Lucas 18

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiya wɨndɨ pohimaiwɨ gaapɨpatɨ namaamɨhaapɨ nasisoaarɨ kiyaanɨhɨ gaapundɨtaatɨwɨhandapɨ nunjaha namɨhana pɨwɨha satatɨ kaundataase.
1 Disse-lhes Jesus uma parábola sobre o dever de orar sempre e nunca esmorecer:
2 “Aunahɨpa wɨta utaaho wo pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaaho bindataise. So utaaso Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ yamaayahore. Iyatɨ amɨ isɨhiyaapɨ wɨndɨ maarɨmitatɨ pohipiyaumwahore.
2 Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava homem algum.
3 Aihɨ amɨ satɨ aunahɨpitɨ naasaipita itapaatɨ waatɨ osɨnɨhaatɨ bindataise. Saatɨ nahatewetɨ notɨ awaisɨho pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaasɨhoai saundatoaandaahaate. Nisɨ tiworisa nepɨ nɨngisɨ nanopɨsasɨtaatɨwiyowɨ kɨnyɨ nɨngisɨ andɨtɨnipɨ nisɨ pɨwɨha tɨtɨhepɨnɨmape undatoaandaise.
3 Havia também, naquela mesma cidade, uma viúva que vinha ter com ele, dizendo: Julga a minha causa contra o meu adversário.
4 Iyataatɨ so utaaso pɨwɨha atisatɨ netɨ mmonatɨ tipɨtapaasɨho so jɨhɨ pɨhɨtatɨ kaundiwaiwetɨ atisatɨ wɨndɨ ketɨ tɨtɨhemwaamahore. Siyahosɨ ipotɨnɨhɨ ko komɨ omaŋɨtɨtɨhapɨ siyatɨ gwɨnyaataise. ‘Nɨnɨ Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ yamaindɨ amɨ isɨhiyaapɨ wɨndɨ maarɨmitɨtɨhonɨniso.
4 Ele, por algum tempo, não a quis atender; mas, depois, disse consigo: Bem que eu não temo a Deus, nem respeito a homem algum;
5 Iyataatɨ kɨmaatɨ apopɨ osɨnɨmaatɨ nɨngisɨ kaatɨnɨhɨ pohɨrɨndɨmɨ naisɨ namatɨ nɨnɨ kaatamɨ pɨwɨha andɨtɨwitɨ tɨtɨhemwaitaano. Nɨnɨ tɨtɨhemwaamasanɨhɨ kaatɨnɨhɨ japɨhɨ japɨhɨ nasatɨ nɨngi pohɨrɨndɨmɨ notoaasonɨhɨ nɨngisɨ apɨpaahɨ pondɨtaiso,’ nnatɨ sawaho kanataase,” undataase.
5 todavia, como esta viúva me importuna, julgarei a sua causa, para não suceder que, por fim, venha a molestar-me.
6 Iyatosatɨ Awaisɨho kiyaisɨ amɨ sata kaundataase. “Pɨwɨha sa awaisɨho pɨwɨha atisatɨ mmonatɨ netɨ tipɨtapaasɨho maipɨhopɨha sahɨ aimɨ atisawaayopo.
6 Então, disse o Senhor: Considerai no que diz este juiz iníquo.
7 Isɨhiya Autaahaatɨho nisɨhiyaimatɨto tatɨ aimɨ ahɨwisawɨhiya nasisoaarɨ apatɨhunɨ otapɨhaatunɨ Autaahaatɨhoai nyatatamanɨpɨ andɨtɨnyaipe undɨwɨ kaundɨmɨ naisaihɨ Autaahaatɨho kiyai atɨhomaawisatɨ andɨtɨmaawiwɨtaiso? Amɨ ko sahapo tatɨ atɨwisataahandɨ kandɨ jaatɨ bimaamɨ nutaiso? Owe, ko wɨndɨ siyatɨ kamaitaise.
7 Não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que a ele clamam dia e noite, embora pareça demorado em defendê-los?
8 Isɨ nɨnɨ sandɨ sangisɨ kasatataato. Ko ketɨ kiyaisɨ atɨwisatɨ andɨtɨwiwɨtaise. Iyataahandɨ kandɨ Isɨhiyaamɨ Saaho Jɨho kɨmaapɨ yapɨpatambɨ japɨhɨ nasataahura isɨhiya kɨmaapɨ yapɨpatambɨhiya taawɨ kiya sura gɨwunyaasaihɨ nasatɨ usondaindɨho?” undatɨ kiyaisɨ kaundataase.
8 Digo-vos que, depressa, lhes fará justiça. Contudo, quando vier o Filho do Homem, achará, porventura, fé na terra?
9 Isɨhiya usa tɨtɨhɨ sawanaapɨ nyahɨ tɨtɨhɨ gaahiyaanɨnɨ ainahiyɨhiyaane, o isɨhiya usaahɨ apɨpaahɨ maipɨhiyaare tɨwɨ gwɨnyaahohiyɨhiyaapɨ pɨwɨha namɨhanaha Jisaasiho sata kandaase.
9 Propôs também esta parábola a alguns que confiavam em si mesmos, por se considerarem justos, e desprezavam os outros:
10 “Utaahurɨ wurɨ gaapundɨtaatɨmɨ Autaahaatɨhomɨ aŋɨhandɨ awaindɨhandaatɨhapɨ nomaise. Kuramɨ wo Parisihore. Aihɨ amɨ wo nawɨho taakɨsihandɨ nesɨhore.
10 Dois homens subiram ao templo com o propósito de orar: um, fariseu, e o outro, publicano.
11 Aihɨ Parisiho notɨ bitonda ko sawahopɨ sata gaapundataase. ‘Autaahaatɨhoŋe, nɨnɨ usaamatɨmaindɨhonɨnɨtihɨ gisɨ gaare hɨtataato. Isɨhiya usaahɨ isɨhiya usaamɨhapai maarɨho nunyawɨ ikowɨnɨwɨ nusepɨ amɨ maipɨhaiwa tɨtɨmetahaiwa kaiwɨ amɨ kiyaamɨ warisai apwaatiyai namasi namaatɨnɨhohɨwaiwa nepɨ japɨhɨ nopɨsasɨnawaayopo. Iyataahandɨ kandɨ nɨnɨ saindɨhonɨnɨmaahe. Aindɨ amɨ nɨnɨ kɨmo utaamo nawɨho taakisihandɨ nesɨhomataindɨhonɨnɨmaahe.
11 O fariseu, posto em pé, orava de si para si mesmo, desta forma: Ó Deus, graças te dou porque não sou como os demais homens, roubadores, injustos e adúlteros, nem ainda como este publicano;
12 Aindɨ amɨ Saararehɨrɨ nahataaramɨ asisɨha yatairetɨ nandapa waapoho onaindɨ bindataatɨ gaapundɨtɨhonɨne. Aindɨ amɨ nawɨho kahapaamapɨpa nɨnɨ nehohɨpɨpa tɨtɨhɨ kamwaaŋɨ nanɨmɨtaatɨwe tingɨmumwaaŋɨ kamwaaŋɨ kinyɨ otɨpɨpatɨ kaitandɨhapa nahinyatɨhonɨne,’ tatɨ gaapundataase.
12 jejuo duas vezes por semana e dou o dízimo de tudo quanto ganho.
13 Aihɨ amɨ nawɨho taakɨsihandɨ nesɨho mɨtɨho naingaatɨ yamɨhapataatɨhɨ wɨndɨ minjatɨ komɨ mɨtɨho kɨwopopɨ wiwatɨ amɨ goaitatɨ bitonda sata gaapundataase. ‘Autaahaatɨhoŋe nɨnɨ apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahonɨnisɨ kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane,’ tatɨ gaapundataase.
13 O publicano, estando em pé, longe, não ousava nem ainda levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, sê propício a mim, pecador!
14 “Nɨnɨ sangisɨ sandɨ kasatataato. Utaaho nawɨho taakɨsihandɨ nesɨhoai Autaahaatɨho kɨnyɨ utaahoŋɨ ainahɨhoŋɨ gaahoŋɨ tɨtɨhoŋe undataase. Saundihɨ ko komɨ aŋɨpɨpɨhapɨ japɨhɨ notaise. O woaisaahɨ wɨndɨ ainahɨhoŋɨ tɨtɨhoŋe mundise, owe. Utaaho wo sawaho gaahoniso tatɨ naimaatisɨhoai Autaahaatɨho netɨ koai ipɨhatitaise. O amɨ utaaho wo maipɨhoniso tatɨ ipatisanɨhonaahɨ koaisɨ Autaahaatɨho netɨ autaahemwatɨ kopɨ maaritɨtaise,” tatɨ Jisaasiho kiyaisɨ kaundataase.
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que se exalta será humilhado; mas o que se humilha será exaltado.
15 Isɨhiya usa kiyaamɨ metɨhonyai Jisaasiho komɨ ikwɨrɨ konyaamɨ mɨtɨhoaatɨhɨ ahɨwitotɨwɨ numwaasi koaapɨhɨ nasawaayopo. Saiwɨ kiya metɨhonyai numwaasi nasauhɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya kiyai itɨhundawaatopo.
15 Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; e os discípulos, vendo, os repreendiam.
16 Itɨhundauhɨhandɨ kandɨ Jisaasiho ‘metɨhonya nɨngisenda napɨwise,’ undatɨ konyai numwaataatɨ sandaase. “Sandɨ katohɨtɨmandɨ apaapɨmaato. Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ setahiyaamatiyahiyaapɨhande.
16 Jesus, porém, chamando-as para junto de si, ordenou: Deixai vir a mim os pequeninos e não os embaraceis, porque dos tais é o reino de Deus.
17 Nɨnɨ akɨtɨnɨhɨ sandɨ kasatataato. Utaaho wo metɨhonyaamatiyahamwaaŋɨ kiyatɨ Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandɨ maaritatɨ nametaataahɨ kandaatɨhɨ wɨndɨ namɨndaitaise. Apɨpaahɨ owetɨtaise,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
17 Em verdade vos digo: Quem não receber o reino de Deus como uma criança de maneira alguma entrará nele.
18 Awaisɨho mɨtɨho wo Jisaasihoai sata nunjenataise. “Katɨpɨnyasingɨhoŋɨ gaahoŋe, nɨnɨ nɨnapitiyataatɨnɨhɨ asohonimandɨ nasisoaarɨ konɨnɨhɨ bimɨtandɨhandɨ naitande?” undatɨ nunjenataise.
18 Certo homem de posição perguntou-lhe: Bom Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
19 Aihɨ amɨ Jisaasiho wihoaaŋɨha koai saundataase. “Nɨngisɨ napaapɨ gaahoŋe dise? Isɨhiya gaahiya apɨpaahɨ owe. Autaahaatɨho naasohɨ sawaho gaahore.
19 Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 Wɨnɨhapɨpa satatɨ ahotimbɨpa kɨnyɨ aimɨ mmonɨpɨ gwɨnyaapɨhoŋe. Kɨnyɨ kinyɨ namaatɨnɨhingɨtɨhandɨ nepɨ namopɨsasɨpɨ womɨhaatisapɨ namope. Kɨnyɨ isɨhiyai wɨndɨ timaamape. Kɨnyɨ wɨndɨ ikomaanɨme. Kɨnyɨ isɨhiya usaapɨ siyawaayopo tɨpɨ jaipɨtɨpɨha kamaatɨme. Kɨnyɨ kinyɨ kɨniyɨ gapiyaamɨ pɨwɨha baimbɨ atɨwimbɨ kapuramɨ kahatisaihɨhapa napaitɨpɨ kaime tatɨ wɨnɨhapɨpa ahondaise japepɨhɨrɨtaatɨwo,” undataase.
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás , não matarás , não furtarás , não dirás falso testemunho , honra a teu pai e a tua mãe.
21 Aihɨ amɨ utaaso wihoaaŋɨha sata kaundataase. “Nɨnɨ sangɨ metɨhonjanɨhuraapɨ saiwa wɨnɨhapɨmaiwa atindɨ netɨ japepihɨrɨtɨ bimaamɨ napɨtɨ wanɨ kɨmurandaise,” undataase.
21 Replicou ele: Tudo isso tenho observado desde a minha juventude.
22 Aihɨ Jisaasiho komɨ pɨwɨha sa atisataatɨ amɨ komɨha saundataase. “Ye kɨnyɨ nga kiyapaahandɨ kandɨ wɨndɨ saimbɨ kaitaapɨhandɨ nehɨ naasaindɨhɨ yahandisɨ kandɨ kɨnyɨ wɨndɨ kamaise. Isɨ kɨnyɨ numbwɨ kinyɨhapa kahapaamapɨpa ikɨpɨpa isɨwatingɨpɨpa nahataapa isɨhiyai nunyapɨ nawɨho nepe. Ikɨpɨpaapɨ nawɨho nehingɨho isɨhiya nawɨho kahapaamapɨpa owehiyai tipɨtapaapɨ nunye. Kɨnyɨ saimbɨ kiyapaapaahɨ gaahaiwa yamɨhapataatɨhapɨhaiwa pɨhɨtɨpɨ naitaise. Isɨ kɨnyɨ nambɨ nɨngi nanipinje,” undataase.
22 Ouvindo-o Jesus, disse-lhe: Uma coisa ainda te falta: vende tudo o que tens, dá-o aos pobres e terás um tesouro nos céus; depois, vem e segue-me.
23 Undihɨ ko sa pɨwa atisataatɨ komɨ maarɨho ambɨpatɨ naaŋawisataise amɨ ko nawɨho kahapaamapɨpa asaketahoso.
23 Mas, ouvindo ele estas palavras, ficou muito triste, porque era riquíssimo.
24 Jisaasiho koaisɨ usonataatɨ koaisɨ apɨpaahɨ naaŋawisaho bitosɨhɨ ko sandaase. “Isɨhiya nawɨho kahapaamapɨpa asaketahiya Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandaatɨhɨ nandaitaatɨwɨhandɨ apɨpaahɨ owetɨtaise.
24 E Jesus, vendo-o assim triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Iyataatɨ maasapɨho kamerɨhandɨ jaatɨhɨramɨ mupwɨrinyinjaatɨhɨ nga nandaahonɨhandɨ kandɨ utaaho nawɨho kahapaamapɨpa asaketaho Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandaatɨhɨ nandaitandɨhandɨ apɨpaahɨ owetɨtaise,” tatɨ kandaase.
25 Porque é mais fácil passar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no reino de Deus.
26 Aihɨ isɨhiya kapɨhɨ bitohoyɨhiya sa pɨwa atiwosawɨ satawaatopo. “O siyonaahɨ isɨhiya diya nɨnapitaiwɨhiya asɨyaimatɨwɨ kiyaanɨhɨ nasisoaarɨ bimɨtaapo?” tawaatopo.
26 E os que ouviram disseram: Sendo assim, quem pode ser salvo?
27 Aihɨ Jisaasiho saundataase. “Kɨmandɨ katohɨtɨmandɨ utaaho wo kamaitaise, owe. Autaahaatɨho sawahohɨ kiyonɨhɨ nga noaipaitaise,” undataase.
27 Mas ele respondeu: Os impossíveis dos homens são possíveis para Deus.
28 Aihɨ amɨ Pitaahomɨha Jisaasihoai saundataase. “Atime! Nyahɨ nyamɨ aunahɨpɨhaiwaunɨ amɨ nyamɨhaiwa kahapaamapɨhaiwa namawaamapɨ gisɨ nangipinjahaayo,” undataase.
28 E disse Pedro: Eis que nós deixamos nossa casa e te seguimos.
29 — ausente —
29 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por causa do reino de Deus,
30 — ausente —
30 que não receba, no presente, muitas vezes mais e, no mundo por vir, a vida eterna.
31 Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiya ikwɨmaindɨmwɨtihɨ yahurɨtahiyaisaahɨhɨ numwaasi yandɨhɨ bitotawa kiyai sata kaundataase. “Sahɨ atiwɨse! Nyahɨ wanɨ taawaatɨ Jerusaremɨhandaahapɨ niyahaayo. Isɨhiyaamɨ Saahonɨnɨ Jɨhonisapɨ Jɨsihura isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiya pɨwɨha katɨwɨ jɨpatɨpaiwɨ ahiyohɨhaamɨ akɨpɨpa ausaimanɨnatɨ noaipaitando.
31 Tomando consigo os doze, disse-lhes Jesus: Eis que subimos para Jerusalém, e vai cumprir-se ali tudo quanto está escrito por intermédio dos profetas, no tocante ao Filho do Homem;
32 Kiya koai nepɨ isɨhiya Judaahiyaamɨ dawaataatapɨhiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmaitaapo. Kiyaamɨ ikwɨraatɨhɨmasaihɨ kiya koai sisɨpundɨwɨ mɨmaipɨwiwɨ maahoaipupwɨmaitaapo.
32 pois será ele entregue aos gentios, escarnecido, ultrajado e cuspido;
33 Aiwɨ amɨ kiya koai mwɨtɨpatisahapaara mupwɨ tiwisaihɨ napwɨtaise. Saiwɨ tiwisaihɨ napotatɨhandɨ kandɨ asisɨha mairɨma saniyonɨhɨ amɨ japɨhɨ nepaitaise.”
33 e, depois de o açoitarem, tirar-lhe-ão a vida; mas, ao terceiro dia, ressuscitará.
34 Sata ko kaundihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya atisawaahandɨ kandɨ kaamɨ tanyaaha noaasandihɨ amɨ kiya kaapɨ baiwɨ gɨmunyaapɨ namusesɨpainje. Owetise.
34 Eles, porém, nada compreenderam acerca destas coisas; e o sentido destas palavras era-lhes encoberto, de sorte que não percebiam o que ele dizia.
35 Jisaasihotihɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaatihɨ aimɨ aunahɨpatɨ Jerikohanda noaipaitaahetihɨhura utaaho wo ndɨha niyotaho daihɨraamɨ mangɨrainɨ bindataatɨ wapa wapaapɨ itunda nunjenatɨ bindataise.
35 Aconteceu que, ao aproximar-se ele de Jericó, estava um cego assentado à beira do caminho, pedindo esmolas.
36 Aihɨ ko ndɨha niyotisɨhoai isɨhiya nusatipapɨrauhɨ kɨrɨngɨrɨngapa atisataatɨ napindɨ noaipasɨhɨ nanɨtipapɨrauhɨ atiso ndaase.
36 E, ouvindo o tropel da multidão que passava, perguntou o que era aquilo.
37 Aihɨ kiya koai saundawaatopo. “Nasaretɨhandaahapɨ Jisaasiho kɨmo taatɨ napihe,” undawaatopo.
37 Anunciaram-lhe que passava Jesus, o Nazareno.
38 Aihɨ ko ndɨ niyotisɨho waatɨ kaahaata sandaase. “Jisaasihoŋɨ Daawitɨhomɨ Mwaahoŋe, kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane” tatɨ kaahandaase.
38 Então, ele clamou: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!
39 Aihɨ isɨhiya jɨhɨ taawɨ nasohiyɨhiya koai kɨnyɨ satɨpɨ kamaatɨme namɨhaape undɨwɨ itɨhundawaatopo. Satɨwɨ itɨhundauhɨhandɨ kandɨ kohɨ waatɨ waatɨ kaahaata sandaase. “Daawitɨhomɨ Mwaahoŋe, kɨnyɨ nisapɨ maarɨho tɨhɨtane,” tatɨ kaahandaase.
39 E os que iam na frente o repreendiam para que se calasse; ele, porém, cada vez gritava mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
40 Aihɨ Jisaasiho jaatɨ bitonda so gaatisoai numwaasi nɨngisaapɨhɨ kɨmbɨhɨ napɨwɨse undataase. Aihɨ ko Jisaasihoaapɨhɨ detɨ naihɨ Jisaasiho koai saundatɨ nunjenataise.
40 Então, parou Jesus e mandou que lho trouxessem. E, tendo ele chegado, perguntou-lhe:
41 “Nɨnɨ gisɨ napitɨhitandɨ nisapɨ kɨnyɨ gaatise,” undatɨ nunjenataise. Aihɨ amɨ komɨha saundataase. “Awaisɨhoŋe, nɨnɨ nisɨ ndɨha nanorɨhaatonɨhɨ nga baindɨ jaitandɨto?” undataase.
41 Que queres que eu te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu torne a ver.
42 Aihɨ Jisaasiho koai saundataase. “Kinyɨ ndɨha nangorɨhaatonɨhɨ baimbɨ jase, kɨnyɨ nisapɨ satɨpɨ ko nga nisɨ ndɨha netɨ nanorɨhaitaise, tɨpɨ gɨnunyaahingɨtɨhanda kinyɨ ndɨha nangorɨhaatataise,” undataase.
42 Então, Jesus lhe disse: Recupera a tua vista; a tua fé te salvou.
43 Aihɨ ketɨ kuraanɨhɨ komɨ ndɨha nusorɨhaatihɨ nga japɨhɨ biyatɨ jataise. Ko biyatɨ jatɨ Jisaasihoai nɨwipinjai notaatɨ pɨhɨtatɨ maaritatɨ Autaahaatɨhoai gaahoŋe gaare undatɨ komɨ ambɨpatɨ mepɨ autaahemwataise. Aihɨ amɨ isɨhiya sandɨ siyatɨ noaipasɨhɨ mmonawaawɨ amɨ kiyaisangi Autaahaatɨhoai gaahoŋe gaare undɨwɨ komɨ ambɨpatɨ mepɨ autaahepumawaayopo.
43 Imediatamente, tornou a ver e seguia-o glorificando a Deus. Também todo o povo, vendo isto, dava louvores a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.