Lucas 20
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARC
1 Asisɨha waara Jisaasiho Autaahaatɨhomɨ aŋɨhandɨ awaindɨhandaatɨhɨ nandaatɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha gaaha wanɨha taatɨ isɨhiyai ausaatɨ kataunjihɨ isɨhiya usa isɨhiyaamɨ maipɨhaiwaapɨ nandapa kohasɨpɨho tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai dɨpumanɨhohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ amɨ isɨhiya usa gwɨnyaahiyaunɨ koai saundawaatopo.
1 E aconteceu, num daqueles dias, que, estando ele ensinando o povo no templo e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos
2 “Kɨnyɨ saiwa saimbɨ kaingɨwɨmaiwa saimbɨ saimbɨ kaimehɨta gi ndɨ kahɨtatɨ watɨpɨhandɨ nahɨmihɨ kiyapaise wanɨ nyangi kanyate?” undɨwɨ nunjenawaayopo.
2 e falaram-lhe, dizendo: Dize-nos: com que autoridade fazes essas coisas? Ou quem é que te deu esta autoridade?
3 Saundɨwɨ nunjenɨhauhɨ amɨ Jisaasiho komɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Nɨnɨ amɨ sangisɨ sandɨ nasɨsendaano.
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: dizei-me, pois:
4 Jonɨho isɨhiyai baawusindɨndɨ sandɨ watɨpɨhandɨ Autaahaatɨhomɨhandaaho e isɨhiyaamɨ watɨpɨhandaaho wanɨ nɨngi sahɨ kandɨwɨse?” undatɨ kiyai ko nunjenataise.
4 o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Nunjesɨhɨ amɨ kiya sawana sanawaatopo. “Nyahɨ wihoaaŋɨha napitɨtaaha kaundɨtɨhaawe?” tɨwɨ kanɨwɨ nasenawaayopo. “Nyahɨ sandapɨ Autaahaatɨhomɨhandaahe undisaihaahɨ o Autaahaatɨhomɨhandaahɨnaahɨ Jonɨhomɨ pɨwɨhaapɨ sahɨ napaapɨ gɨmunyapepo? Nyatɨtaiso.
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: do céu, ele nos dirá: Então, por que o não crestes?
6 Iyatɨ amɨ nyahɨ saundisaihaahɨ isɨhiyaamɨhandaahe undisaihaahɨ amɨ isɨhiya kɨmiya nawɨhaara nepɨ yainyawɨtaapo amɨ kiya Jonɨhopɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisa netɨ ausaasɨhoe tɨwɨ aimɨ gwɨnyaapɨhiyaaso,” nnawaatopo.
6 E, se dissermos: dos homens, todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Sanawaawɨ namapɨ kiya wihoaaŋɨha koai saundawaatopo. “Sandɨ watɨpɨhandɨ maahapɨhapɨ nehandɨtindɨho nyahɨ wɨndɨ monɨhono,” undawaatopo.
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Saundauhɨ amɨ komɨha wihoaaŋɨha kiyai saundataase. “O amɨ sahɨ nisɨ nasɨsehotɨhaapɨ wihoaaŋɨha wɨndɨ kamandowɨ amɨ nisangi watɨpɨhandɨ siyahandaahe satɨtɨ sangi nɨnɨ wɨndɨ kamaasatɨto,” undataase.
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Jisaasiho isɨhiyai aimɨ sata kaundatosatɨ amɨ kɨma pɨwɨha wa namɨhanaha kiyai sata kaundataase. “Utaaho wo wainɨhandɨ osaataatɨ kiyatɨ niyaamataise. Niyaamatɨ isɨhiya usai nisɨ osaataatɨ kɨmaatɨ ninjatawaawɨ wainɨhandɨ nandɨwɨ nanɨwɨ ninjatɨwɨse undatɨ kiyai netɨ ahɨwisamapɨ kaanɨhɨ aunahɨpa wɨtaahapɨ notɨ kata utaarɨhandɨ kendaise.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a
10 Ketinja nandapa yandɨpɨho wainɨhandɨ akuraahaihɨ kɨpwɨtaatɨwɨhura wainɨhandamɨ satɨho komɨ otɨpɨpatɨho woai netɨ natausaasihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya wainɨhandɨ jatohiyɨhiyaapɨhɨ notaise nandapa wainɨhandɨ wapa kopɨhapa kɨpɨwɨ numwɨtaatɨwɨ. Natausaasihɨ ko notɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiyai iwinjasɨhɨ wainɨhandɨ kɨpɨwɨmunyawɨ koai nehɨ tipɨ wapa miwaho nehɨ taanahɨhoai japɨhɨ natɨwusaasauhɨ notaise.
10 E, no devido tempo, mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Aihɨ wainɨhandamɨ satɨho amɨ jɨhaatɨ otɨpɨpatɨho woai natausaasataise. Natausaasihɨ ko notɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiyai iwinjasɨhɨ kiya koai amɨ jɨhoai kawisohɨpatamataiwɨ tipɨ mawɨtandɨhaiwa nunyawɨ japɨhɨ natɨwusaasauhɨ taanahɨho notaise.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este e afrontando-
12 Aihɨ osaataatamɨ satɨho amɨ jɨhaatɨ bapiyatɨ komɨ otɨpɨpatɨho woai natausaasataise. Aihɨ amɨ koai wainɨhandɨ jatohiyɨhiya ambɨpatɨ tipusohaapɨ maipaiwɨ tipɨ nepɨ osaataatamɨ nehɨhaatɨ yotawaayopo.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este,
13 Siyauhɨ namatɨ osaataatamɨ satɨho sanataase. ‘Nɨnɨ napitaitande? Nɨnɨ nisɨ maarɨho apɨpaahɨ awaindɨhandɨ wɨwihotɨho nisɨ maasɨhɨhoai nandusoaasɨtaano ko nisɨ maasɨhɨhomɨ pɨwɨha kiya atɨwitaawo?’ ndaase.
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez, vendo-o, o respeitem.
14 Satatɨ ko komɨ mwaahoai natausaasihɨ naihɨhandɨ kandɨ osaataatɨ wainɨhandɨ jatohiyɨhiya taatɨ napihɨ koai iwinjawaawɨ kiya sawana sanawaatopo. ‘Kɨmo utaamo wainɨhandɨ osaataatɨ kɨmaatamɨ satɨhomɨ tɨtɨhɨ mwaahoe. Mwaahosɨ sapɨhomɨ wainɨhandɨ naitaise. Isɨ koai sohoai tiwaamaitɨho. Tiwisaihɨ ko naponɨhɨ ko naitotahandɨ nyahɨ newaatɨ nyamɨhandimatɨto,’ nnawaatopo.
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Sanɨwosawɨ koai numwaasi osaataatamɨ nehɨhaatɨ mangɨrainɨ nuwɨ sohoai tiwauhɨ napotaise.
15 E, lançando-o fora da vinha,
16 Nunjenatosatɨ sawaho wihoaaŋɨha satatɨ kiyai kaundataase. “Osaataatamɨ satɨhoai apousonɨhɨ nasatɨ siya otɨpɨpatiyai tiwatɨ nematosatɨ osaataatɨ saatɨ netɨ otɨpɨpatɨhiya asɨyɨhiyai numwaatɨ kiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmaitaise,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase. Aihɨ isɨhiya kapɨhɨ komɨ pɨwɨha atisawaawɨ kiya satawaatopo. “Siyatɨ wɨndɨ namoaipaitaise owetɨtaise,” tawaatopo.
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isso, disseram: Não seja assim!
17 Aihɨ Jisaasiho kiyai iwinjatata sata nasenataise. “Kɨma pɨwɨma Autaahaatɨhomɨ utɨpɨhoaatɨhɨ ahotindɨmandɨ napaapɨ satatɨ jɨpatɨpindise?
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra que os edificadores reprovaram, essa foi feita cabeça da esquina.
18 Isɨhiya sɨrɨ mɨhotɨriraasɨnɨ tɨmahiyohiyɨhiyai kɨrɨ mɨhotɨrɨhɨra ambɨpatɨ tipusohaatɨ tiwonɨhɨ mwɨtisɨhaahɨtɨtaise. Iyataatɨ amɨ mɨhotɨrɨhɨrɨ sɨrɨ isɨhiyaamɨhetɨ tɨmahiyataataahɨ amɨ isɨhiyai netɨ jasatɨ tiwɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Jisaasiho sata kaundihɨ kiya Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ amɨ pɨrisihiya isɨhiyaamɨ maipɨhaiwaapɨ nandapa kohasɨpɨho tɨhɨwɨ Autaahaatɨhoai dɨpumanɨhohiyɨhiyaamɨ mɨtɨhiyaunɨ atisawaawɨ sa pɨwɨha tɨtɨhɨ kiyaapɨ nepemaahɨwɨha kaundihɨ mmonɨwɨ gwɨnyaawaawɨ ketɨ suraanɨhɨ koai isɨwɨtotɨwɨ gwɨnyaawaahandɨ kandɨ isɨhiyaapɨ yayawaawɨ namɨhaawaayopo.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo, porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Aihɨ kiya awaisawɨhiya Jisaasiho kiyai pɨwɨha wa wipɨtaha kaundonaahɨ koai numwaasi nuwɨ awaisɨho gapɨnaahoaapɨhɨ kɨmo pɨwɨha satahore undɨwɨ pɨwɨha komɨhetɨ yawutaito tɨwɨ gwɨnyaapɨ bɨpi Jisaasihoai iwinjatawaayopo. Saiwɨ iwinjatawaawɨ kiya awaisawɨhiya nyahɨ gaahiyaanɨnɨ ainahiyɨhiyaaniso tɨwɨ gwɨnyaapɨ genanɨwɨ isɨhiya usai nawɨho nunyawɨ saundɨwɨ sahɨ nuwɨ pɨwɨha satɨha satɨwɨ koai kaundɨwɨse undɨwɨ koaapɨhɨ natɨwusaasawaayopo.
20 E, trazendo- o debaixo de olho, mandaram espias que se fingiam de justos, para o apanharem em alguma palavra e o entregarem à jurisdição e poder do governador.
21 Aihɨ kiya nuwɨ koai saundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, kɨnyɨ nyangi katɨpɨnyasingɨwaiwa tɨtɨhɨ akɨtɨhaiwa katɨpɨnyasapaise. Iyataatɨ amɨ isɨhiya usa awaisawɨhiyaimatɨwɨ bimohiyɨhiyaapɨ kɨnyɨ wɨndɨ yamaimbɨhoŋɨtinɨhɨ nyahɨ aimɨ mmona gwɨnyaahaayo. Aimbɨ kɨnyɨ Autaahaatɨho isɨhiya yapɨpatambɨhiya nisɨ maaritohɨrɨhɨretɨ saiwɨ kaiwɨ bimaawɨse tatɨ katirɨhɨrɨ kɨretɨ kɨnyɨ tɨtɨhɨ katɨpunjapɨhoŋe.
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Isɨ kɨnyɨ napitaimbɨ gwɨnyapenapaise? Nyahɨ gamanɨho Sisaahoai nawɨho takisihandɨ nunyaano e namunyaano? Undɨwɨ nunjenawaayopo.
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Saiwɨ kiya kiyaamɨ omaŋɨtɨtɨhapɨ iwinjatawa jaipundɨwɨ kaundohɨwaiwa aimɨ usonatosatɨ kiyai sata kaundataase.
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 “Nawɨho wo nɨngisɨ nanisawewise,” undihɨ amɨ kiya nawɨho wo nunjauhɨ mmonatosatɨ ko kiyai sata kaundataase. “Nawɨmoaatɨhɨ kɨmatɨ sɨwipɨmatunɨ amɨ ambɨpatunɨ diyaamɨhatɨ ahotise?” undatɨ nunjenataise. Nunjesɨhɨ kiya koai saundawaatopo. “Awaisɨho Sisaahomɨhate,” undawaatopo.
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Saundauhɨ Jisaasiho kiyai sata kaundataase. “O siyonaahɨ wapa Sisaahomɨhapanaahɨ amɨ koai tɨtɨhɨ nunyawɨse o amɨ wapa Autaahaatɨhomɨhapanaahɨ amɨ tɨtɨhɨ koai komɨhapa nunyawɨse,” undataase.
25 Disse-lhes, então: Dai, pois, a César o que
26 Ko sata kaundihiyawa kiya wihoaaŋɨha isɨhiyaamɨ ndɨhetɨ kaundɨtɨha owetihɨ isɨwɨtotɨwɨhandɨ kandɨ komɨ pɨwɨhaapɨ yaiwɨmapɨ gwɨnyapenawaawɨ owetise.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Isɨhiya usa Satiyusihiyaamɨ usa Jisaasihoaapɨhɨ nasawaayopo. Siya Satiyusisiya napohiyɨhiyaapɨ wɨndɨ japɨhɨ namepaitaapo tɨwɨ gwɨnyaapɨhiyaare.
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 Isɨ kiya Jisaasihoai pɨwɨha satɨwɨha kaundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, nyapɨ wɨnɨhapɨpa Mosesiho sata jɨpatɨpiyatɨ ahiyataise. ‘Utaaho wo apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha oweho naponaahɨ kaatɨ osɨnaati sotisɨhomɨ saingɨho netɨ wɨrane komɨhetapɨ metɨho wo noaipatɨ saaho sotisɨhomɨ aunahɨpatɨ nanɨpimatɨ naito,’ tatɨ wɨnɨhapɨpa ahondaise.
28 dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de alguém falecer, tendo mulher e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher e suscite posteridade a seu irmão.
29 Isɨ isɨhiya usɨhiya usa sapɨho naasomɨhiya ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ isundɨpɨhurɨ yahurɨtahiya noaipawaayopo. Aihɨ kiyaamɨ saaho jɨho apopaati netɨ wɨratɨ bimainjatɨ maaha wa namomaayaho nehɨ napomataise.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher e morreu sem filhos;
30 Aihɨ amɨ saatɨ saahomɨ apwaata osɨnɨhaati saingɨho netɨ wɨrataise.
30 e o segundo
31 Aihɨ amɨ ko napwihɨ amɨ saingɨho kapɨho netɨ osɨnɨhaati wɨrataise. Wɨratɨ bimainjatɨ amɨ koaisangi napwihɨ amɨ saingɨho kapɨho netɨ wɨrataise. Kaatɨ osɨnɨhaatɨ saingoya kɨho kɨhomɨhetɨmatɨmɨ notɨ ipotɨhoai nɨwipaatɨ bindataise.
31 e o terceiro também a tomaram, e, igualmente, os sete. Todos eles morreram e não deixaram filhos.
32 Nɨwipaasɨhɨ ipotɨho netɨ wɨratɨ bimainjatɨ amɨ koaisangi napwihɨ kaatɨ ipotaataatɨnɨhɨ napotaise.
32 E, por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 Saatɨ apopaatisɨ ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ isundɨpɨhurɨ yahurɨtahiya nahatiya nepɨ wɨrapɨhaatisɨ ipotɨhura isɨhiya napohiyɨhiya japɨhɨ nepasaihɨhura saatɨ apopaatɨ tɨtɨhɨ diyaamɨ apwaataatimatɨtaise?” undɨwɨ nunjenawaayopo.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Satɨwɨ kiya koai nunjenɨhauhɨ amɨ komɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Usɨhiya amɨ asɨhiya wanɨ kɨmuraahiya namaatɨnawaayopo.
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Iyataahandɨ kandɨ usɨhiya amɨ asɨhiya ipotɨhura anɨmwaahɨpatombɨ japɨhɨ nepapɨ asɨyaimatɨwɨ bindawaahura usɨhiya asɨhiya wɨndɨ namaamaatɨtaapo.
35 mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro e a ressurreição dos mortos nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Kiya Autaahaatɨhomɨ enjerɨhiya otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhɨ bimohiyɨhiyaamataiwɨhiyaasɨ wɨndɨ namaapopɨ nasisoaarɨ bimɨtaapo. Kiya anɨmwaahɨpatombɨ japɨhɨ nepapɨhiya Autaahaatɨhomɨ manyinyaare.
36 porque já não podem mais morrer, pois são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Napohiyɨhiya japɨhɨ nepaitaatɨwɨhandapɨ Mosesiho biyatɨ nanyesɨpataha pɨwɨha kanyatataase. Sa pɨwa ipɨhonjɨ maipɨhonjɨ wurisandɨhaisahonjɨ tɨhatɨ tɨhwɨtisataahandɨ kandɨ tɨhomaatisonyonjaatɨhapɨ pɨwɨha noaipasɨha Awaisɨhopɨ (Autaahaatɨhopɨ) sata kandaase. ‘Awaisɨho Abɨraahamɨhomɨ Aisaakɨhomɨ amɨ Jekopɨhomɨ Autaahaatɨhore tise.
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Isɨ Autaahaatɨho so isɨhiya napopɨ owetohiyɨhiyaamɨ Autaahaatɨhomaahe, owe, isɨhiya asɨyaimatɨwɨ bimohiyɨhiyaamɨ Autaahaatɨhore. Sandɨ apaapɨmaahe amɨ Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ kiya asɨyaimatɨwɨ bindawaayopo,” undatɨ kiyai kaundataase.
38 Ora, ele vivem todos.
39 Ko kiyai sata kaundihɨ amɨ Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaamɨ usa saundawaatopo. “Katɨpɨnyasingɨhonye, kɨnyɨ nga tɨtɨhɨ kanyatapaase,” undawaatopo.
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Saundɨwɨ kiya yayawaawɨ jɨhaatɨ wɨndɨ namunjenɨhopo. Owetise.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Aihɨ Jisaasiho kiyai sata pɨwɨha kaundataase. “Kɨraisihopɨ so awaisɨho Daawitɨhomɨ satɨhoe tɨwɨ napaapɨ katopo?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é Filho de Davi?
42 Pɨwɨha Aunɨhɨhɨraatɨhɨ ahotisɨhaatɨhapɨ Daawitɨho sawaho sata kandaase:
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o
43 Bimaamɨ numbwɨ ipotɨhura kinyɨ tiworisai netɨ kinyɨ asɨmoaatɨtɨhɨmasanɨhɨ kɨnyɨ kiyai nepɨ itɨpɨwotisamɨhuraatɨtando,” undataase tise.’ Aunɨhɨhɨrɨ 110:1
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 Daawitɨhohɨ kopɨ nisɨ Awaisɨho tatɨ ambɨhɨndaase. Isɨ Kɨraisiho so napitiyatɨ Daawitɨhomɨ satɨhotɨtaise?” undataase.
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Isɨhiya nahandɨ atɨwinjaawɨ bimauhɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyai sata kaundataase.
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Judaahiyaamɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaapɨ sahɨ baiwɨ jaawo. Kiya apotɨhɨrɨ utaarɨhapa niyopɨ daimɨ nutaatɨwɨ maaritɨwɨmapɨhiyaaso. Aiwɨ amɨ kiya isɨhiya taahiyɨhiya ahoyanɨhohɨpɨpɨhɨ nowaahura isɨhiya awaisawɨhiyaate ipɨhɨrete nyatɨtotɨwɨ maaritɨwɨhiye. Aiwɨ amɨ kiya Autaahaatɨhomɨ aŋɨhaiwa gwɨharaahaiwaatɨhɨ isɨhiyaamɨ ndɨhetɨ mɨtaahoaahɨ bimɨtaatɨwɨ maaritɨwɨhiyaare. Aiwɨ amɨ kiya ganɨho apɨpaahɨ gaahoaasɨnɨ nandapa anaahɨpɨpa awaimbɨpa tɨhohɨpɨpɨhɨ bimɨtaatɨwɨ maaritɨwɨhiyaare.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Aiwɨ amɨ kiya asɨhiya osɨnɨhiyaamɨ aŋaaŋɨ jaipundɨwɨ nusepɨhiyaare. Aiwɨ kiya gaapundɨhaayo tɨwɨ jaiwɨtɨwɨ gaapɨpatɨ utaarɨhaiwa aipɨhiyaare. Kiya saiwɨ kiyohɨwaiwaapɨ Autaahaatɨho kiyai apɨpaahɨ yaawatɨ naaŋɨhandɨ awaindɨhandɨ ipotɨhura numwɨtaise,” undatɨ Kiyai Jisaasiho kaundataase.
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.