Lucas 15

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Wura isɨhiya isɨhiyaamɨ nawɨho gamanɨho otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaatihɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwa kaiwɨhiyaatihɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ Jisaasihoaapɨhɨ detɨ nasawaayopo.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Saiwɨ nasauhɨ Parisihiyaunɨ amɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ Jisaasihopɨ itɨhɨtɨwɨ satawaatopo. “Kɨmo utaamo isɨhiya apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahiyai naisomwatɨ nandapa kiyaisatɨ maasɨ nanataise,” tawaatopo.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Satɨwɨ katauhɨ kandapɨ Jisaasiho pɨwɨha kɨma namɨhanaha sata kiyai kaundataase.
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Samɨ wo maasapɨho sipɨsipɨho 100 kiyaho yamanatɨ urɨpitohotɨtaise. Yamanatɨ urɨpitohonɨhɨ nehɨ naasohɨhɨ nihɨrɨndaise. Nihɨrɨnɨhonɨhɨ sipɨsipɨho 99 kiyaho woyɨha nanatɨ wapɨhɨ bitohonɨhɨ naasohɨ nihɨrinjɨhopɨ notɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ daapɨ notɨ mmonatɨ numwaitaise.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Siyatɨ daatɨ mmonatɨ numwaatɨ netɨ komɨ ikotɨhaasɨnɨ tɨpwinji maaritɨmɨ aunahɨpataahapɨ japɨhɨ numwaasi napɨtaise.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Numwaasi nasatɨ komɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipatɨ komɨhiyaapunɨ amɨ isɨhiya usa aunahɨpatɨ naasaipitaahapɨhiyaapunɨ gaatonɨhɨ kiya napɨwɨ ahoyandaapo. Napɨwɨ ahoyainjaihɨ ko kiyai saundɨtaise. ‘Nisɨ maasapɨho sipɨsipɨho wo naasohɨ nihɨrɨnatɨ aimɨ owetihɨho nɨnɨ pɨhɨndɨ dambɨtɨ aimɨ japɨhɨ numwaataayonɨ kandapɨ sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse,’ undɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Iyatɨ Jisaasiho kiyai saundataase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato, sɨkɨretɨ utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwa namasi japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ yamɨhapataatɨhɨ maaritawaayopo. Iyataatɨ amɨ akɨte isɨhiya 99 kaiwɨhiya aimɨ tɨtɨhɨ gaahiyaatawa wɨndɨ japɨhɨ namepemaitɨtaatɨwɨhiyaapaahɨ amɨ maaritawaayopo. Siyawaahandɨ kandɨ utaaho itapa wo waatɨ maipɨhaiwaisahiya kiyaamɨ maipɨhaiwai namasi japɨhɨ nepemaitohiyɨhiya siyaapɨ yamɨhapataatɨhapɨhiya apɨpaahɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undataase.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa namɨhanaha satatɨ kandaase. “Amɨ apopaatɨ waatɨ nawɨho soaarindisɨho ikwɨmaindɨmwɨtaho 10 kina kiyatɨ isɨwatonɨhɨ otɨhatɨhapɨ nehɨ naasohɨ nihɨrɨnɨhonɨhɨ kaatɨ napitaitaise? Amɨ kaatɨ norɨhɨrɨ netɨ tɨpotɨ aŋɨtɨtɨhɨ gwaasɨha nawotɨ tɨwɨhaatɨ naihoaatɨ biyatɨ mwɨtɨpisatɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ nunjatɨ nawɨho soaarindisɨho japɨhɨ netosatɨ sandɨhɨ mɨndaatɨ namɨhaitaise.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Siyatɨ kaatɨ mmonatɨ japɨhɨ aimɨ netosatɨ kaatamɨ naisɨhiyaisunɨ amɨ isɨhiya kaatamɨhinɨ detɨ aunahɨpatɨ naasaipitɨ kata bimohiyɨhiyaisunɨ gaatatɨ numwaatɨ napɨwɨ ahoyainjaihɨ kiyai kaatɨ saundɨtaise. ‘Naisɨhiyaate, sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse. Amɨ nisɨ nawɨho soaarindisɨho nehɨ naasohɨhɨ nihɨrinjɨho ko amɨ nɨnɨ wanɨ daatɨ aimɨ japɨhɨ netaayono,’ undɨtaise,” undatɨ kaundataase.
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Iyatosatɨ Jisaasiho sandaase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato. Sɨkaiwɨ Autaahaatɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhapɨhiya utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ asakaiwɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undatɨ kiyai Jisaasiho kaundataase.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa jɨhaatɨ namɨhanaha konɨhɨ kiyai kaundataase. “Utaaho wo mwaahurɨ yahurisaho bindataise.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Aihɨ kurɨ komɨ mwaahuramɨ ipotɨho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, kahapaamapɨpa nahataapa taasɨhoaisɨha yɨhoaanyangi tipɨtapaapɨ nanyamɨtaapɨ isɨwatingɨpɨpaapɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Saindɨ gwɨnyaataayonɨ wihoaaŋɨhapa tipɨtapaapɨ nisapɨhapa wanɨ kɨmura nɨngi naninye,’ undataase. Aihɨ amɨ kuramɨ sapɨho komɨhapa nahataapa wihɨwihoaagɨ mwaahurapɨ tipɨtapaatɨ kuri nunyataise.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Siyatɨ sapɨho kopɨhapa tipɨtapa numwihɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ komɨhapa nahataapa netɨ ahoyatɨ isɨhiyai nawɨhopɨ nunyatɨ nawɨho netaise. Iyatɨ ko ipotɨho nawɨho netɨ isɨsi komɨ aunahɨpatɨ bimipata namasi yapɨpatɨ wɨta kaanɨhɨ notɨ bindataise. Notɨ kapɨhɨ bindata nosasɨnatɨ mɨmaipiyatɨ nawɨho nopɨsasatɨ iwɨrisatɨ tɨmataise.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Siyatɨ komɨ isɨwatimbɨpa nosasatɨ iwɨrisatɨ tɨmatɨ owetihɨhura satɨ yapita jarɨho aungwohandɨ noaipasɨhɨ ko nandandɨhapa owendaise.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Aihɨ ko utaaho wo satɨ yapitaahapɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitandɨ notaise. Notɨ iwinjasɨhɨ ko komɨ maasapɨho yaurɨmana iwinjaatɨ bimɨtandɨ netɨ natausaasihɨ notɨ maasapɨho yaurɨmanataise.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Notɨ yaurɨmanatɨ bindataatɨ koai jaumasɨhɨ maasapɨho dipamasɨpɨpa atɨpɨpatɨ taupwɨrɨhɨramɨ pasaaha netɨ nandandɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ jaumasɨhɨhandɨ kandɨ isɨhiya usa koaisɨ nandapa wapa namunyopo.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 “Ko siyatɨ mɨmaipiyatɨ bimainjatɨ ipotɨnɨhɨ biyatɨ gwɨnyapenataatɨ sawaho sanataase. ‘Isɨhiya apɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitaatɨwɨ apɨho numwaasawɨhiyaahɨ nandapa nyahounjɨhɨ nanɨwɨ bimauhɨhandɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ aungwohandɨ jarindɨ napwɨtandiyo.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Isɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ namasisɨ dosi nisɨ apɨhoenda naitaano. Naindɨ apɨhoai saundɨtando. ‘Apore, Autaahaatɨhoaisunɨ amɨ gisunɨ pohɨtahandɨ maipɨhandɨ nɨnɨ kiyataayo.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Kɨnyɨ nɨngisɨ nisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨme. Kinyɨ otɨpɨpɨpatɨ kahitaatɨwɨ numwaahingɨyɨhiyaamataindɨhonɨnimatisanɨhɨ kɨnyɨ nisapɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoe tɨpɨ nisondaape undɨtaano,’ tatɨ sawaaho kanataase.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Siyatɨ gwɨnyaatɨ kanamapɨ dosisaahɨ sapɨhoenda niyataise.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Siyatɨ gerundihɨ mwaaho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, nɨnɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨhoai poundatɨ amɨ gisɨ pohɨtahaiwa kiyataayo. Isɨ kɨnyɨ nɨngisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨtaape,’ undataase.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Sata mwaaho kaundihɨhandɨ kandɨ sapɨhohɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. Nisɨ otɨpɨpatɨhiyaate, ketɨ apotɨhɨrɨ utaarɨhɨrɨ apɨpaahɨ gaahɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohotɨhɨrɨ nuwɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse. Aiwɨ amɨ utɨhɨrɨ gaahɨrɨ nesipɨwɨ komɨ isundɨpɨhoetɨ nɨwiwɨse. Aiwɨ amɨ atasɨhaapɨhɨ asuipatɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Aiwɨ amɨ maasapɨho kauho ambɨpatisaho gaaho nuwɨ nepɨse. Nepɨ tɨhɨwise ko nanaatɨ maaritɨtɨhaawo.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Sandɨ katotɨmandɨ apaapɨmaato. Kɨmo nisɨ maasɨhɨmo aimɨ napomatatɨho wanɨ japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho ko wanɨ japɨhɨ usonataatɨto,’ undɨtaise. Saundonɨhɨ nandapa maasapɨho tipɨ tɨhɨwɨ nanɨwɨ komɨ mwaahopɨ maaritɨtaapo.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Komɨ mwaaho jɨho sura osaataatɨ otɨpɨpatɨ kiyataise. Kiyamapɨ japɨhɨ aŋɨpɨpɨhapɨ nasataise. Nasatɨ aŋaaŋamɨ detɨtihɨ atisataatɨ aŋɨpɨpɨhapɨ apwɨtɨhɨrɨ ipopɨ aunɨhɨhɨrɨ katɨwɨ waipatɨ ahiyawɨ maaritotɨhandɨ ŋuŋaaha atisataise.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Atisataatɨ otɨpɨpatɨho woai gaata numwaatɨ sata nunjenataise. Kɨmandɨ apwɨtɨmɨrɨ ŋuŋaamandɨ napaape?” undatɨ nunjendaise.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nunjenɨhonɨhɨ otɨpɨpatɨho wihoaaŋɨha koai saundɨtaise. ‘Kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ japɨhɨ nasatɨ noaipasɨhɨ gapɨho maasapɨho kauho mwaaho gaaho ambɨpatisaho tiwatɨ tɨhataise. Iyatɨ ko wɨndɨ namopɨsasɨnatɨ gaaho napihe,’ undɨtaise.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Saundonɨhɨ komɨ mwaaho jɨho sa pɨwa atisataatɨ apɨpaahɨ apousamahonɨhɨ ko wɨndɨ aŋɨtɨtɨhɨ niyatɨ namɨndaitaise. Owe. Iyonɨhɨ komɨ sapɨho noaipasi nasatɨ komɨ mwaaho jɨhoai bɨpi pɨwɨha napaisaatunda aŋaaŋɨ nandaape undɨtaise.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Undonɨhɨ ko wihoaaŋɨha sapɨhoai saundɨtaise. “Kɨnyɨ mmopɨ gwɨnyaape, nɨnɨ kɨmbɨhɨ kɨnaungwɨha taahɨwaiwetɨ kinyɨ otɨpɨpatɨhiyaamataindɨ otɨpɨpatɨ kahisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyataatɨ kinyɨ pɨwɨha kandingɨwaiwa nemaahɨmatɨ baindɨ atɨhisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyohɨtɨhandapɨ nɨngisɨ napindɨ naninyapaise? Nisɨ naisɨhiyaisatɨ nandɨ maaritɨtandɨ maasapɨho memetɨrɨsangi wɨndɨ nepɨmaanɨmise.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Saimbɨ nɨngi kamaanimbɨ kinyɨ kimwaaho kɨmo kinyɨ kahapaamapɨpa ikɨpɨpa numwingɨpɨpa nesotɨ isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ apwaatiyaapɨ nosasatɨ tɨmatɨ kainjatɨ japɨhɨ napihɨ kopɨ kɨnyɨ maasapɨho kauho mwaaho ambɨpatisaho tipɨ tɨhapaise,’ undɨtaise.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 “Undonɨhɨ amɨ sapɨho koai wihoaaŋɨha sata kaundɨtaise. ‘Nisɨ maasɨho, kɨnyɨ asisɨ nahatewetɨ kɨmbɨhɨ nɨngisapɨ nasisoaarɨ bindapaise. Iyataatɨ amɨ kahapaamapɨpa nɨnɨ isɨwasohɨpɨpa nahataapa kinyɨhapaare.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Iyataahandɨ kandɨ wanɨ nyahɨ maaritɨtɨhaawo. Sandɨ apaapɨmaato, kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ napomatatɨho japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho wanɨ japɨhɨ usonɨhaawɨhɨto,’ undɨtaise,” undatɨ Jisaasiho pɨwɨha namɨhanaha kaundataase.
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.