Lucas 15

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Wura isɨhiya isɨhiyaamɨ nawɨho gamanɨho otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaatihɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwa kaiwɨhiyaatihɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ Jisaasihoaapɨhɨ detɨ nasawaayopo.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Saiwɨ nasauhɨ Parisihiyaunɨ amɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ Jisaasihopɨ itɨhɨtɨwɨ satawaatopo. “Kɨmo utaamo isɨhiya apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahiyai naisomwatɨ nandapa kiyaisatɨ maasɨ nanataise,” tawaatopo.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Satɨwɨ katauhɨ kandapɨ Jisaasiho pɨwɨha kɨma namɨhanaha sata kiyai kaundataase.
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Samɨ wo maasapɨho sipɨsipɨho 100 kiyaho yamanatɨ urɨpitohotɨtaise. Yamanatɨ urɨpitohonɨhɨ nehɨ naasohɨhɨ nihɨrɨndaise. Nihɨrɨnɨhonɨhɨ sipɨsipɨho 99 kiyaho woyɨha nanatɨ wapɨhɨ bitohonɨhɨ naasohɨ nihɨrinjɨhopɨ notɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ daapɨ notɨ mmonatɨ numwaitaise.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Siyatɨ daatɨ mmonatɨ numwaatɨ netɨ komɨ ikotɨhaasɨnɨ tɨpwinji maaritɨmɨ aunahɨpataahapɨ japɨhɨ numwaasi napɨtaise.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Numwaasi nasatɨ komɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipatɨ komɨhiyaapunɨ amɨ isɨhiya usa aunahɨpatɨ naasaipitaahapɨhiyaapunɨ gaatonɨhɨ kiya napɨwɨ ahoyandaapo. Napɨwɨ ahoyainjaihɨ ko kiyai saundɨtaise. ‘Nisɨ maasapɨho sipɨsipɨho wo naasohɨ nihɨrɨnatɨ aimɨ owetihɨho nɨnɨ pɨhɨndɨ dambɨtɨ aimɨ japɨhɨ numwaataayonɨ kandapɨ sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse,’ undɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Iyatɨ Jisaasiho kiyai saundataase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato, sɨkɨretɨ utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwa namasi japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ yamɨhapataatɨhɨ maaritawaayopo. Iyataatɨ amɨ akɨte isɨhiya 99 kaiwɨhiya aimɨ tɨtɨhɨ gaahiyaatawa wɨndɨ japɨhɨ namepemaitɨtaatɨwɨhiyaapaahɨ amɨ maaritawaayopo. Siyawaahandɨ kandɨ utaaho itapa wo waatɨ maipɨhaiwaisahiya kiyaamɨ maipɨhaiwai namasi japɨhɨ nepemaitohiyɨhiya siyaapɨ yamɨhapataatɨhapɨhiya apɨpaahɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undataase.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa namɨhanaha satatɨ kandaase. “Amɨ apopaatɨ waatɨ nawɨho soaarindisɨho ikwɨmaindɨmwɨtaho 10 kina kiyatɨ isɨwatonɨhɨ otɨhatɨhapɨ nehɨ naasohɨ nihɨrɨnɨhonɨhɨ kaatɨ napitaitaise? Amɨ kaatɨ norɨhɨrɨ netɨ tɨpotɨ aŋɨtɨtɨhɨ gwaasɨha nawotɨ tɨwɨhaatɨ naihoaatɨ biyatɨ mwɨtɨpisatɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ nunjatɨ nawɨho soaarindisɨho japɨhɨ netosatɨ sandɨhɨ mɨndaatɨ namɨhaitaise.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Siyatɨ kaatɨ mmonatɨ japɨhɨ aimɨ netosatɨ kaatamɨ naisɨhiyaisunɨ amɨ isɨhiya kaatamɨhinɨ detɨ aunahɨpatɨ naasaipitɨ kata bimohiyɨhiyaisunɨ gaatatɨ numwaatɨ napɨwɨ ahoyainjaihɨ kiyai kaatɨ saundɨtaise. ‘Naisɨhiyaate, sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse. Amɨ nisɨ nawɨho soaarindisɨho nehɨ naasohɨhɨ nihɨrinjɨho ko amɨ nɨnɨ wanɨ daatɨ aimɨ japɨhɨ netaayono,’ undɨtaise,” undatɨ kaundataase.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Iyatosatɨ Jisaasiho sandaase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato. Sɨkaiwɨ Autaahaatɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhapɨhiya utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ asakaiwɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undatɨ kiyai Jisaasiho kaundataase.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa jɨhaatɨ namɨhanaha konɨhɨ kiyai kaundataase. “Utaaho wo mwaahurɨ yahurisaho bindataise.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Aihɨ kurɨ komɨ mwaahuramɨ ipotɨho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, kahapaamapɨpa nahataapa taasɨhoaisɨha yɨhoaanyangi tipɨtapaapɨ nanyamɨtaapɨ isɨwatingɨpɨpaapɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Saindɨ gwɨnyaataayonɨ wihoaaŋɨhapa tipɨtapaapɨ nisapɨhapa wanɨ kɨmura nɨngi naninye,’ undataase. Aihɨ amɨ kuramɨ sapɨho komɨhapa nahataapa wihɨwihoaagɨ mwaahurapɨ tipɨtapaatɨ kuri nunyataise.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Siyatɨ sapɨho kopɨhapa tipɨtapa numwihɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ komɨhapa nahataapa netɨ ahoyatɨ isɨhiyai nawɨhopɨ nunyatɨ nawɨho netaise. Iyatɨ ko ipotɨho nawɨho netɨ isɨsi komɨ aunahɨpatɨ bimipata namasi yapɨpatɨ wɨta kaanɨhɨ notɨ bindataise. Notɨ kapɨhɨ bindata nosasɨnatɨ mɨmaipiyatɨ nawɨho nopɨsasatɨ iwɨrisatɨ tɨmataise.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Siyatɨ komɨ isɨwatimbɨpa nosasatɨ iwɨrisatɨ tɨmatɨ owetihɨhura satɨ yapita jarɨho aungwohandɨ noaipasɨhɨ ko nandandɨhapa owendaise.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Aihɨ ko utaaho wo satɨ yapitaahapɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitandɨ notaise. Notɨ iwinjasɨhɨ ko komɨ maasapɨho yaurɨmana iwinjaatɨ bimɨtandɨ netɨ natausaasihɨ notɨ maasapɨho yaurɨmanataise.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Notɨ yaurɨmanatɨ bindataatɨ koai jaumasɨhɨ maasapɨho dipamasɨpɨpa atɨpɨpatɨ taupwɨrɨhɨramɨ pasaaha netɨ nandandɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ jaumasɨhɨhandɨ kandɨ isɨhiya usa koaisɨ nandapa wapa namunyopo.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ko siyatɨ mɨmaipiyatɨ bimainjatɨ ipotɨnɨhɨ biyatɨ gwɨnyapenataatɨ sawaho sanataase. ‘Isɨhiya apɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitaatɨwɨ apɨho numwaasawɨhiyaahɨ nandapa nyahounjɨhɨ nanɨwɨ bimauhɨhandɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ aungwohandɨ jarindɨ napwɨtandiyo.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Isɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ namasisɨ dosi nisɨ apɨhoenda naitaano. Naindɨ apɨhoai saundɨtando. ‘Apore, Autaahaatɨhoaisunɨ amɨ gisunɨ pohɨtahandɨ maipɨhandɨ nɨnɨ kiyataayo.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Kɨnyɨ nɨngisɨ nisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨme. Kinyɨ otɨpɨpɨpatɨ kahitaatɨwɨ numwaahingɨyɨhiyaamataindɨhonɨnimatisanɨhɨ kɨnyɨ nisapɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoe tɨpɨ nisondaape undɨtaano,’ tatɨ sawaaho kanataase.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Siyatɨ gwɨnyaatɨ kanamapɨ dosisaahɨ sapɨhoenda niyataise.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Siyatɨ gerundihɨ mwaaho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, nɨnɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨhoai poundatɨ amɨ gisɨ pohɨtahaiwa kiyataayo. Isɨ kɨnyɨ nɨngisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨtaape,’ undataase.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Sata mwaaho kaundihɨhandɨ kandɨ sapɨhohɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. Nisɨ otɨpɨpatɨhiyaate, ketɨ apotɨhɨrɨ utaarɨhɨrɨ apɨpaahɨ gaahɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohotɨhɨrɨ nuwɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse. Aiwɨ amɨ utɨhɨrɨ gaahɨrɨ nesipɨwɨ komɨ isundɨpɨhoetɨ nɨwiwɨse. Aiwɨ amɨ atasɨhaapɨhɨ asuipatɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Aiwɨ amɨ maasapɨho kauho ambɨpatisaho gaaho nuwɨ nepɨse. Nepɨ tɨhɨwise ko nanaatɨ maaritɨtɨhaawo.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Sandɨ katotɨmandɨ apaapɨmaato. Kɨmo nisɨ maasɨhɨmo aimɨ napomatatɨho wanɨ japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho ko wanɨ japɨhɨ usonataatɨto,’ undɨtaise. Saundonɨhɨ nandapa maasapɨho tipɨ tɨhɨwɨ nanɨwɨ komɨ mwaahopɨ maaritɨtaapo.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Komɨ mwaaho jɨho sura osaataatɨ otɨpɨpatɨ kiyataise. Kiyamapɨ japɨhɨ aŋɨpɨpɨhapɨ nasataise. Nasatɨ aŋaaŋamɨ detɨtihɨ atisataatɨ aŋɨpɨpɨhapɨ apwɨtɨhɨrɨ ipopɨ aunɨhɨhɨrɨ katɨwɨ waipatɨ ahiyawɨ maaritotɨhandɨ ŋuŋaaha atisataise.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Atisataatɨ otɨpɨpatɨho woai gaata numwaatɨ sata nunjenataise. Kɨmandɨ apwɨtɨmɨrɨ ŋuŋaamandɨ napaape?” undatɨ nunjendaise.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nunjenɨhonɨhɨ otɨpɨpatɨho wihoaaŋɨha koai saundɨtaise. ‘Kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ japɨhɨ nasatɨ noaipasɨhɨ gapɨho maasapɨho kauho mwaaho gaaho ambɨpatisaho tiwatɨ tɨhataise. Iyatɨ ko wɨndɨ namopɨsasɨnatɨ gaaho napihe,’ undɨtaise.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Saundonɨhɨ komɨ mwaaho jɨho sa pɨwa atisataatɨ apɨpaahɨ apousamahonɨhɨ ko wɨndɨ aŋɨtɨtɨhɨ niyatɨ namɨndaitaise. Owe. Iyonɨhɨ komɨ sapɨho noaipasi nasatɨ komɨ mwaaho jɨhoai bɨpi pɨwɨha napaisaatunda aŋaaŋɨ nandaape undɨtaise.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Undonɨhɨ ko wihoaaŋɨha sapɨhoai saundɨtaise. “Kɨnyɨ mmopɨ gwɨnyaape, nɨnɨ kɨmbɨhɨ kɨnaungwɨha taahɨwaiwetɨ kinyɨ otɨpɨpatɨhiyaamataindɨ otɨpɨpatɨ kahisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyataatɨ kinyɨ pɨwɨha kandingɨwaiwa nemaahɨmatɨ baindɨ atɨhisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyohɨtɨhandapɨ nɨngisɨ napindɨ naninyapaise? Nisɨ naisɨhiyaisatɨ nandɨ maaritɨtandɨ maasapɨho memetɨrɨsangi wɨndɨ nepɨmaanɨmise.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Saimbɨ nɨngi kamaanimbɨ kinyɨ kimwaaho kɨmo kinyɨ kahapaamapɨpa ikɨpɨpa numwingɨpɨpa nesotɨ isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ apwaatiyaapɨ nosasatɨ tɨmatɨ kainjatɨ japɨhɨ napihɨ kopɨ kɨnyɨ maasapɨho kauho mwaaho ambɨpatisaho tipɨ tɨhapaise,’ undɨtaise.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Undonɨhɨ amɨ sapɨho koai wihoaaŋɨha sata kaundɨtaise. ‘Nisɨ maasɨho, kɨnyɨ asisɨ nahatewetɨ kɨmbɨhɨ nɨngisapɨ nasisoaarɨ bindapaise. Iyataatɨ amɨ kahapaamapɨpa nɨnɨ isɨwasohɨpɨpa nahataapa kinyɨhapaare.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Iyataahandɨ kandɨ wanɨ nyahɨ maaritɨtɨhaawo. Sandɨ apaapɨmaato, kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ napomatatɨho japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho wanɨ japɨhɨ usonɨhaawɨhɨto,’ undɨtaise,” undatɨ Jisaasiho pɨwɨha namɨhanaha kaundataase.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.