Romanos 4

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Abɨraahamɨho Judaahiyaanamɨ asɨho koetapɨ nyahɨ namoyaatɨmɨ nasotɨhoai Autaahaatɨho wapa kawindɨhandapɨ nyahɨ mmonaatɨ gwɨnyaitɨhaawɨ katɨtandiyo. Abɨraahamo so nehɨ utaaho nyamatiyahosɨ ko napitaihɨ amɨ Autaahaatɨho koai napitɨwɨsataise?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Amɨ Abɨraahamo nehɨ sawahomɨ kaiwaiwaara Autaahaatɨho nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ kɨnyɨ saasanotahoŋe undonaahɨ ko nɨnɨ watɨpɨhonɨne tatɨ genanatɨ tɨhaapɨtɨtaihe. Amɨ ko siyatɨ tɨhaapɨndaataahɨ nehɨhandɨ kaitaihe.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨha wa satise:
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nyahɨ aimɨ mmonaahiyaane, utaaho wo wapa otɨpɨpatɨ kaisɨho wapa nawɨhoaisangi netaise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatapɨ wihoaaŋɨhapa nesɨpɨpaapɨ nehɨhandɨ netaise tɨwɨ isɨhiya usonawaamaayopo. Owetise. Komɨ otɨpɨpatɨ kaipatetapɨ nusoaipasɨhapa netaise, tɨwɨ usonawaapo.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Utaaho otɨpɨpatɨ kiyahomɨhɨretɨ sendaahandɨ kandɨ utaaho wo otɨpɨpatɨ wapa kamaayatɨ nehɨ Autaahaatɨho isɨhiya maipɨhiyaisɨ sawaho gwɨnyaasɨrɨhɨretɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate, undirɨhɨretɨ kaundisɨhopɨ gɨwunyaaso komɨ gɨwunyaasɨtɨndaahɨ koaisɨ Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undataase.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Amɨ sandapɨ Daawitɨhoaisangi satatɨ katise, utaaho wo otɨpɨpatɨ katetapɨ koai Autaahaatɨho kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undɨtandɨhatɨ wɨndɨ kamaayahoai nehɨhandɨ Autaahaatɨho komɨ maaritindɨhandaahɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undonɨho nga maaritɨtaise tise. Iyatɨ Daawitɨho satise.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Isɨhiya tɨtɨhɨmetɨhaiwa kiyohɨwaiwa Autaahaatɨho aimɨ nemwatɨ,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Iyataatɨ amɨ utaaho wo komɨ maipɨhaiwa netɨ komɨhetɨ yawutaatɨ nemaitandɨ Awaisɨho maipɨhaiwa netɨ wɨndɨ awɨtatɨ amɨtɨhetɨ ahɨmaayonɨho
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Isɨhiya kiyaamɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨho nemwatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate undisawɨhiya maaritɨwɨse, tatɨ Daawitɨho katindɨndɨ Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipandahiyaanapaahɨso e owetiso? Owetise. Isɨhiya nyahɨ Judaahiyaanamɨ dawaataatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨhiyaapimaawɨse. Iyataatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wa jɨpatɨpindisɨha nɨnɨ katonɨhɨ nyahɨ aimɨ mmoho satahaaro Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ kandaahɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai kɨnyɨ nisɨ ndɨhetɨ maipɨhandɨ owehoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undise tahaaro.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saasanotahoŋe undindɨndɨ Abɨraahamɨho komɨ ambɨpatɨ namandipasɨhura ipotɨ kaundataamaase. Jɨhɨ sangɨ namandipasɨhura sandɨ kaundataase.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Iyatɨ jɨhɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nisapɨ kɨnyɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda nisɨ ndɨhetɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undatɨ amɨ saundataase, sandapɨ akɨte tɨpɨ gwɨnyaitaapɨ kɨnyɨ kinyɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipate undatɨ ipotɨ kaundihɨ Abɨraahamɨho kɨretɨ kiyataise. Abɨraahamɨho siyatɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ sangɨ ahoaatɨ namandipatɨ nehɨ jɨhɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhanda isɨhiya ambɨpatamɨ atɨtatɨ nahomaamandipatɨwɨ ipotɨhura kopɨ gɨwunyaasaihɨhiyai sɨrɨ kɨretɨ Autaahaatɨho saunda sahɨ saasanotahiyaate undɨtandɨhiyaamɨ ko noaipatɨ sapɨho satɨhoematataise.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Iyatɨ Abɨraahamɨho Judaahiyaanɨnɨ ambɨpatamɨ atɨtatɨ namandipata ahoaandahiyaanamɨ apɨho asɨhore. Iyatɨ amɨ nyahɨ ambɨpatɨ namandipatotɨhandunɨ amɨ ko ambɨpatɨ namandipatindɨhandaahɨ noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataamaise. Owetise. Nehɨ ko Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaatɨ daayatɨ bitosɨrɨhɨretɨ nyahɨ komɨ dahopa itɨpatɨ iwinjɨtɨhaahandaahɨhɨ ko noaipatɨ nyamɨ apɨho asɨhoematataise.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai yapɨpatɨ nahandɨ numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundataase. Sandɨ Abɨraahamɨho wɨnɨhapɨpa netɨ japepihɨrihɨ kandaahɨ kaundataamaase. Owetise. Nehɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨhɨ amɨ Autaahaatɨho koai kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe undindɨhandaahunje.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Isɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoaisunɨ komɨ mwaaya maatiya saisatoyai kahapaamapɨpa numwɨtandɨ jɨhɨ tɨmanatɨ kaundimbɨpa netɨ isɨhiya wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyai nunyonaahɨ napitimatɨtaise? Amɨ kɨmandɨ saimatɨtaise, isɨhiya Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ gɨmaawunyaapɨ nehɨ wɨnɨhapɨpaahɨhɨ japepihɨrisaihaahɨ napitimatɨtaise? Iyataatɨ jɨhɨ tɨmanatɨ katiwaiwa akɨpɨpa wɨndɨ namwaipaitaise.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Amɨ wɨnɨhapɨpaahɨ nyahɨ isɨhiyaanɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwaapɨ Autaahaatɨhoai apousonɨhɨ wihoaaŋɨ maipɨhandɨ nyangi nanyamɨtandɨhandɨhɨhɨ netɨ nyamɨhetemataise. Iyataatɨ amɨ wɨnɨhapɨpa wapa ahɨmotanaahɨ amɨ isɨhiya kapa nepɨ wɨndɨ sehɨmwaapɨ namopɨsasɨwɨ maipɨhandɨ wɨndɨ mondaapo. Sandɨ nyahɨ aimɨ mmonahiyaanɨne.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Iyataatɨ amɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai jɨhɨ tɨmanatɨ wapa gi nahɨnyatɨ kahito undatɨ kaundindɨndɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahɨhɨ kaundataase. Amɨ sandɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saunda nɨnɨ gi wapa nahɨnyatɨ kahito undindɨndɨ Abɨraahamɨho wapa kamaayatɨ owehandɨ apɨpaahɨ nehɨhandɨ Autaahaatɨho sawahometirɨhɨretapɨ Abɨraahamɨhomɨ manyinya saisatoya ipotɨ ipotɨhura noaipasaihɨhiyaisɨ akɨtɨ kawitande. Iyatɨ nehɨ Judaahiyaanɨnɨ wɨnɨhapɨpa japepihɨrohiyɨhiyaanangisaahɨ kanyitandɨmaase. Owe. Isɨhiya nahatiya Abɨraahamɨhomataiwɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaahohiyɨhiyai maawɨ kawitandɨ kandaase. Amɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasɨtɨhanda isɨhiyaanɨnɨ ipotɨ ipotɨhura komatiyaatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaitɨhaahiyaanamɨ apɨhoematataiso.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho komɨ pɨwɨha jɨpatɨpindisɨhaatɨhapɨ Abɨraahamɨhopɨ satise:
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Iyataatɨ Abɨraahamɨho waimwaahomendaatɨ manyinya saisatoya namoyaitandɨ gwɨnyaitandɨhandɨ owetihɨhandɨ kandɨ Autaahaatɨho watɨpɨho siyamopɨ gɨwunyaatɨ jatɨmɨ notaatɨ kandaahɨ noaipatɨ ko isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ sapɨho satɨhoematataise. Iyatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha Abɨraahamɨhoai kaundihɨ jɨpatɨpindisɨha satirɨhɨretɨ kinyɨ kimwaaya kimaasɨhiya gaasoya gaasisa taahiyɨhiya noaipaitaapo undirɨhɨreto.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Iyatɨ Abɨraahamɨho komɨ kɨnaukwɨha pɨhɨtatɨ 100 kaitandɨ aimɨ detɨtihɨ ko sandaase, “Nisɨ ambɨpatɨ aimɨ nawainatɨ awasihɨ amɨ nisɨ apopaatɨ Saraahaatamɨ maatitatɨ aimɨ awipɨtatɨ awasataise,” tatɨ mmonataahandɨ kandɨ konɨhɨ andɨtitatɨ Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaataise.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Siyatɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨho manyinya saisatoya taahiyɨhiya numwɨtandɨ tɨmanatɨ jɨhɨ kaundindɨhandapɨ wɨndɨ samaatise, “Ese, Autaahaatɨho nɨngi nanɨmɨtandɨ katiwaiwa kaitaindɨho,” tatɨ maarɨho yɨyatɨwɨ gɨmunyaase. Owetise. Nehɨ Autaahaatɨho pɨwɨha kaundisɨhopɨ andɨtitatɨ gɨwunyaasɨtɨhandetapɨ ko andɨtitɨtandɨhandɨ watɨpɨhandɨ netɨ amɨ ko Autaahaatɨhoai maaritatɨ mepɨ autaahemwataise.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Abɨraahamɨho Autaahaatɨhoai mepɨ autaahemwasɨtɨndɨ ko satate, “Autaahaatɨho nɨngi manyinya taahiyɨhiya nanɨmɨtandɨ kandiwaiwa apɨpaahɨ akɨtɨ akɨtɨnɨhɨ kaitaiso,” tatɨ komɨ maarɨhora mmonatɨ gwɨnyaataate.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Amɨ sandapɨ Autaahaatɨho Abɨraahamɨhoai saundise, “Kɨnyɨ utaahoŋɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ usose. Sandɨ Abɨraahamɨho Autaahaatɨhopɨ watɨpɨtatɨ gɨwunyaasɨtɨhandaahe.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Iyataatɨ amɨ sa pɨwa satatɨ, “Kɨnyɨ tɨtɨhɨ saasanotahoŋe,” undatɨ koaisɨ Autaahaatɨho usose tisa nehɨ Abɨraahamɨho sawahopaahɨhɨ katatɨ jɨpatɨpindataamaise. Owetise.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Pɨwa sa nyahɨ ipotɨ ipotɨhura nyamɨ Awaisɨho Jisaasihoai anɨmwaahɨpatombɨ ahowimatɨ numwaasɨho Autaahaatɨhopɨ gɨwunyaasaihɨ kandaahɨ ko nyangi sanyatatɨ sahɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate nyatɨtandɨhiyaanapɨsangi maawɨ jɨpatɨpindataise.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Iyataatɨ so Jisaasisoai Autaahaatɨho ipɨ tɨtɨhɨ atawɨhatetɨ natausaasihɨ napotaise nyamɨ maipɨhaiwa nenyamaitando. Iyatɨ amɨ jahɨra anɨmwaahɨpatombɨ asohoematɨ ahowimatɨ numwaataise. Iyatɨ sandaahɨ Autaahaatɨho nyangi sanyatɨtando, “Sahɨ nɨngisawɨ tɨtɨhɨ saasanotahiyaate,” nyatatɨ nyasondando.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.