Mateus 20
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs VC
1 Aihɨ Jisaasiho nyahɨ koaisɨ nɨwipinjaatɨ komɨ otɨpɨpatɨ mmona kiyaatɨ nehohiyɨhiyaanangi pɨwɨha wa namɨhana sanyatataase. “Autaahaatɨho nisɨhetapɨ isɨhiyai iwinja bimindɨhandɨ siyahande: utaaho wo wainɨhandamɨ osaataatɨ asakiyatɨ taahɨwaiwaisahomatiyahande. Iyatɨ ko osaataatɨ wanɨhandamɨ satɨho asisɨhaatɨhɨ koho koaisatɨ nepasi notɨ komɨ osaataatɨ otɨpɨpatɨ kawitaatɨwɨhiyaisɨ daatɨ numwaataise.
1 Com efeito, o Reino dos céus é semelhante a um pai de família que saiu ao romper da manhã, a fim de contratar operários para sua vinha.
2 Numwaatɨ pɨwɨha kiyaisatɨ wɨsasatɨ saundataase, ‘Nawɨho ipɨho naasoetɨ nunyohɨmumwaaŋɨ nasamɨtaanɨ sahɨ nuwɨ nisɨ wainɨhandamɨ osaataatɨ otɨpɨpatɨ kaniwɨse,’ undatɨ natausaasataise.
2 Ajustou com eles um denário por dia e enviou-os para sua vinha.
3 Iyatɨ amɨ ipɨho nasatɨ wonjɨ otɨhɨtihɨ ko isɨhiya ahoyanɨwɨ nahoaiwɨ pɨwanɨwɨ otɨpɨpatapɨ daahopɨpɨhɨ notaise. Notɨ isɨhiya usa maanɨmaanaiwɨ nehɨ bitohauhɨhiyai iwinjataise.
3 Cerca da terceira hora, saiu ainda e viu alguns que estavam na praça sem fazer nada.
4 Iwinjataatɨ kiyaisɨ saundataase, ‘Sangisangi nisɨ wainɨhandamɨ osaataatɨ otɨpɨpatɨ kanitaatɨwɨ nuwɨse. Nawɨho tɨtɨhɨ nga nasamɨtaano,’ undataase.
4 Disse-lhes ele: - Ide também vós para minha vinha e vos darei o justo salário.
5 Saundihɨ kiya atiwɨ nowaayopo. Aihɨ ipɨho otɨhasɨnɨtihɨhuraunɨ amɨ yaataatiwatɨ kwaatanaipatɨ koho nainjura ko naasaipitɨ katɨ kiyatɨ isɨhiya usaisɨ numwaatɨ komɨ osaataatapɨ natausaasataise.
5 Eles foram. À sexta hora saiu de novo e igualmente pela nona hora, e fez o mesmo.
6 Aihɨ ipɨho kwaatanaipatɨ koho nanatɨ aimɨ satotɨ mɨhepɨ nipatɨtandɨhepɨtihɨhura ko isɨhiya ahoyanɨwɨ kahapaamapɨpa nunyawɨ nehohɨpɨpɨhɨ jahɨra notaise. Jahɨra notɨ isɨhiya usa kapɨhɨ kiyaanɨhɨ bitohauhɨ iwinjataise. Winjataatɨ kiyaisɨ saundatɨ nunjenataise. ‘Sahɨ ipɨmo pɨtɨtaatɨwapɨ kɨmbɨhɨ nehɨ napindapɨ bitohopo?’ undatɨ nunjenataise.
6 Finalmente, pela undécima hora, encontrou ainda outros na praça e perguntou-lhes: - Por que estais todo o dia sem fazer nada?
7 Saundatɨ nunjesɨhɨ kiya koai kiyaamɨha saundawaatopo. ‘Utaaho wo nyangisɨ otɨpɨpatapɨ namaanyamaasɨhiyahaawɨ nehɨ bitotɨhaayo,’ undawaatopo. Saundauhɨ komɨha kiyaisɨ saundataase, ‘O kiyonaahɨ sangisangi nisɨ osaataatɨ otɨpɨpa kanitaatɨwɨ nuwɨse,’ undatɨ netɨ natausaasataise.
7 Eles responderam: - É porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele, então: - Ide vós também para minha vinha.
8 “Aihɨ ipɨho aimɨ tipatetɨ nipatihɨhura osaataatamɨ satɨho utaaho wo komɨhapai iwinja bimisɨhoai saundataase. ‘Otɨpɨpatɨ kanisohiyɨhiyaisɨ gaatɨpɨ numwaapɨ nawɨho nunye. Nunyapaapɨ saimbɨ nunye namasapɨ isɨhiya ipotɨnɨhɨ numwaahohiyɨhiyai nawɨho jɨhɨ nunyapɨ nunyamɨ numbwɨ jɨhɨnɨhɨ numwaahohiyɨhiyai nawɨho ipotaataatɨ nunyapɨ namɨhaape,’ undataase.
8 Ao cair da tarde, o senhor da vinha disse a seu feitor: - Chama os operários e paga-lhes, começando pelos últimos até os primeiros.
9 Aihɨ isɨhiya ipɨho kwaatanaipatɨ koho nanatɨ owetihɨ mɨhepɨ satotɨ nipatɨtandɨhepɨtihɨ numwaasawɨhiya naasohɨ naasohɨ nawɨho ipɨ naasoetɨ nehohɨho newaayopo. Saiwɨ isɨhiya wura wura numwaasawɨhiyaisangi nehɨ naasaimumwaaŋɨ newaayopo.
9 Vieram aqueles da undécima hora e receberam cada qual um denário.
10 Aihɨ isɨhiya jɨhɨnɨhɨ asisɨhaatɨhɨ koho koaisa numwaasawɨhiya nawɨho naitaatɨwɨ nasawaawɨ awaisɨho wamwaaŋɨ naitotɨwɨ gwɨnyaapɨ nasawaayopo. Saiwɨ gwɨnyaapɨ napɨwɨhandɨ kandɨ kiyaisangi nehɨ kamwaaŋɨ isɨhiya kiyaamɨ ipotɨnɨhɨ nasohiyɨhiyaamataiwɨ nawɨho ipɨho naasoetɨ nehohɨho nɨnaasohɨ nɨnaasohɨ newaayopo.
10 Chegando por sua vez os primeiros, julgavam que haviam de receber mais. Mas só receberam cada qual um denário.
11 Saiwɨ nawɨho newaawɨ isɨhiya jɨnɨhɨ koho koaisa numwaasawɨhiya nawɨho awaisɨho namehono tɨwɨ osaataatamɨ satɨhoai mehundɨwɨ saundɨwɨ itɨhundawaatopo.
11 Ao receberem, murmuravam contra o pai de família, dizendo:
12 ‘Isɨhiya kɨmiya ipotɨnɨhɨ asɨhataahura numwaahɨnɨhɨ otɨpɨpatɨ masehonjɨ etɨtaatiyauhɨhiyai nyahɨ ipɨho pɨtɨtaatɨmawaatɨ dawaarɨhɨretɨ ipɨho nyatihɨ otɨpɨpatɨ awaindɨhandɨ kiyohiyɨhiyaanangi nawɨho nauratɨhaimbɨ naninyapaise,’ undɨwɨ itɨhundawaatopo.
12 - Os últimos só trabalharam uma hora... e deste-lhes tanto como a nós, que suportamos o peso do dia e do calor.
13 “Saundɨwɨ itɨhundauhɨ kiyaamɨ woaisɨ osaataatamɨ satɨho saundataase. ‘Uto atime nɨnɨ gisɨ wɨndɨ mɨmaipɨmaahiso. Amɨ kɨnyɨ nawɨho ipɨho naasoetapɨhopɨ otɨpɨpatɨ ipɨho naasohɨ kaitaano tɨpɨ aaye tingɨtɨhande.
13 O senhor, porém, observou a um deles: - Meu amigo, não te faço injustiça. Não contrataste comigo um denário?
14 Isɨ kɨnyɨ nawɨho nesi aŋɨpɨpɨhapɨ numwe. Nehɨ nɨngisunyaatɨ utaaho ipotɨnɨhɨ numwaahohɨhoaisangi nawɨho gi nahinyohɨpatamataindɨ naurataindɨ numwɨtandiyo.
14 Toma o que é teu e vai-te. Eu quero dar a este último tanto quanto a ti.
15 Nisɨhandɨ nɨwahonisɨhandisɨ nisɨ watɨpɨhandaahɨ gwɨnyapenɨtɨ nisɨ nawɨhora kahapaamapɨpa kaito. Nɨnɨ gaahandɨ baindɨ kiyataayonɨ kɨnyɨ mandɨtaimbɨ wɨndɨ apomaasane,’ undatɨ osaataatamɨ satɨho koaisɨ kaundataase,” tatɨ namɨhanatɨ Jisaasiho kanyatataase.
15 Ou não me é permitido fazer dos meus bens o que me apraz? Porventura vês com maus olhos que eu seja bom?
16 Satatɨ namɨhana kanyatatosatɨ Jisaasiho sanyatataase. “Isɨ sɨhɨhura Autaahaatɨho nisɨhetapɨ komɨ isɨhiyai iwinja bimonɨhura siyatɨ noaipaitaise: isɨhiya wanɨmura ambɨpatɨ awaipatisahiya jɨhɨtohiyɨhiya sɨhɨhura noaipapɨ ipotɨtisaihɨ amɨ isɨhiya wanɨmura ambɨpatɨ awaipatɨ owehiya ipotɨtohiyɨhiya sɨhɨhura ambɨpatɨ awaipatɨ nepɨ noaipapɨ jɨhɨtɨtaapo,” nyatatɨ Jisaasiho nyahɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaanangi kanyatataase.
16 Assim, pois, os últimos serão os primeiros e os primeiros serão os últimos. { Muitos serão os chamados, mas poucos os escolhidos.}
17 Aihɨ Jisaasiho Jerusaremɨhandaahapɨ taatɨ naihɨ maawɨ niyahaawɨ nyahɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaanɨnɨ 12 kiyaatɨ ikwɨmaindɨmwɨtihɨ auhɨramɨ yahurɨtahiyaanangi isɨhiyaamɨhatɨhapɨ mɨhinenyamatɨ taawa niyahaahetɨ sanyatataase.
17 Subindo para Jerusalém, durante o caminho, Jesus tomou à parte os Doze e disse-lhes:
18 “Sahɨ atiwɨse. Nyahɨ Jerusaremɨhanda niyaatɨ noaipaitɨhaawɨhiyaanɨnɨ taawaatɨ daayaatɨ bitopɨ niyahaayo. Niyaatɨ noaipasaihɨ kapɨhɨ Nɨnɨ Isɨhiyaamɨ Saahonɨnɨ Jɨhonɨnɨhi isɨhiya nepɨ pɨrisihiya isɨhiya isɨhiyaapɨ nandapa kohasɨpɨho tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai dɨpumanɨwɨ waamaindumwapɨ nunyohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaamunɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaamunɨ ikwɨraatɨhɨ wɨrapɨnitaapo. Aisaihɨ kiya nɨngi kɨnyɨ napwɨtaahunyaatahoŋisɨ napwɨtaapo ndɨtaapo.
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes e aos escribas. Eles o condenarão à morte.
19 Sandɨwɨ kiya nepɨ nɨngi isɨhiya kiyaamɨ dawaataatɨ bimohiyɨhiyaamɨ ikwɨraatɨhɨ wɨrapɨnitaapo. Aisaihɨ kiya Romɨhandaahapɨhiya nɨngi sisɨpɨhɨndɨwɨ wɨrɨhɨra nepɨ yanupapɨ amɨ ipɨ tɨtɨhɨ atawɨhatetɨ nipɨmandaapɨ nɨwisaihɨ napwɨto. Napomasanɨhɨ asisɨha mairɨma saniyonɨhɨ Autaahaatɨho nɨngi ahonimatɨ nanɨmaahonɨhɨ nɨnɨ japɨhɨ nepaito,” nyatatɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaanangi kanyatataase.
19 E o entregarão aos pagãos para ser exposto às suas zombarias, açoitado e crucificado; mas ao terceiro dia ressuscitará.
20 Aihɨ Sepetihomɨ apwaataatɨ kaatamɨ mwaahurɨ Jemɨsiyɨ Joniyaisatɨ maasɨ Jisaasihoenda nasataise. Nasatɨ mwaahurapɨ wapaapɨ nunjendandɨ komɨ utatototɨ nambɨtatɨ atotɨpɨwesataise. Iyatɨ ko wapa kaitandɨ nunjenataise.
20 Nisso aproximou-se a mãe dos filhos de Zebedeu com seus filhos e prostrou-se diante de Jesus para lhe fazer uma súplica.
21 Kaatɨ saihɨ Jisaasiho kaati saunda nunjenataise. “Kɨnyɨ napindape?” undataase. Undihɨ kaatamɨha saundataase, “Kɨnyɨ Awaisɨhoŋimatɨpɨ isɨhiyai iwinjaapɨ bindapaahura katisamɨhɨ nisɨ metɨmurɨ awaisururimatɨmɨ kinyɨ yatɨhɨ isɨhiyai iwinjatɨtaatɨmo,” undataase.
21 Perguntou-lhe ele: Que queres? Ela respondeu: Ordena que estes meus dois filhos se sentem no teu Reino, um à tua direita e outro à tua esquerda.
22 Saundihɨ Jisaasiho kusasi komɨha saundataase. “Sausasaatɨ nanɨsehohɨtɨmandapɨ wɨndɨ mowɨhusasaate,” undataase. Undatosa Jemɨsiyɨ Joniyai saundataase, “Waapoho ipɨho yahutaatɨ pusahomataindɨ nɨnɨ yaasɨhaiwa netɨ awɨtɨmatɨ nainjanɨhaiwa sɨhoaahɨ nɨngi nanipinjamɨ kaiwa nepɨ awɨtɨmapɨ nandaiso?” undatɨ nunjenataise. Aihɨ kuramɨha Jisaasihoai saundamaase, “Yɨhoaanyangisangi nga saito,” undamaase.
22 Jesus disse: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu devo beber? Sim, disseram-lhe.
23 Undihɨ Jisaasiho komɨha kuri saundataase. “Akɨtɨsɨ sɨhoaasangisangi waapoho ipɨho yahotɨ pusahomataimɨ yaasɨhaiwa nepɨ awɨtɨmapɨ nandaatɨmɨhuraahe. Sɨhoaahɨ saitaise satɨtɨ kasatataahandɨ kandɨ nɨnɨ isɨhiyai kɨnyɨ soŋɨ soŋɨ nisɨ yatɨhɨ awaisɨhoŋimatɨpɨ isɨhiyai iwinjaapɨ bime undɨtandɨhandɨ nisɨhandɨmaahe. Owetise. Saiwa nisɨ Apɨho isɨhiya aunahɨpatɨ nepɨ isɨhiyaisɨ iwinjaawɨ bimɨtaatɨwɨhiyaapɨ aimɨ tɨmanatɨ ahɨwihɨhaiwaasɨ kiyaahɨhɨ naitaapo,” undatɨ Jisaasiho Jemɨsiyɨ Joniyai kaundataase.
23 De fato, bebereis meu cálice. Quanto, porém, ao sentar-vos à minha direita ou à minha esquerda, isto não depende de mim vo-lo conceder. Esses lugares cabem àqueles aos quais meu Pai os reservou.
24 Aihɨ nyahɨ 10 kiyaatɨ ikwɨ maindɨmwɨtahiyaanɨnɨ Jisaasihomɨ otɨpɨpatɨhiyaanɨnɨ usaanɨnɨ kurɨ Jisaasihoai nunjesɨtɨndapɨ atisɨhaawɨ kurapɨ nyangi aponyataise.
24 Os dez outros, que haviam ouvido tudo, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Siyatɨ aponyihɨ namatɨ Jisaasiho nahatiyaanangi gaata nanyamaatɨ sanyatataase. “Sahɨ mmowɨ gwɨnyaapɨhiyaate, isɨhiya wapɨhapɨhiya Autaahaatɨhopɨ atɨhomiwɨ gɨmunyaahohiyɨhiyaamɨ awaisawɨhiya kiyaamɨ isɨhiyaisɨ topɨtaata sawanaamɨ gwɨnyapehohɨtɨhanda iwinjatauho. Aiwɨ kiyaamɨ isɨhiyai awaisawɨhiya waatɨ pɨhɨtɨwɨ urɨpatiwɨ otɨpɨpatɨ watɨpɨhaiwa ambɨpatɨ yaawɨhaiwa nunyauho.
25 Jesus, porém, os chamou e lhes disse: Sabeis que os chefes das nações as subjugam, e que os grandes as governam com autoridade.
26 Kiyaamɨ kiyohɨwaiwa sahɨ wɨndɨ namepɨse apɨpaahɨ owetane. Amɨ samɨ woŋɨ usaamɨ awaisɨhoŋimatɨtaapaahɨ soŋɨ nahatiyaamɨ otɨpɨpatɨhoŋimate.
26 Não seja assim entre vós. Todo aquele que quiser tornar-se grande entre vós, se faça vosso servo.
27 Aiwɨ amɨ samɨ woŋɨ noaipapɨ usaamɨ mɨtɨhoŋɨ jɨhoŋimatɨtaapaahɨ amɨ nehɨ yatɨhɨ isɨhiyaamɨ otɨtɨhɨ otɨpɨpatɨhoŋimate.
27 E o que quiser tornar-se entre vós o primeiro, se faça vosso escravo.
28 Sahɨ siyawaawaahɨ nisɨ kiyohɨrɨhɨretɨ kaitaapo. Nɨnɨ Isɨhiyaamɨ Saahonɨnɨ Jɨhonɨnɨ isɨhiya otɨpɨpatɨ kaniwɨ nɨngi nɨtatamanɨtaatɨwɨ napɨtɨhonɨnɨmaahe. Owetise. Nɨnɨ isɨhiyaapɨ otɨpɨpatɨ kawindɨ netɨ iwɨtatamanɨtɨ kiyaisɨ nisɨ ambɨpatɨ nunyandɨ kiyaamɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ numwaitandɨ napɨtɨhonɨne,” nyatatɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaanɨnɨ nahatiyaanangi kanyatataase.
28 Assim como o Filho do Homem veio, não para ser servido, mas para servir e dar sua vida em resgate por uma multidão.
29 Aihɨ nyahɨ Jisaasihoaisaatɨ aunahɨpa Jerikohandɨ namasi wapɨhapɨ taawaatɨ niyonɨhɨ isɨhiya wɨrɨsandimɨ Jisaasihomɨhinɨ nasawaayopo.
29 Ao sair de Jericó, uma grande multidão o seguiu.
30 Iyauhɨ utaahurɨ wurɨ ndɨha maipɨtahurɨ kapɨhɨ daihɨraamɨhinɨ bindamaahurɨ Jisaasiho yamo taatɨ nasataise tauhɨ atisamaise. Atisamaamɨ namasamɨ satɨmɨ kaahaatamaase. “Daawitɨhomɨ Mwaahoŋɨ nyahɨ Isɨraherɨhiyaanangi nyainjaapɨ bimɨtaapɨ awaisɨhonye yɨhoaanyangi kɨnyɨ kinyɨ maarɨho asɨpɨnyime,” tɨmɨ kaahaatamaase.
30 Dois cegos, sentados à beira do caminho, ouvindo dizer que Jesus passava, começaram a gritar: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
31 Satɨmɨ kaahaatihɨ isɨhiya wɨrɨsandimɨ nasohiyɨhiya kurisɨ itɨhundɨwɨ, “Sɨhoaahɨ wɨndɨ kaahaamaatɨmɨse,” undawaatopo. Saundauhɨhandɨ kandɨ kurɨhɨ mɨtaahɨ mwɨtetɨmɨ satɨmɨ kaahaatamaase. “Daawitɨhomɨ Mwaahoŋɨ nyahɨ Isɨraherɨhiyaanangi nyainjaapɨ bimɨtaapɨ awaisɨhoŋe yɨhoaanyangi kɨnyɨ maarɨho asɨpɨnyime,” tɨmɨ kaahaatamaase.
31 A multidão, porém, os repreendia para que se calassem. Mas eles gritavam ainda mais forte: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
32 Satɨmɨ kaahaatihɨ Jisaasiho nasatɨ bitondaatɨ gaata numwaatɨ saundataase. “Nɨnɨ sɨhoaasangi napitɨsitande?” undatɨ kuri nunjenataise.
32 Jesus parou, chamou-os e perguntou-lhes: Que quereis que eu vos faça?
33 Saundatɨ nunjesɨhɨ amɨ kuramɨha Jisaasihoai saundamaase. “Awaisɨhoŋe kɨnyɨ yɨhoaanyamɨ ndɨha nanyorɨhaitaapɨto,” undamaase.
33 Senhor, que nossos olhos se abram!
34 Saundihɨ Jisaasiho kurisɨ maarɨho asɨpɨwisatɨ kuramɨ ndɨhaatɨhɨ ikwɨrɨ ahɨwisataise. Ahɨwihɨ nehɨ ketɨ kuraanɨhɨ ndɨha norɨhaapɨ japɨ amɨ Jisaasihoai nɨwipinjai nomaise.
34 Jesus, cheio de compaixão, tocou-lhes os olhos. Instantaneamente recobraram a vista e puseram-se a segui-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.