Lucas 20
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT
1 Asisɨha waara Jisaasiho Autaahaatɨhomɨ aŋɨhandɨ awaindɨhandaatɨhɨ nandaatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha gaaha wanɨha taatɨ isɨhiyai ausaatɨ kataunjihɨ isɨhiya usa isɨhiyaamɨ maipɨhaiwaapɨ nandapa kohasɨpɨho tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai dɨpumanɨhohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiyaunɨ koai saundawaatopo.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 “Kɨnyɨ saiwa saimbɨ kaingɨwɨmaiwa saimbɨ saimbɨ kaimehɨta gi ndɨ kahɨtatɨ watɨpɨhandɨ nahɨmihɨ kiyapaise wanɨ nyangi kanyate?” undɨwɨ nunjenawaayopo.
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Saundɨwɨ nunjenɨhauhɨ amɨ Jisaasiho komɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Nɨnɨ amɨ sangisɨ sandɨ nasɨsendaano.
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 Jonɨho isɨhiyai baawusindɨndɨ sandɨ watɨpɨhandɨ Autaahaatɨhomɨhandaaho e isɨhiyaamɨ watɨpɨhandaaho wanɨ nɨngi sahɨ kandɨwɨse?” undatɨ kiyai ko nunjenataise.
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Nunjesɨhɨ amɨ kiya sawana sanawaatopo. “Nyahɨ wihoaaŋɨha napitɨtaaha kaundɨtɨhaawe?” tɨwɨ kanɨwɨ nasenawaayopo. “Nyahɨ sandapɨ Autaahaatɨhomɨhandaahe undisaihaahɨ o Autaahaatɨhomɨhandaahɨnaahɨ Jonɨhomɨ pɨwɨhaapɨ sahɨ napaapɨ gɨmunyapepo? Nyatɨtaiso.
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Iyatɨ amɨ nyahɨ saundisaihaahɨ isɨhiyaamɨhandaahe undisaihaahɨ amɨ isɨhiya kɨmiya nawɨhaara nepɨ yainyawɨtaapo amɨ kiya Jonɨhopɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisa netɨ ausaasɨhoe tɨwɨ aimɨ gwɨnyaapɨhiyaaso,” nnawaatopo.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Sanawaawɨ namapɨ kiya wihoaaŋɨha koai saundawaatopo. “Sandɨ watɨpɨhandɨ maahapɨhapɨ nehandɨtindɨho nyahɨ wɨndɨ monɨhono,” undawaatopo.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Saundauhɨ amɨ komɨha wihoaaŋɨha kiyai saundataase. “O amɨ sahɨ nisɨ nasɨsehotɨhaapɨ wihoaaŋɨha wɨndɨ kamandowɨ amɨ nisangi watɨpɨhandɨ siyahandaahe satɨtɨ sangi nɨnɨ wɨndɨ kamaasatɨto,” undataase.
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Jisaasiho isɨhiyai aimɨ sata kaundatosatɨ amɨ kɨma pɨwɨha wa namɨhanaha kiyai sata kaundataase. “Utaaho wo wainɨhandɨ osaataatɨ kiyatɨ niyaamataise. Niyaamatɨ isɨhiya usai nisɨ osaataatɨ kɨmaatɨ ninjatawaawɨ wainɨhandɨ nandɨwɨ nanɨwɨ ninjatɨwɨse undatɨ kiyai netɨ ahɨwisamapɨ kaanɨhɨ aunahɨpa wɨtaahapɨ notɨ kata utaarɨhandɨ kendaise.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Ketinja nandapa yandɨpɨho wainɨhandɨ akuraahaihɨ kɨpwɨtaatɨwɨhura wainɨhandamɨ satɨho komɨ otɨpɨpatɨho woai netɨ natausaasihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya wainɨhandɨ jatohiyɨhiyaapɨhɨ notaise nandapa wainɨhandɨ wapa kopɨhapa kɨpɨwɨ numwɨtaatɨwɨ. Natausaasihɨ ko notɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiyai iwinjasɨhɨ wainɨhandɨ kɨpɨwɨmunyawɨ koai nehɨ tipɨ wapa miwaho nehɨ taanahɨhoai japɨhɨ natɨwusaasauhɨ notaise.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Aihɨ wainɨhandamɨ satɨho amɨ jɨhaatɨ otɨpɨpatɨho woai natausaasataise. Natausaasihɨ ko notɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiyai iwinjasɨhɨ kiya koai amɨ jɨhoai kawisohɨpatamataiwɨ tipɨ mawɨtandɨhaiwa nunyawɨ japɨhɨ natɨwusaasauhɨ taanahɨho notaise.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Aihɨ osaataatamɨ satɨho amɨ jɨhaatɨ bapiyatɨ komɨ otɨpɨpatɨho woai natausaasataise. Aihɨ amɨ koai wainɨhandɨ jatohiyɨhiya ambɨpatɨ tipusohaapɨ maipaiwɨ tipɨ nepɨ osaataatamɨ nehɨhaatɨ yotawaayopo.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Siyauhɨ namatɨ osaataatamɨ satɨho sanataase. ‘Nɨnɨ napitaitande? Nɨnɨ nisɨ maarɨho apɨpaahɨ awaindɨhandɨ wɨwihotɨho nisɨ maasɨhɨhoai nandusoaasɨtaano ko nisɨ maasɨhɨhomɨ pɨwɨha kiya atɨwitaawo?’ ndaase.
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Satatɨ ko komɨ mwaahoai natausaasihɨ naihɨhandɨ kandɨ osaataatɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiya taatɨ napihɨ koai iwinjawaawɨ kiya sawana sanawaatopo. ‘Kɨmo utaamo wainɨhandɨ osaataatɨ kɨmaatamɨ satɨhomɨ tɨtɨhɨ mwaahoe. Mwaahosɨ sapɨhomɨ wainɨhandɨ naitaise. Isɨ koai sohoai tiwaamaitɨho. Tiwisaihɨ ko naponɨhɨ ko naitotahandɨ nyahɨ newaatɨ nyamɨhandimatɨto,’ nnawaatopo.
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Sanɨwosawɨ koai numwaasi osaataatamɨ nehɨhaatɨ mangɨrainɨ nuwɨ sohoai tiwauhɨ napotaise.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Nunjenatosatɨ sawaho wihoaaŋɨha satatɨ kiyai kaundataase. “Osaataatamɨ satɨhoai apousonɨhɨ nasatɨ siya otɨpɨpatiyai tiwatɨ nematosatɨ osaataatɨ saatɨ netɨ otɨpɨpatɨhiya asɨyɨhiyai numwaatɨ kiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmaitaise,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase. Aihɨ isɨhiya kapɨhɨ komɨ pɨwɨha atisawaawɨ kiya satawaatopo. “Siyatɨ wɨndɨ namoaipaitaise owetɨtaise,” tawaatopo.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Aihɨ Jisaasiho kiyai iwinjatata sata nasenataise. “Kɨma pɨwɨma Autaahaatɨhomɨ utɨpɨhoaatɨhɨ ahotindɨmandɨ napaapɨ satatɨ jɨpatɨpindise?
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Isɨhiya sɨrɨ mɨhotɨriraasɨnɨ tɨmahiyohiyɨhiyai kɨrɨ mɨhotɨrɨhɨra ambɨpatɨ tipusohaatɨ tiwonɨhɨ mwɨtisɨhaahɨtɨtaise. Iyataatɨ amɨ mɨhotɨrɨhɨrɨ sɨrɨ isɨhiyaamɨhetɨ tɨmahiyataataahɨ amɨ isɨhiyai netɨ jasatɨ tiwɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Jisaasiho sata kaundihɨ kiya Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ amɨ pɨrisihiya isɨhiyaamɨ maipɨhaiwaapɨ nandapa kohasɨpɨho tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai dɨpumanɨhohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaunɨ atisawaawɨ sa pɨwɨha tɨtɨhɨ kiyaapɨ nepemaahɨwɨha kaundihɨ mmonɨwɨ gwɨnyaawaawɨ ketɨ suraanɨhɨ koai isɨwɨtotɨwɨ gwɨnyaawaahandɨ kandɨ isɨhiyaapɨ yayawaawɨ namɨhaawaayopo.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Aihɨ kiya awaisawɨhiya Jisaasiho kiyai pɨwɨha wa wipɨtaha kaundonaahɨ koai numwaasi nuwɨ awaisɨho gapɨnaahoaapɨhɨ kɨmo pɨwɨha satahore undɨwɨ pɨwɨha komɨhetɨ yawutaito tɨwɨ gwɨnyaapɨ bɨpi Jisaasihoai iwinjatawaayopo. Saiwɨ iwinjatawaawɨ kiya awaisawɨhiya nyahɨ gaahiyaanɨnɨ ainahiyɨhiyaaniso tɨwɨ gwɨnyaapɨ genanɨwɨ isɨhiya usai nawɨho nunyawɨ saundɨwɨ sahɨ nuwɨ pɨwɨha satɨha satɨwɨ koai kaundɨwɨse undɨwɨ koaapɨhɨ natɨwusaasawaayopo.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Aihɨ kiya nuwɨ koai saundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, kɨnyɨ nyangi katɨpɨnyasingɨwaiwa tɨtɨhɨ akɨtɨhaiwa katɨpɨnyasapaise. Iyataatɨ amɨ isɨhiya usa awaisawɨhiyaimatɨwɨ bimohiyɨhiyaapɨ kɨnyɨ wɨndɨ yamaimbɨhoŋɨtinɨhɨ nyahɨ aimɨ mmona gwɨnyaahaayo. Aimbɨ kɨnyɨ Autaahaatɨho isɨhiya yapɨpatambɨhiya nisɨ maaritohɨrɨhɨretɨ saiwɨ kaiwɨ bimaawɨse tatɨ katirɨhɨrɨ kɨretɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨ katɨpunjapɨhoŋe.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Isɨ kɨnyɨ napitaimbɨ gwɨnyapenapaise? Nyahɨ gamanɨho Sisaahoai nawɨho takisihandɨ nunyaano e namunyaano? Undɨwɨ nunjenawaayopo.
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Saiwɨ kiya kiyaamɨ omaŋɨtɨtɨhapɨ iwinjatawa jaipundɨwɨ kaundohɨwaiwa aimɨ usonatosatɨ kiyai sata kaundataase.
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 “Nawɨho wo nɨngisɨ nanisawewise,” undihɨ amɨ kiya nawɨho wo nunjauhɨ mmonatosatɨ ko kiyai sata kaundataase. “Nawɨmoaatɨhɨ kɨmatɨ sɨwipɨmatunɨ amɨ ambɨpatunɨ diyaamɨhatɨ ahotise?” undatɨ nunjenataise. Nunjesɨhɨ kiya koai saundawaatopo. “Awaisɨho Sisaahomɨhate,” undawaatopo.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Saundauhɨ Jisaasiho kiyai sata kaundataase. “O siyonaahɨ wapa Sisaahomɨhapanaahɨ amɨ koai tɨtɨhɨ nunyawɨse o amɨ wapa Autaahaatɨhomɨhapanaahɨ amɨ tɨtɨhɨ koai komɨhapa nunyawɨse,” undataase.
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ko sata kaundihiyawa kiya wihoaaŋɨha isɨhiyaamɨ ndɨhetɨ kaundɨtɨha owetihɨ isɨwɨtotɨwɨhandɨ kandɨ komɨ pɨwɨhaapɨ yaiwɨmapɨ gwɨnyapenawaawɨ owetise.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Isɨhiya usa Satiyusihiyaamɨ usa Jisaasihoaapɨhɨ nasawaayopo. Siya Satiyusisiya napohiyɨhiyaapɨ wɨndɨ japɨhɨ namepaitaapo tɨwɨ gwɨnyaapɨhiyaare.
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 Isɨ kiya Jisaasihoai pɨwɨha satɨwɨha kaundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, nyapɨ wɨnɨhapɨpa Mosesiho sata jɨpatɨpiyatɨ ahiyataise. ‘Utaaho wo apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha oweho naponaahɨ kaatɨ osɨnaati sotisɨhomɨ saingɨho netɨ wɨrane komɨhetapɨ metɨho wo noaipatɨ saaho sotisɨhomɨ aunahɨpatɨ nanɨpimatɨ naito,’ tatɨ wɨnɨhapɨpa ahondaise.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Isɨ isɨhiya usɨhiya usa sapɨho naasomɨhiya ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ isundɨpɨhurɨ yahurɨtahiya noaipawaayopo. Aihɨ kiyaamɨ saaho jɨho apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha wa namomaayaho nehɨ napomataise.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Aihɨ amɨ saatɨ saahomɨ apwaata osɨnɨhaati saingɨho netɨ wɨrataise.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Aihɨ amɨ ko napwihɨ amɨ saingɨho kapɨho netɨ osɨnɨhaati wɨrataise. Wɨratɨ bimainjatɨ amɨ koaisangi napwihɨ amɨ saingɨho kapɨho netɨ wɨrataise. Kaatɨ osɨnɨhaatɨ saingoya kɨho kɨhomɨhetɨmatɨmɨ notɨ ipotɨhoai nɨwipaatɨ bindataise.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Nɨwipaasɨhɨ ipotɨho netɨ wɨratɨ bimainjatɨ amɨ koaisangi napwihɨ kaatɨ ipotaataatɨnɨhɨ napotaise.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Saatɨ apopaatisɨ ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ isundɨpɨhurɨ yahurɨtahiya nahatiya nepɨ wɨrapɨhaatisɨ ipotɨhura isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ nepasaihɨhura saatɨ apopaatɨ tɨtɨhɨ diyaamɨ apwaataatimatɨtaise?” undɨwɨ nunjenawaayopo.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Satɨwɨ kiya koai nunjenɨhauhɨ amɨ komɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Usɨhiya amɨ asɨhiya wanɨ kɨmuraahiya namaatɨnawaayopo.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Iyataahandɨ kandɨ usɨhiya amɨ asɨhiya ipotɨhura anɨmwaahɨpatombɨ japɨhɨ nepapɨ asɨyaimatɨwɨ bindawaahura usɨhiya asɨhiya wɨndɨ namaamaatɨtaapo.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Kiya Autaahaatɨhomɨ enjerɨhiya otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhɨ bimohiyɨhiyaamataiwɨhiyaasɨ wɨndɨ namaapopɨ nasisoaarɨ bimɨtaapo. Kiya anɨmwaahɨpatombɨ japɨhɨ nepapɨhiya Autaahaatɨhomɨ manyinyaare.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Napohiyɨhiya japɨhɨ nepaitaatɨwɨhandapɨ Mosesiho biyatɨ nanyesɨpataha pɨwɨha kanyatataase. Sa pɨwa ipɨhonjɨ maipɨhonjɨ wurisandɨhaisahonjɨ tɨhatɨ tɨhwɨtisataahandɨ kandɨ tɨhomaatisonyonjaatɨhapɨ pɨwɨha noaipasɨha Awaisɨhopɨ (Autaahaatɨhopɨ) sata kandaase. ‘Awaisɨho Abɨraahamɨhomɨ Aisaakɨhomɨ amɨ Jekopɨhomɨ Autaahaatɨhore tise.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Isɨ Autaahaatɨho so isɨhiya napopɨ owetohiyɨhiyaamɨ Autaahaatɨhomaahe, owe, isɨhiya asɨyaimatɨwɨ bimohiyɨhiyaamɨ Autaahaatɨhore. Sandɨ apaapɨmaahe amɨ Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ kiya asɨyaimatɨwɨ bindawaayopo,” undatɨ kiyai kaundataase.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Ko kiyai sata kaundihɨ amɨ Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaamɨ usa saundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, kɨnyɨ nga tɨtɨhɨ kanyatapaase,” undawaatopo.
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Saundɨwɨ kiya yayawaawɨ jɨhaatɨ wɨndɨ namunjenɨhopo. Owetise.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Aihɨ Jisaasiho kiyai sata pɨwɨha kaundataase. “Kɨraisihopɨ so awaisɨho Daawitɨhomɨ satɨhoe tɨwɨ napaapɨ katopo?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Pɨwɨha Aunɨhɨhɨraatɨhɨ ahotisɨhaatɨhapɨ Daawitɨho sawaho sata kandaase:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 Bimaamɨ numbwɨ ipotɨhura kinyɨ tiworisai netɨ kinyɨ asɨmoaatɨtɨhɨmasanɨhɨ kɨnyɨ kiyai nepɨ itɨpɨwotisamɨhuraatɨtando,” undataase tise.’ Aunɨhɨhɨrɨ 110:1
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Daawitɨhohɨ kopɨ nisɨ Awaisɨho tatɨ ambɨhɨndaase. Isɨ Kɨraisiho so napitiyatɨ Daawitɨhomɨ satɨhotɨtaise?” undataase.
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Isɨhiya nahandɨ atɨwinjaawɨ bimauhɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyai sata kaundataase.
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaapɨ sahɨ baiwɨ jaawo. Kiya apotɨhɨrɨ utaarɨhapa niyopɨ daimɨ nutaatɨwɨ maaritɨwɨmapɨhiyaaso. Aiwɨ amɨ kiya isɨhiya taahiyɨhiya ahoyanɨhohɨpɨpɨhɨ nowaahura isɨhiya awaisawɨhiyaate ipɨhɨrete nyatɨtotɨwɨ maaritɨwɨhiye. Aiwɨ amɨ kiya Autaahaatɨhomɨ aŋɨhaiwa gwɨharaahaiwaatɨhɨ isɨhiyaamɨ ndɨhetɨ mɨtaahoaahɨ bimɨtaatɨwɨ maaritɨwɨhiyaare. Aiwɨ amɨ kiya ganɨho apɨpaahɨ gaahoaasɨnɨ nandapa anaahɨpɨpa awaimbɨpa tɨhohɨpɨpɨhɨ bimɨtaatɨwɨ maaritɨwɨhiyaare.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Aiwɨ amɨ kiya asɨhiya osɨnɨhiyaamɨ aŋaaŋɨ jaipundɨwɨ nusepɨhiyaare. Aiwɨ kiya gaapundɨhaayo tɨwɨ jaiwɨtɨwɨ gaapɨpatɨ utaarɨhaiwa aipɨhiyaare. Kiya saiwɨ kiyohɨwaiwaapɨ Autaahaatɨho kiyai apɨpaahɨ yaawatɨ naaŋɨhandɨ awaindɨhandɨ ipotɨhura numwɨtaise,” undatɨ Kiyai Jisaasiho kaundataase.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.