Lucas 15

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Wura isɨhiya isɨhiyaamɨ nawɨho gamanɨho otɨpɨpatɨ kaitandɨho nehohiyɨhiyaatihɨ amɨ isɨhiya maipɨhaiwa kaiwɨhiyaatihɨ komɨ pɨwɨha atitaatɨwɨ Jisaasihoaapɨhɨ detɨ nasawaayopo.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Saiwɨ nasauhɨ Parisihiyaunɨ amɨ wɨnɨhapɨpa katɨwunjohiyɨhiyaunɨ Jisaasihopɨ itɨhɨtɨwɨ satawaatopo. “Kɨmo utaamo isɨhiya apɨpaahɨ maipɨhaiwaisahiyai naisomwatɨ nandapa kiyaisatɨ maasɨ nanataise,” tawaatopo.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Satɨwɨ katauhɨ kandapɨ Jisaasiho pɨwɨha kɨma namɨhanaha sata kiyai kaundataase.
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Samɨ wo maasapɨho sipɨsipɨho 100 kiyaho yamanatɨ urɨpitohotɨtaise. Yamanatɨ urɨpitohonɨhɨ nehɨ naasohɨhɨ nihɨrɨndaise. Nihɨrɨnɨhonɨhɨ sipɨsipɨho 99 kiyaho woyɨha nanatɨ wapɨhɨ bitohonɨhɨ naasohɨ nihɨrinjɨhopɨ notɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ daapɨ notɨ mmonatɨ numwaitaise.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Siyatɨ daatɨ mmonatɨ numwaatɨ netɨ komɨ ikotɨhaasɨnɨ tɨpwinji maaritɨmɨ aunahɨpataahapɨ japɨhɨ numwaasi napɨtaise.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Numwaasi nasatɨ komɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipatɨ komɨhiyaapunɨ amɨ isɨhiya usa aunahɨpatɨ naasaipitaahapɨhiyaapunɨ gaatonɨhɨ kiya napɨwɨ ahoyandaapo. Napɨwɨ ahoyainjaihɨ ko kiyai saundɨtaise. ‘Nisɨ maasapɨho sipɨsipɨho wo naasohɨ nihɨrɨnatɨ aimɨ owetihɨho nɨnɨ pɨhɨndɨ dambɨtɨ aimɨ japɨhɨ numwaataayonɨ kandapɨ sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse,’ undɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Iyatɨ Jisaasiho kiyai saundataase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato, sɨkɨretɨ utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwa namasi japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ yamɨhapataatɨhɨ maaritawaayopo. Iyataatɨ amɨ akɨte isɨhiya 99 kaiwɨhiya aimɨ tɨtɨhɨ gaahiyaatawa wɨndɨ japɨhɨ namepemaitɨtaatɨwɨhiyaapaahɨ amɨ maaritawaayopo. Siyawaahandɨ kandɨ utaaho itapa wo waatɨ maipɨhaiwaisahiya kiyaamɨ maipɨhaiwai namasi japɨhɨ nepemaitohiyɨhiya siyaapɨ yamɨhapataatɨhapɨhiya apɨpaahɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undataase.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa namɨhanaha satatɨ kandaase. “Amɨ apopaatɨ waatɨ nawɨho soaarindisɨho ikwɨmaindɨmwɨtaho 10 kina kiyatɨ isɨwatonɨhɨ otɨhatɨhapɨ nehɨ naasohɨ nihɨrɨnɨhonɨhɨ kaatɨ napitaitaise? Amɨ kaatɨ norɨhɨrɨ netɨ tɨpotɨ aŋɨtɨtɨhɨ gwaasɨha nawotɨ tɨwɨhaatɨ naihoaatɨ biyatɨ mwɨtɨpisatɨ pɨhɨtatɨ daitaise. Daapɨ nunjatɨ nawɨho soaarindisɨho japɨhɨ netosatɨ sandɨhɨ mɨndaatɨ namɨhaitaise.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Siyatɨ kaatɨ mmonatɨ japɨhɨ aimɨ netosatɨ kaatamɨ naisɨhiyaisunɨ amɨ isɨhiya kaatamɨhinɨ detɨ aunahɨpatɨ naasaipitɨ kata bimohiyɨhiyaisunɨ gaatatɨ numwaatɨ napɨwɨ ahoyainjaihɨ kiyai kaatɨ saundɨtaise. ‘Naisɨhiyaate, sahɨ nɨngisawɨ maasɨ maaritɨwɨse. Amɨ nisɨ nawɨho soaarindisɨho nehɨ naasohɨhɨ nihɨrinjɨho ko amɨ nɨnɨ wanɨ daatɨ aimɨ japɨhɨ netaayono,’ undɨtaise,” undatɨ kaundataase.
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Iyatosatɨ Jisaasiho sandaase. “Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato. Sɨkaiwɨ Autaahaatɨhomɨ otɨpɨpatɨhiya yamɨhapataatɨhapɨhiya utaaho wo maipɨho maipɨhaiwa kiyaho komɨ maipɨhaiwaatɨhapɨ japɨhɨ nepemaitihɨhopɨ asakaiwɨ waatɨ aungwohandɨ maaritawaayopo,” undatɨ kiyai Jisaasiho kaundataase.
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa jɨhaatɨ namɨhanaha konɨhɨ kiyai kaundataase. “Utaaho wo mwaahurɨ yahurisaho bindataise.
11 Jesus continuou:
12 Aihɨ kurɨ komɨ mwaahuramɨ ipotɨho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, kahapaamapɨpa nahataapa taasɨhoaisɨha yɨhoaanyangi tipɨtapaapɨ nanyamɨtaapɨ isɨwatingɨpɨpaapɨ nɨnɨ gwɨnyaataayo. Saindɨ gwɨnyaataayonɨ wihoaaŋɨhapa tipɨtapaapɨ nisapɨhapa wanɨ kɨmura nɨngi naninye,’ undataase. Aihɨ amɨ kuramɨ sapɨho komɨhapa nahataapa wihɨwihoaagɨ mwaahurapɨ tipɨtapaatɨ kuri nunyataise.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Siyatɨ sapɨho kopɨhapa tipɨtapa numwihɨ wɨndɨ otɨhɨmetihɨ ketɨ komɨhapa nahataapa netɨ ahoyatɨ isɨhiyai nawɨhopɨ nunyatɨ nawɨho netaise. Iyatɨ ko ipotɨho nawɨho netɨ isɨsi komɨ aunahɨpatɨ bimipata namasi yapɨpatɨ wɨta kaanɨhɨ notɨ bindataise. Notɨ kapɨhɨ bindata nosasɨnatɨ mɨmaipiyatɨ nawɨho nopɨsasatɨ iwɨrisatɨ tɨmataise.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Siyatɨ komɨ isɨwatimbɨpa nosasatɨ iwɨrisatɨ tɨmatɨ owetihɨhura satɨ yapita jarɨho aungwohandɨ noaipasɨhɨ ko nandandɨhapa owendaise.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Aihɨ ko utaaho wo satɨ yapitaahapɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitandɨ notaise. Notɨ iwinjasɨhɨ ko komɨ maasapɨho yaurɨmana iwinjaatɨ bimɨtandɨ netɨ natausaasihɨ notɨ maasapɨho yaurɨmanataise.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Notɨ yaurɨmanatɨ bindataatɨ koai jaumasɨhɨ maasapɨho dipamasɨpɨpa atɨpɨpatɨ taupwɨrɨhɨramɨ pasaaha netɨ nandandɨ gwɨnyaataise. Siyatɨ jaumasɨhɨhandɨ kandɨ isɨhiya usa koaisɨ nandapa wapa namunyopo.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ko siyatɨ mɨmaipiyatɨ bimainjatɨ ipotɨnɨhɨ biyatɨ gwɨnyapenataatɨ sawaho sanataase. ‘Isɨhiya apɨhomɨ otɨpɨpatɨ kawitaatɨwɨ apɨho numwaasawɨhiyaahɨ nandapa nyahounjɨhɨ nanɨwɨ bimauhɨhandɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ aungwohandɨ jarindɨ napwɨtandiyo.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Isɨ nɨnɨ kɨmbɨhɨ namasisɨ dosi nisɨ apɨhoenda naitaano. Naindɨ apɨhoai saundɨtando. ‘Apore, Autaahaatɨhoaisunɨ amɨ gisunɨ pohɨtahandɨ maipɨhandɨ nɨnɨ kiyataayo.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Kɨnyɨ nɨngisɨ nisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨme. Kinyɨ otɨpɨpɨpatɨ kahitaatɨwɨ numwaahingɨyɨhiyaamataindɨhonɨnimatisanɨhɨ kɨnyɨ nisapɨ nisɨ otɨpɨpatɨhoe tɨpɨ nisondaape undɨtaano,’ tatɨ sawaaho kanataase.
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Siyatɨ gwɨnyaatɨ kanamapɨ dosisaahɨ sapɨhoenda niyataise.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Siyatɨ gerundihɨ mwaaho sapɨhoai saundataase. ‘Apore, nɨnɨ maipɨhaiwa Autaahaatɨhoai poundatɨ amɨ gisɨ pohɨtahaiwa kiyataayo. Isɨ kɨnyɨ nɨngisɨ maasɨho ndɨpɨ ambɨhɨmandɨtaape,’ undataase.
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Sata mwaaho kaundihɨhandɨ kandɨ sapɨhohɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. Nisɨ otɨpɨpatɨhiyaate, ketɨ apotɨhɨrɨ utaarɨhɨrɨ apɨpaahɨ gaahɨrɨ tiwatɨhaatɨ niyohotɨhɨrɨ nuwɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse. Aiwɨ amɨ utɨhɨrɨ gaahɨrɨ nesipɨwɨ komɨ isundɨpɨhoetɨ nɨwiwɨse. Aiwɨ amɨ atasɨhaapɨhɨ asuipatɨ nesipɨwɨ nɨwipaapɨse.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Aiwɨ amɨ maasapɨho kauho ambɨpatisaho gaaho nuwɨ nepɨse. Nepɨ tɨhɨwise ko nanaatɨ maaritɨtɨhaawo.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Sandɨ katotɨmandɨ apaapɨmaato. Kɨmo nisɨ maasɨhɨmo aimɨ napomatatɨho wanɨ japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho ko wanɨ japɨhɨ usonataatɨto,’ undɨtaise. Saundonɨhɨ nandapa maasapɨho tipɨ tɨhɨwɨ nanɨwɨ komɨ mwaahopɨ maaritɨtaapo.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 “Komɨ mwaaho jɨho sura osaataatɨ otɨpɨpatɨ kiyataise. Kiyamapɨ japɨhɨ aŋɨpɨpɨhapɨ nasataise. Nasatɨ aŋaaŋamɨ detɨtihɨ atisataatɨ aŋɨpɨpɨhapɨ apwɨtɨhɨrɨ ipopɨ aunɨhɨhɨrɨ katɨwɨ waipatɨ ahiyawɨ maaritotɨhandɨ ŋuŋaaha atisataise.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Atisataatɨ otɨpɨpatɨho woai gaata numwaatɨ sata nunjenataise. Kɨmandɨ apwɨtɨmɨrɨ ŋuŋaamandɨ napaape?” undatɨ nunjendaise.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Nunjenɨhonɨhɨ otɨpɨpatɨho wihoaaŋɨha koai saundɨtaise. ‘Kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ japɨhɨ nasatɨ noaipasɨhɨ gapɨho maasapɨho kauho mwaaho gaaho ambɨpatisaho tiwatɨ tɨhataise. Iyatɨ ko wɨndɨ namopɨsasɨnatɨ gaaho napihe,’ undɨtaise.
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Saundonɨhɨ komɨ mwaaho jɨho sa pɨwa atisataatɨ apɨpaahɨ apousamahonɨhɨ ko wɨndɨ aŋɨtɨtɨhɨ niyatɨ namɨndaitaise. Owe. Iyonɨhɨ komɨ sapɨho noaipasi nasatɨ komɨ mwaaho jɨhoai bɨpi pɨwɨha napaisaatunda aŋaaŋɨ nandaape undɨtaise.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Undonɨhɨ ko wihoaaŋɨha sapɨhoai saundɨtaise. “Kɨnyɨ mmopɨ gwɨnyaape, nɨnɨ kɨmbɨhɨ kɨnaungwɨha taahɨwaiwetɨ kinyɨ otɨpɨpatɨhiyaamataindɨ otɨpɨpatɨ kahisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyataatɨ kinyɨ pɨwɨha kandingɨwaiwa nemaahɨmatɨ baindɨ atɨhisataayo. Saindɨ nɨnɨ kiyohɨtɨhandapɨ nɨngisɨ napindɨ naninyapaise? Nisɨ naisɨhiyaisatɨ nandɨ maaritɨtandɨ maasapɨho memetɨrɨsangi wɨndɨ nepɨmaanɨmise.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Saimbɨ nɨngi kamaanimbɨ kinyɨ kimwaaho kɨmo kinyɨ kahapaamapɨpa ikɨpɨpa numwingɨpɨpa nesotɨ isɨhiya taahiyɨhiyaamɨ apwaatiyaapɨ nosasatɨ tɨmatɨ kainjatɨ japɨhɨ napihɨ kopɨ kɨnyɨ maasapɨho kauho mwaaho ambɨpatisaho tipɨ tɨhapaise,’ undɨtaise.
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 “Undonɨhɨ amɨ sapɨho koai wihoaaŋɨha sata kaundɨtaise. ‘Nisɨ maasɨho, kɨnyɨ asisɨ nahatewetɨ kɨmbɨhɨ nɨngisapɨ nasisoaarɨ bindapaise. Iyataatɨ amɨ kahapaamapɨpa nɨnɨ isɨwasohɨpɨpa nahataapa kinyɨhapaare.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Iyataahandɨ kandɨ wanɨ nyahɨ maaritɨtɨhaawo. Sandɨ apaapɨmaato, kinyɨ kunyɨhɨho aimɨ napomatatɨho japɨhɨ asohoemainjɨhɨto. Iyatɨ amɨ ko aimɨ nihɨrɨnatɨ owetatatɨho wanɨ japɨhɨ usonɨhaawɨhɨto,’ undɨtaise,” undatɨ Jisaasiho pɨwɨha namɨhanaha kaundataase.
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.