Lucas 15

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs BKJ

Sair da comparação
1 Wura isɨhiya isɨhiyaamɨ nawɨho gamanɨho otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaatihɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwa kaiwɨhiyaatihɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ Jisaasihoaapɨhɨ detɨ nasawaayopo.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Saiwɨ nasauhɨ Parisihiyaunɨ amɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ Jisaasihopɨ itɨhɨtɨwɨ satawaatopo. “Kɨmo utaamo isɨhiya apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahiyai naisomwatɨ nandapa kiyaisatɨ maasɨ nanataise,” tawaatopo.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Satɨwɨ katauhɨ kandapɨ Jisaasiho pɨwɨha kɨma namɨhanaha sata kiyai kaundataase.
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Samɨ wo maasapɨho sipɨsipɨho 100 kiyaho yamanatɨ urɨpitohotɨtaise. Yamanatɨ urɨpitohonɨhɨ nehɨ naasohɨhɨ nihɨrɨndaise. Nihɨrɨnɨhonɨhɨ sipɨsipɨho 99 kiyaho woyɨha nanatɨ wapɨhɨ bitohonɨhɨ naasohɨ nihɨrinjɨhopɨ notɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ daapɨ notɨ mmonatɨ numwaitaise.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Siyatɨ daatɨ mmonatɨ numwaatɨ netɨ komɨ ikotɨhaasɨnɨ tɨpwinji maaritɨmɨ aunahɨpataahapɨ japɨhɨ numwaasi napɨtaise.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Numwaasi nasatɨ komɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipatɨ komɨhiyaapunɨ amɨ isɨhiya usa aunahɨpatɨ naasaipitaahapɨhiyaapunɨ gaatonɨhɨ kiya napɨwɨ ahoyandaapo. Napɨwɨ ahoyainjaihɨ ko kiyai saundɨtaise. ‘Nisɨ maasapɨho sipɨsipɨho wo naasohɨ nihɨrɨnatɨ aimɨ owetihɨho nɨnɨ pɨhɨndɨ dambɨtɨ aimɨ japɨhɨ numwaataayonɨ kandapɨ sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse,’ undɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Iyatɨ Jisaasiho kiyai saundataase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato, sɨkɨretɨ utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwa namasi japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ yamɨhapataatɨhɨ maaritawaayopo. Iyataatɨ amɨ akɨte isɨhiya 99 kaiwɨhiya aimɨ tɨtɨhɨ gaahiyaatawa wɨndɨ japɨhɨ namepemaitɨtaatɨwɨhiyaapaahɨ amɨ maaritawaayopo. Siyawaahandɨ kandɨ utaaho itapa wo waatɨ maipɨhaiwaisahiya kiyaamɨ maipɨhaiwai namasi japɨhɨ nepemaitohiyɨhiya siyaapɨ yamɨhapataatɨhapɨhiya apɨpaahɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undataase.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa namɨhanaha satatɨ kandaase. “Amɨ apopaatɨ waatɨ nawɨho soaarindisɨho ikwɨmaindɨmwɨtaho 10 kina kiyatɨ isɨwatonɨhɨ otɨhatɨhapɨ nehɨ naasohɨ nihɨrɨnɨhonɨhɨ kaatɨ napitaitaise? Amɨ kaatɨ norɨhɨrɨ netɨ tɨpotɨ aŋɨtɨtɨhɨ gwaasɨha nawotɨ tɨwɨhaatɨ naihoaatɨ biyatɨ mwɨtɨpisatɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ nunjatɨ nawɨho soaarindisɨho japɨhɨ netosatɨ sandɨhɨ mɨndaatɨ namɨhaitaise.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Siyatɨ kaatɨ mmonatɨ japɨhɨ aimɨ netosatɨ kaatamɨ naisɨhiyaisunɨ amɨ isɨhiya kaatamɨhinɨ detɨ aunahɨpatɨ naasaipitɨ kata bimohiyɨhiyaisunɨ gaatatɨ numwaatɨ napɨwɨ ahoyainjaihɨ kiyai kaatɨ saundɨtaise. ‘Naisɨhiyaate, sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse. Amɨ nisɨ nawɨho soaarindisɨho nehɨ naasohɨhɨ nihɨrinjɨho ko amɨ nɨnɨ wanɨ daatɨ aimɨ japɨhɨ netaayono,’ undɨtaise,” undatɨ kaundataase.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Iyatosatɨ Jisaasiho sandaase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato. Sɨkaiwɨ Autaahaatɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhapɨhiya utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ asakaiwɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undatɨ kiyai Jisaasiho kaundataase.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa jɨhaatɨ namɨhanaha konɨhɨ kiyai kaundataase. “Utaaho wo mwaahurɨ yahurisaho bindataise.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Aihɨ kurɨ komɨ mwaahuramɨ ipotɨho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, kahapaamapɨpa nahataapa taasɨhoaisɨha yɨhoaanyangi tipɨtapaapɨ nanyamɨtaapɨ isɨwatingɨpɨpaapɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Saindɨ gwɨnyaataayonɨ wihoaaŋɨhapa tipɨtapaapɨ nisapɨhapa wanɨ kɨmura nɨngi naninye,’ undataase. Aihɨ amɨ kuramɨ sapɨho komɨhapa nahataapa wihɨwihoaagɨ mwaahurapɨ tipɨtapaatɨ kuri nunyataise.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Siyatɨ sapɨho kopɨhapa tipɨtapa numwihɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ komɨhapa nahataapa netɨ ahoyatɨ isɨhiyai nawɨhopɨ nunyatɨ nawɨho netaise. Iyatɨ ko ipotɨho nawɨho netɨ isɨsi komɨ aunahɨpatɨ bimipata namasi yapɨpatɨ wɨta kaanɨhɨ notɨ bindataise. Notɨ kapɨhɨ bindata nosasɨnatɨ mɨmaipiyatɨ nawɨho nopɨsasatɨ iwɨrisatɨ tɨmataise.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Siyatɨ komɨ isɨwatimbɨpa nosasatɨ iwɨrisatɨ tɨmatɨ owetihɨhura satɨ yapita jarɨho aungwohandɨ noaipasɨhɨ ko nandandɨhapa owendaise.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Aihɨ ko utaaho wo satɨ yapitaahapɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitandɨ notaise. Notɨ iwinjasɨhɨ ko komɨ maasapɨho yaurɨmana iwinjaatɨ bimɨtandɨ netɨ natausaasihɨ notɨ maasapɨho yaurɨmanataise.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Notɨ yaurɨmanatɨ bindataatɨ koai jaumasɨhɨ maasapɨho dipamasɨpɨpa atɨpɨpatɨ taupwɨrɨhɨramɨ pasaaha netɨ nandandɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ jaumasɨhɨhandɨ kandɨ isɨhiya usa koaisɨ nandapa wapa namunyopo.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 “Ko siyatɨ mɨmaipiyatɨ bimainjatɨ ipotɨnɨhɨ biyatɨ gwɨnyapenataatɨ sawaho sanataase. ‘Isɨhiya apɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitaatɨwɨ apɨho numwaasawɨhiyaahɨ nandapa nyahounjɨhɨ nanɨwɨ bimauhɨhandɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ aungwohandɨ jarindɨ napwɨtandiyo.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Isɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ namasisɨ dosi nisɨ apɨhoenda naitaano. Naindɨ apɨhoai saundɨtando. ‘Apore, Autaahaatɨhoaisunɨ amɨ gisunɨ pohɨtahandɨ maipɨhandɨ nɨnɨ kiyataayo.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Kɨnyɨ nɨngisɨ nisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨme. Kinyɨ otɨpɨpɨpatɨ kahitaatɨwɨ numwaahingɨyɨhiyaamataindɨhonɨnimatisanɨhɨ kɨnyɨ nisapɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoe tɨpɨ nisondaape undɨtaano,’ tatɨ sawaaho kanataase.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Siyatɨ gwɨnyaatɨ kanamapɨ dosisaahɨ sapɨhoenda niyataise.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Siyatɨ gerundihɨ mwaaho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, nɨnɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨhoai poundatɨ amɨ gisɨ pohɨtahaiwa kiyataayo. Isɨ kɨnyɨ nɨngisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨtaape,’ undataase.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Sata mwaaho kaundihɨhandɨ kandɨ sapɨhohɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. Nisɨ otɨpɨpatɨhiyaate, ketɨ apotɨhɨrɨ utaarɨhɨrɨ apɨpaahɨ gaahɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohotɨhɨrɨ nuwɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse. Aiwɨ amɨ utɨhɨrɨ gaahɨrɨ nesipɨwɨ komɨ isundɨpɨhoetɨ nɨwiwɨse. Aiwɨ amɨ atasɨhaapɨhɨ asuipatɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Aiwɨ amɨ maasapɨho kauho ambɨpatisaho gaaho nuwɨ nepɨse. Nepɨ tɨhɨwise ko nanaatɨ maaritɨtɨhaawo.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Sandɨ katotɨmandɨ apaapɨmaato. Kɨmo nisɨ maasɨhɨmo aimɨ napomatatɨho wanɨ japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho ko wanɨ japɨhɨ usonataatɨto,’ undɨtaise. Saundonɨhɨ nandapa maasapɨho tipɨ tɨhɨwɨ nanɨwɨ komɨ mwaahopɨ maaritɨtaapo.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Komɨ mwaaho jɨho sura osaataatɨ otɨpɨpatɨ kiyataise. Kiyamapɨ japɨhɨ aŋɨpɨpɨhapɨ nasataise. Nasatɨ aŋaaŋamɨ detɨtihɨ atisataatɨ aŋɨpɨpɨhapɨ apwɨtɨhɨrɨ ipopɨ aunɨhɨhɨrɨ katɨwɨ waipatɨ ahiyawɨ maaritotɨhandɨ ŋuŋaaha atisataise.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Atisataatɨ otɨpɨpatɨho woai gaata numwaatɨ sata nunjenataise. Kɨmandɨ apwɨtɨmɨrɨ ŋuŋaamandɨ napaape?” undatɨ nunjendaise.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Nunjenɨhonɨhɨ otɨpɨpatɨho wihoaaŋɨha koai saundɨtaise. ‘Kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ japɨhɨ nasatɨ noaipasɨhɨ gapɨho maasapɨho kauho mwaaho gaaho ambɨpatisaho tiwatɨ tɨhataise. Iyatɨ ko wɨndɨ namopɨsasɨnatɨ gaaho napihe,’ undɨtaise.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Saundonɨhɨ komɨ mwaaho jɨho sa pɨwa atisataatɨ apɨpaahɨ apousamahonɨhɨ ko wɨndɨ aŋɨtɨtɨhɨ niyatɨ namɨndaitaise. Owe. Iyonɨhɨ komɨ sapɨho noaipasi nasatɨ komɨ mwaaho jɨhoai bɨpi pɨwɨha napaisaatunda aŋaaŋɨ nandaape undɨtaise.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Undonɨhɨ ko wihoaaŋɨha sapɨhoai saundɨtaise. “Kɨnyɨ mmopɨ gwɨnyaape, nɨnɨ kɨmbɨhɨ kɨnaungwɨha taahɨwaiwetɨ kinyɨ otɨpɨpatɨhiyaamataindɨ otɨpɨpatɨ kahisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyataatɨ kinyɨ pɨwɨha kandingɨwaiwa nemaahɨmatɨ baindɨ atɨhisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyohɨtɨhandapɨ nɨngisɨ napindɨ naninyapaise? Nisɨ naisɨhiyaisatɨ nandɨ maaritɨtandɨ maasapɨho memetɨrɨsangi wɨndɨ nepɨmaanɨmise.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Saimbɨ nɨngi kamaanimbɨ kinyɨ kimwaaho kɨmo kinyɨ kahapaamapɨpa ikɨpɨpa numwingɨpɨpa nesotɨ isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ apwaatiyaapɨ nosasatɨ tɨmatɨ kainjatɨ japɨhɨ napihɨ kopɨ kɨnyɨ maasapɨho kauho mwaaho ambɨpatisaho tipɨ tɨhapaise,’ undɨtaise.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 “Undonɨhɨ amɨ sapɨho koai wihoaaŋɨha sata kaundɨtaise. ‘Nisɨ maasɨho, kɨnyɨ asisɨ nahatewetɨ kɨmbɨhɨ nɨngisapɨ nasisoaarɨ bindapaise. Iyataatɨ amɨ kahapaamapɨpa nɨnɨ isɨwasohɨpɨpa nahataapa kinyɨhapaare.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Iyataahandɨ kandɨ wanɨ nyahɨ maaritɨtɨhaawo. Sandɨ apaapɨmaato, kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ napomatatɨho japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho wanɨ japɨhɨ usonɨhaawɨhɨto,’ undɨtaise,” undatɨ Jisaasiho pɨwɨha namɨhanaha kaundataase.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.