nyamɨ Awaisɨho Jisaasihoai anɨmwaahɨpatombɨ ahowimatɨ numwaasɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasaihɨ kandaahɨ ko nyangi sanyatatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨtandɨhiyaanapɨsangi maawɨ jɨpatɨpindataise.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Iyataatɨ so Jisaasisoai Autaahaatɨho ipɨ tɨtɨhɨ atawɨhatetɨ natausaasihɨ napotaise nyamɨ maipɨhaiwa nenyamaitando. Iyatɨ amɨ jahɨra anɨmwaahɨpatombɨ asohoematɨ ahowimatɨ numwaataise. Iyatɨ sandaahɨ Autaahaatɨho nyangi sanyatɨtando, “Sahɨ nɨngisawɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate,” nyatatɨ nyasondando.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.