Lucas 18

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs BKJ

Sair da comparação
1 Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiya wɨndɨ pohimaiwɨ gaapɨpatɨ namaamɨhaapɨ nasisoaarɨ kiyaanɨhɨ gaapundɨtaatɨwɨhandapɨ nunjaha namɨhana pɨwɨha satatɨ kaundataase.
1 E ele falou-lhes uma parábola com este fim, de que os homens devem sempre orar e nunca desfalecer,
2 “Aunahɨpa wɨta utaaho wo pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaaho bindataise. So utaaso Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ yamaayahore. Iyatɨ amɨ isɨhiyaapɨ wɨndɨ maarɨmitatɨ pohipiyaumwahore.
2 dizendo: Havia em uma cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava os homens;
3 Aihɨ amɨ satɨ aunahɨpitɨ naasaipita itapaatɨ waatɨ osɨnɨhaatɨ bindataise. Saatɨ nahatewetɨ notɨ awaisɨho pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaasɨhoai saundatoaandaahaate. Nisɨ tiworisa nepɨ nɨngisɨ nanopɨsasɨtaatɨwiyowɨ kɨnyɨ nɨngisɨ andɨtɨnipɨ nisɨ pɨwɨha tɨtɨhepɨnɨmape undatoaandaise.
3 e havia naquela cidade uma viúva; e ela veio a ele, dizendo: Vingue-me do meu adversário.
4 Iyataatɨ so utaaso pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaasɨho so jɨhɨ pɨhɨtatɨ kaundiwaiwetɨ atisatɨ wɨndɨ ketɨ tɨtɨhemwaamahore. Siyahosɨ ipotɨnɨhɨ ko komɨ omaŋɨtɨtɨhapɨ siyatɨ gwɨnyaataise. ‘Nɨnɨ Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ yamaindɨ amɨ isɨhiyaapɨ wɨndɨ maarɨmitɨtɨhonɨniso.
4 E por algum tempo ele não quis; mas depois ele disse consigo: Ainda que eu não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 Iyataatɨ kɨmaatɨ apopɨ osɨnɨmaatɨ nɨngisɨ kaatɨnɨhɨ pohɨrɨndɨmɨ naisɨ namatɨ nɨnɨ kaatamɨ pɨwɨha andɨtɨwitɨ tɨtɨhemwaitaano. Nɨnɨ tɨtɨhemwaamasanɨhɨ kaatɨnɨhɨ japɨhɨ japɨhɨ nasatɨ nɨngi pohɨrɨndɨmɨ notoaasonɨhɨ nɨngisɨ apɨpaahɨ pondɨtaiso,’ nnatɨ sawaho kanataase,” undataase.
5 todavia, como esta viúva me incomoda, vou vingá-la, para que ela não continue a vir me cansar.
6 Iyatosatɨ Awaisɨho kiyaisɨ amɨ sata kaundataase. “Pɨwɨha sa awaisɨho pɨwɨha atisatɨ mmonatɨ netɨ tipɨtapaasɨho maipɨhopɨha sahɨ aimɨ atisawaayopo.
6 E disse o Senhor: Ouvi o que diz o injusto juiz.
7 Isɨhiya Autaahaatɨho nisɨhiyaimatɨto tatɨ aimɨ ahɨwisawɨhiya nasisoaarɨ apatɨhunɨ otapɨhaatunɨ Autaahaatɨhoai nyatatamanɨpɨ andɨtɨnyaipe undɨwɨ kaundɨmɨ naisaihɨ Autaahaatɨho kiyai atɨhomaawisatɨ andɨtɨmaawiwɨtaiso? Amɨ ko sahapo tatɨ atɨwisataahandɨ kandɨ jaatɨ bimaamɨ nutaiso? Owe, ko wɨndɨ siyatɨ kamaitaise.
7 E Deus não vingará aos seus próprios eleitos, que clamam a ele dia e noite, já que é longânimo para com eles?
8 Isɨ nɨnɨ sandɨ sangisɨ kasatataato. Ko ketɨ kiyaisɨ atɨwisatɨ andɨtɨwiwɨtaise. Iyataahandɨ kandɨ Isɨhiyaamɨ Saaho Jɨho kɨmaapɨ yapɨpatambɨ japɨhɨ nasataahura isɨhiya kɨmaapɨ yapɨpatambɨhiya taawɨ kiya sura gɨwunyaasaihɨ nasatɨ usondaindɨho?” undatɨ kiyaisɨ kaundataase.
8 Eu vos digo que, ele os vingará rapidamente. Quando, porém, vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?
9 Isɨhiya usa tɨtɨhɨ sawanaapɨ nyahɨ tɨtɨhɨ gaahiyaanɨnɨ ainahiyɨhiyaane, o isɨhiya usaahɨ apɨpaahɨ maipɨhiyaare tɨwɨ gwɨnyaahohiyɨhiyaapɨ pɨwɨha namɨhanaha Jisaasiho sata kandaase.
9 E ele falou esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, que eles eram justos, e desprezavam os outros:
10 “Utaahurɨ wurɨ gaapundɨtaatɨmɨ Autaahaatɨhomɨ aŋɨhandɨ awaindɨhandaatɨhapɨ nomaise. Kuramɨ wo Parisihore. Aihɨ amɨ wo nawɨho taakɨsihandɨ nesɨhore.
10 Dois homens subiram ao templo para orar; um fariseu, e o outro publicano.
11 Aihɨ Parisiho notɨ bitonda ko sawahopɨ sata gaapundataase. ‘Autaahaatɨhoŋe, nɨnɨ usaamatɨmaindɨhonɨnɨtihɨ gisɨ gaare hɨtataato. Isɨhiya usaahɨ isɨhiya usaamɨhapai maarɨho nunyawɨ ikowɨnɨwɨ nusepɨ amɨ maipɨhaiwa tɨtɨmetahaiwa kaiwɨ amɨ kiyaamɨ warisai apwaatiyai namasi namaatɨnɨhohɨwaiwa nepɨ japɨhɨ nopɨsasɨnawaayopo. Iyataahandɨ kandɨ nɨnɨ saindɨhonɨnɨmaahe. Aindɨ amɨ nɨnɨ kɨmo utaamo nawɨho taakisihandɨ nesɨhomataindɨhonɨnɨmaahe.
11 O fariseu, posto em pé, assim orava consigo mesmo: Ó Deus, eu te agradeço, porque não sou como os outros homens, extorsionários, injustos e adúlteros; nem como este publicano.
12 Aindɨ amɨ Saararehɨrɨ nahataaramɨ asisɨha yatairetɨ nandapa waapoho onaindɨ bindataatɨ gaapundɨtɨhonɨne. Aindɨ amɨ nawɨho kahapaamapɨpa nɨnɨ nehohɨpɨpa tɨtɨhɨ kamwaaŋɨ nanɨmɨtaatɨwe tingɨmumwaaŋɨ kamwaaŋɨ kinyɨ otɨpɨpatɨ kaitandɨhapa nahinyatɨhonɨne,’ tatɨ gaapundataase.
12 Eu jejuo duas vezes na semana, dou os dízimos de tudo quanto eu possuo.
13 Aihɨ amɨ nawɨho taakɨsihandɨ nesɨho mɨtɨho naingaatɨ yamɨhapataatɨhɨ wɨndɨ minjatɨ komɨ mɨtɨho kɨwopopɨ wiwatɨ amɨ goaitatɨ bitonda sata gaapundataase. ‘Autaahaatɨhoŋe nɨnɨ apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahonɨnisɨ kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane,’ tatɨ gaapundataase.
13 E o publicano, estando em pé de longe, não queria levantar seus olhos ao céu, mas batia sobre o seu peito, dizendo: Ó Deus, tem misericórdia de mim, pecador!
14 “Nɨnɨ sangisɨ sandɨ kasatataato. Utaaho nawɨho taakɨsihandɨ nesɨhoai Autaahaatɨho kɨnyɨ utaahoŋɨ ainahɨhoŋɨ gaahoŋɨ tɨtɨhoŋe undataase. Saundihɨ ko komɨ aŋɨpɨpɨhapɨ japɨhɨ notaise. O woaisaahɨ wɨndɨ ainahɨhoŋɨ tɨtɨhoŋe mundise, owe. Utaaho wo sawaho gaahoniso tatɨ naimaatisɨhoai Autaahaatɨho netɨ koai ipɨhatitaise. O amɨ utaaho wo maipɨhoniso tatɨ ipatisanɨhonaahɨ koaisɨ Autaahaatɨho netɨ autaahemwatɨ kopɨ maaritɨtaise,” tatɨ Jisaasiho kiyaisɨ kaundataase.
14 Eu vos digo que este homem desceu justificado para sua casa, em vez do outro; porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e o que a si mesmo se humilhar será exaltado.
15 Isɨhiya usa kiyaamɨ metɨhonyai Jisaasiho komɨ ikwɨrɨ konyaamɨ mɨtɨhoaatɨhɨ ahɨwitotɨwɨ numwaasi koaapɨhɨ nasawaayopo. Saiwɨ kiya metɨhonyai numwaasi nasauhɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya kiyai itɨhundawaatopo.
15 E eles traziam-lhe também os bebês, para que ele os tocasse; mas os seus discípulos, vendo isso, os repreendiam.
16 Itɨhundauhɨhandɨ kandɨ Jisaasiho ‘metɨhonya nɨngisenda napɨwise,’ undatɨ konyai numwaataatɨ sandaase. “Sandɨ katohɨtɨmandɨ apaapɨmaato. Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ setahiyaamatiyahiyaapɨhande.
16 Jesus, porém, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim as criancinhas, e não as proibais; porque das tais é o reino de Deus.
17 Nɨnɨ akɨtɨnɨhɨ sandɨ kasatataato. Utaaho wo metɨhonyaamatiyahamwaaŋɨ kiyatɨ Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ maaritatɨ nametaataahɨ kandaatɨhɨ wɨndɨ namɨndaitaise. Apɨpaahɨ owetɨtaise,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
17 Verdadeiramente eu vos digo: Qualquer que não receber o reino de Deus como uma criancinha de forma alguma entrará nele.
18 Awaisɨho mɨtɨho wo Jisaasihoai sata nunjenataise. “Katɨpɨnyasingɨhoŋɨ gaahoŋe, nɨnɨ nɨnapitiyataatɨnɨhɨ asohonimandɨ nasisoaarɨ konɨnɨhɨ bimɨtandɨhandɨ naitande?” undatɨ nunjenataise.
18 E um certo governante perguntou-lhe, dizendo: Bom Mestre, o que eu farei para herdar a vida eterna?
19 Aihɨ amɨ Jisaasiho wihoaaŋɨha koai saundataase. “Nɨngisɨ napaapɨ gaahoŋe dise? Isɨhiya gaahiya apɨpaahɨ owe. Autaahaatɨho naasohɨ sawaho gaahore.
19 E Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 Wɨnɨhapɨpa satatɨ ahotimbɨpa kɨnyɨ aimɨ mmonɨpɨ gwɨnyaapɨhoŋe. Kɨnyɨ kinyɨ namaatɨnɨhingɨtɨhandɨ nepɨ namopɨsasɨpɨ womɨhaatisapɨ namope. Kɨnyɨ isɨhiyai wɨndɨ timaamape. Kɨnyɨ wɨndɨ ikomaanɨme. Kɨnyɨ isɨhiya usaapɨ siyawaayopo tɨpɨ jaipɨtɨpɨha kamaatɨme. Kɨnyɨ kinyɨ kɨniyɨ gapiyaamɨ pɨwɨha baimbɨ atɨwimbɨ kapuramɨ kahatisaihɨhapa napaitɨpɨ kaime tatɨ wɨnɨhapɨpa ahondaise japepɨhɨrɨtaatɨwo,” undataase.
20 Tu sabes os mandamentos: Não cometerás adultério, não assassinarás, não furtarás, não dirás falso testemunho, honra a teu pai e a tua mãe.
21 Aihɨ amɨ utaaso wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Nɨnɨ sangɨ metɨhonjanɨhuraapɨ saiwa wɨnɨhapɨmaiwa atindɨ netɨ japepihɨrɨtɨ bimaamɨ napɨtɨ wanɨ kɨmurandaise,” undataase.
21 E ele disse: Tudo isso eu tenho guardado desde a minha juventude.
22 Aihɨ Jisaasiho komɨ pɨwɨha sa atisataatɨ amɨ komɨha saundataase. “Ye kɨnyɨ nga kiyapaahandɨ kandɨ wɨndɨ saimbɨ kaitaapɨhandɨ nehɨ naasaindɨhɨ yahandisɨ kandɨ kɨnyɨ wɨndɨ kamaise. Isɨ kɨnyɨ numbwɨ kinyɨhapa kahapaamapɨpa ikɨpɨpa isɨwatingɨpɨpa nahataapa isɨhiyai nunyapɨ nawɨho nepe. Ikɨpɨpaapɨ nawɨho nehingɨho isɨhiya nawɨho kahapaamapɨpa owehiyai tipɨtapaapɨ nunye. Kɨnyɨ saimbɨ kiyapaapaahɨ gaahaiwa yamɨhapataatɨhapɨhaiwa pɨhɨtɨpɨ naitaise. Isɨ kɨnyɨ nambɨ nɨngi nanipinje,” undataase.
22 Ora, Jesus ouvindo estas coisas, lhe disse: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens, e distribua entre os pobres, e tu terás um tesouro no céu; e vem e segue-me.
23 Undihɨ ko sa pɨwa atisataatɨ komɨ maarɨho ambɨpatɨ naaŋawisataise amɨ ko nawɨho kahapaamapɨpa asaketahoso.
23 E, ao ouvir esta palavra, ele ficou muito triste; porque ele era muito rico.
24 Jisaasiho koaisɨ usonataatɨ koaisɨ apɨpaahɨ naaŋawisaho bitosɨhɨ ko sandaase. “Isɨhiya nawɨho kahapaamapɨpa asaketahiya Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandaatɨhɨ nandaitaatɨwɨhandɨ apɨpaahɨ owetɨtaise.
24 E, vendo Jesus que ele ficara muito triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Iyataatɨ maasapɨho kamerɨhandɨ jaatɨhɨramɨ mupwɨrinyinjaatɨhɨ nga nandaahonɨhandɨ kandɨ utaaho nawɨho kahapaamapɨpa asaketaho Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandaatɨhɨ nandaitandɨhandɨ apɨpaahɨ owetɨtaise,” tatɨ kandaase.
25 Porque é mais fácil um camelo passar por um olho de agulha, do que entrar um homem rico no reino de Deus.
26 Aihɨ isɨhiya kapɨhɨ bitohoyɨhiya sa pɨwa atiwosawɨ satawaatopo. “O siyonaahɨ isɨhiya diya nɨnapitaiwɨhiya asɨyaimatɨwɨ kiyaanɨhɨ nasisoaarɨ bimɨtaapo?” tawaatopo.
26 E os que ouviram isso disseram: Então, quem poderá ser salvo?
27 Aihɨ Jisaasiho saundataase. “Kɨmandɨ katohɨtɨmandɨ utaaho wo kamaitaise, owe. Autaahaatɨho sawahohɨ kiyonɨhɨ nga noaipaitaise,” undataase.
27 E ele disse: As coisas que são impossíveis com homens são possíveis com Deus.
28 Aihɨ amɨ Pitaahomɨha Jisaasihoai saundataase. “Atime! Nyahɨ nyamɨ aunahɨpɨhaiwaunɨ amɨ nyamɨhaiwa kahapaamapɨhaiwa namawaamapɨ gisɨ nangipinjahaayo,” undataase.
28 Então, disse Pedro: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.
29 — ausente —
29 E, ele lhes disse: Verdadeiramente eu vos digo: Não há homem que, tendo deixado casa, ou pais, ou irmãos, ou esposa, ou filhos por causa do reino de Deus,
30 — ausente —
30 que não receba, nesse tempo presente, muito mais, e no mundo vindouro a vida eterna.
31 Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiya ikwɨmaindɨmwɨtihɨ yahurɨtahiyaisaahɨhɨ numwaasi yandɨhɨ bitotawa kiyai sata kaundataase. “Sahɨ atiwɨse! Nyahɨ wanɨ taawaatɨ Jerusaremɨhandaahapɨ niyahaayo. Isɨhiyaamɨ Saahonɨnɨ Jɨhonisapɨ Jɨsihura isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiya pɨwɨha katɨwɨ jɨpatɨpaiwɨ ahiyohɨhaamɨ akɨpɨpa ausaimanɨnatɨ noaipaitando.
31 Então, ele tomando consigo os doze, disse-lhes: Eis que estamos subindo para Jerusalém, e todas as coisas escritas pelos profetas a respeito do Filho do homem serão cumpridas.
32 Kiya koai nepɨ isɨhiya Judaahiyaamɨ dawaataatapɨhiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmaitaapo. Kiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmasaihɨ kiya koai sisɨpundɨwɨ mɨmaipɨwiwɨ maahoaipupwɨmaitaapo.
32 Porque ele será entregue aos gentios, e será escarnecido, humilhado e cuspido;
33 Aiwɨ amɨ kiya koai mwɨtɨpatisahapaara mupwɨ tiwisaihɨ napwɨtaise. Saiwɨ tiwisaihɨ napotatɨhandɨ kandɨ asisɨha mairɨma saniyonɨhɨ amɨ japɨhɨ nepaitaise.”
33 e, eles o açoitarão, e o matarão; e ao terceiro dia ele será ressuscitado.
34 Sata ko kaundihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya atisawaahandɨ kandɨ kaamɨ tanyaaha noaasandihɨ amɨ kiya kaapɨ baiwɨ gɨmunyaapɨ namusesɨpainje. Owetise.
34 E eles não entendiam nenhuma dessas coisas; e esta palavra lhes era encoberta, e eles não entenderam as coisas que foram faladas.
35 Jisaasihotihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaatihɨ aimɨ aunahɨpatɨ Jerikohanda noaipaitaahetihɨhura utaaho wo ndɨha niyotaho daihɨraamɨ mangɨrainɨ bindataatɨ wapa wapaapɨ itunda nunjenatɨ bindataise.
35 E aconteceu que, chegando ele perto de Jericó, estava um certo homem cego assentado junto do caminho, mendigando.
36 Aihɨ ko ndɨha niyotisɨhoai isɨhiya nusatipapɨrauhɨ kɨrɨngɨrɨngapa atisataatɨ napindɨ noaipasɨhɨ nanɨtipapɨrauhɨ atiso ndaase.
36 E, ouvindo passar a multidão, ele perguntou o que isto significava.
37 Aihɨ kiya koai saundawaatopo. “Nasaretɨhandaahapɨ Jisaasiho kɨmo taatɨ napihe,” undawaatopo.
37 E disseram-lhe que Jesus de Nazaré estava passando.
38 Aihɨ ko ndɨ niyotisɨho waatɨ kaahaata sandaase. “Jisaasihoŋɨ Daawitɨhomɨ Mwaahoŋe, kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane” tatɨ kaahandaase.
38 E ele gritou, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
39 Aihɨ isɨhiya jɨhɨ taawɨ nasohiyɨhiya koai kɨnyɨ satɨpɨ kamaatɨme namɨhaape undɨwɨ itɨhundawaatopo. Satɨwɨ itɨhundauhɨhandɨ kandɨ kohɨ waatɨ waatɨ kaahaata sandaase. “Daawitɨhomɨ Mwaahoŋe, kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane,” tatɨ kaahandaase.
39 E os que iam à frente repreendiam-no, para que se calasse; mas ele gritava ainda mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
40 Aihɨ Jisaasiho jaatɨ bitonda so gaatisoai numwaasi nɨngisaapɨhɨ kɨmbɨhɨ napɨwɨse undataase. Aihɨ ko Jisaasihoaapɨhɨ detɨ naihɨ Jisaasiho koai saundatɨ nunjenataise.
40 E Jesus, parando, ordenou que lho trouxessem. E ele chegando perto, perguntou-lhe,
41 “Nɨnɨ gisɨ napitɨhitandɨ nisapɨ kɨnyɨ gaatise,” undatɨ nunjenataise. Aihɨ amɨ komɨha saundataase. “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ nisɨ ndɨha nanorɨhaatonɨhɨ nga baindɨ jaitandɨto?” undataase.
41 dizendo: O que queres que eu te faça? E ele disse: Senhor, que eu possa receber a minha visão.
42 Aihɨ Jisaasiho koai saundataase. “Kinyɨ ndɨha nangorɨhaatonɨhɨ baimbɨ jase, kɨnyɨ nisapɨ satɨpɨ ko nga nisɨ ndɨha netɨ nanorɨhaitaise, tɨpɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda kinyɨ ndɨha nangorɨhaatataise,” undataase.
42 E Jesus lhe disse: Recebe a visão, a tua fé te salvou.
43 Aihɨ ketɨ kuraanɨhɨ komɨ ndɨha nusorɨhaatihɨ nga japɨhɨ biyatɨ jataise. Ko biyatɨ jatɨ Jisaasihoai nɨwipinjai notaatɨ pɨhɨtatɨ maaritatɨ Autaahaatɨhoai gaahoŋe gaare undatɨ komɨ ambɨpatɨ mepɨ autaahemwataise. Aihɨ amɨ isɨhiya sandɨ siyatɨ noaipasɨhɨ mmonawaawɨ amɨ kiyaisangi Autaahaatɨhoai gaahoŋe gaare undɨwɨ komɨ ambɨpatɨ mepɨ autaahepumawaayopo.
43 E ele imediatamente recuperou a sua visão, e o foi seguindo, glorificando a Deus; e todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.