Lucas 13
Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs NVT
1 Aihɨ sura isɨhiya usa Jisaasihoai pɨwɨha wa isɨhiya Garirihandaahapɨhiyaapɨ kaundawaatopo. “Isɨhiya siya maasapɨho sipɨsipɨho taawɨ tipɨ jɨtɨpatɨ namopɨ Autaahaatɨhomɨ ndɨhetɨ ahiyauhɨ amɨ awaisɨho Pairotɨho komɨ tunnɨwɨ yahwɨnohiyɨhiyai kaundihɨ isɨhiya usai tipɨ kiyaamɨ jɨtɨpatɨ maasapɨho sipɨsipɨhomɨ jɨtɨpataatɨhɨ tipɨ naupwɨ ahiyawaayopo,” undawaatopo.
1 Por essa época, Jesus foi informado de que Pilatos havia assassinado algumas pessoas da Galileia enquanto ofereciam sacrifícios.
2 Saundauhɨ Jisaasihomɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Garirihandaahapɨhiya siya napohiyɨmiyaapɨ sahɨ gwɨnyaawaawɨ kiya maipɨhandɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ isɨhiya nahatiya Garirihandaahapɨhiyai nusatipɨhaapɨhandɨ kiyauhɨ kandapɨ kiyai tiwawaayopo tɨwɨ gwɨnyaawaayowo? Apɨpaahɨ owetise.
2 “Vocês pensam que esses galileus eram mais pecadores que todos os outros da Galileia?”, perguntou Jesus. “Foi por isso que sofreram?
3 Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ akɨtɨnɨhɨ kasatataato amɨ sahɨ samɨ maipɨhaiwa kiyohɨwaiwa namasi japɨhɨ wɨndɨ akɨtɨ namepemaitawaawaahɨ sahɨ nahatiyaatɨ kiyaamataiwɨ napwɨtaapo.
3 De maneira alguma! Mas, se não se arrependerem, vocês também morrerão.
4 Aiwɨ isɨhiya 18 kaiwɨhiyai Siroaamɨhanda aŋaaŋɨ utaarɨhandɨ niyatesi itaatisatɨ tiwihɨ napohiyɨhiyaapɨ kiya maipɨhandɨ apɨpaahɨ awaindɨhandɨ isɨhiya Jerusaremɨhanda bimohiyɨhiya nahatiyai nusatipɨhaapɨ kaiwɨhiyaatawa kandapɨ napowaayopo tɨwɨ sahɨ gwɨnyaawaayowo?
4 E quanto aos dezoito que morreram quando a torre de Siloé caiu sobre eles? Eram mais pecadores que os demais de Jerusalém?
5 Apɨpaahɨ owetise. Amɨ nɨnɨ tɨtɨhɨ akɨtɨnɨhɨ sangi kasatataato. Amɨ sahɨ samɨ maipɨhaiwa namapɨ japɨhɨ wɨndɨ namepemaitawaawaahɨ amɨ sahɨ nahatiyaatɨ kiyaamataiwɨ napwɨtaapo,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
5 Não! E eu volto a lhes dizer: a menos que se arrependam, todos vocês também morrerão.”
6 Siyatɨ kaundatosatɨ amɨ Jisaasiho pɨwɨha wa sɨwipatɨ namɨhana sata kiyai kaundataase. “Utaaho wo ipatɨ pikɨhandɨ (katamɨ yandɨho nyamɨ pɨhoaipɨhomatiyahatɨ) wainɨhandamɨ osaataatɨ yamataise. Yamatosatatɨ yandɨpɨho ningoaitaiso tatɨ mmondandɨ notaise. Notɨ mmonata yandɨpɨho wɨndɨ namingotaise.
6 Então Jesus contou a seguinte parábola: “Um homem tinha uma figueira em seu vinhedo e foi várias vezes procurar frutos nela, sem sucesso.
7 Namingosɨhɨ namatɨ osaataatɨ jaatosɨhoai saundataase. ‘Kɨnaungwɨha maurɨmairetɨ yandɨpɨho ningotɨ ahotɨtaiso ndɨ nɨnɨ napɨtɨ mmonɨhonɨhɨ amɨ yandɨpɨho wɨndɨ namingose. Isɨ amɨ kɨnyɨ kati tisatɨmape katɨ yapɨpatamɨ atɨpatɨ nehɨhandɨ netɨ owematɨ ahetɨtaiso,’ undataase.
7 Por fim, disse ao jardineiro: ‘Esperei três anos e não encontrei um figo sequer. Corte a figueira, pois só está ocupando espaço no pomar’.
8 Saundihɨ amɨ osaataatɨ jaatosɨho koai saundataase. ‘Awaisɨhoŋe, kɨnaungwɨha kɨma naasaapɨ kiyatɨ ahetɨta namɨhaape. Kiyatɨ ahetanɨhɨ nɨnɨ katamɨ tambɨpɨhɨ yapɨpatɨ netɨ ikɨsɨmwɨtɨ ahiyatɨ amɨ maasapɨho kauhomɨ ahopaisatɨ ahoyatɨ katamɨ tambɨpɨhɨ ahaitaano.
8 “O jardineiro respondeu: ‘Senhor, deixe-a mais um ano, e eu cuidarei dela e a adubarei.
9 Saindɨ kaisanɨhɨ kɨnaungwɨha bousonɨhetɨ yandɨpɨho akoho biyatɨ ningotɨ ahotiso ndo. O amɨ yandɨpɨho namingohonaahɨ gaasɨ kɨnyɨ tisatɨpɨ nemaitaapo,’ undataase,” undatɨ kiyai kaundataase.
9 Se der figos no próximo ano, ótimo; se não, mande cortá-la’”.
10 Asisɨha wa Judaahiya ikɨnohɨha Saararehura Sapaatɨhandetɨ Jisaasiho Judaahiyaamɨ aŋɨhaiwa gwɨharaahaiwa ahoyanɨwɨ Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaapɨ gaapundohɨwaiwaamɨ wɨndaatɨhɨ pɨwɨha ausaatɨ isɨhiyai kaundataase.
10 Certo sábado, quando Jesus ensinava numa sinagoga,
11 Aihɨ kapɨhɨ apopaatɨ waatɨ bindataise. Saatɨ apopaatɨ itɨpɨho maipɨho kaatamɨ dawaaho netɨ daahɨ kɨsɨmwotɨ ikosisatɨ mmatɨ bimihɨ kɨnaungwɨha 18 kiyahaiwetɨ timbiyatɨ mɨmaipiyatɨ ketinjahaate. Aihɨ kaatɨ wɨndɨ tɨtɨhɨ dotɨ bɨmitohaate.
11 apareceu uma mulher enferma por causa de um espírito impuro. Andava encurvada havia dezoito anos e não conseguia se endireitar.
12 Aihɨ Jisaasiho kaati iwinjatosatɨ gaatatɨ numwaatɨ kaatɨ koenda napihɨ saundataase. “Apopaaŋe, kinyɨ timbɨpa aimɨ nɨnɨ nehɨmataayo,” undataase.
12 Ao vê-la, Jesus a chamou para perto e disse: “Mulher, você está curada de sua doença!”.
13 Nehɨmataayo undatɨ Jisaasiho komɨ ikwɨhatɨmurɨ kaatamɨhetɨ ahɨwihɨ ketɨ kuraanɨhɨ kaatamɨ dawaaho tɨtɨhɨwitatɨ gaatihɨ kaatɨ tɨtɨhɨ mbatatɨ Autaahaatɨhopɨ maaritatɨ Autaahaatɨhoai mepɨ autaahemwataise.
13 Então ele a tocou e, no mesmo instante, ela conseguiu se endireitar e começou a louvar a Deus.
14 Aihɨ utaaho aŋɨhandɨ gwɨharaahandɨ isɨhiya ahoyanɨwɨ Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaapɨ gaapundɨtaatɨwɨhandɨ jatisɨho sandɨ mmonataatɨ apɨpaahɨ apousamataise. Sandɨ apowindɨmandɨ asisɨha Judaahiya ikɨndaatɨwɨhetɨ kaati tɨtɨhemwaso tatɨ gwɨnyaataate. Apowihɨ ko kiyai saundataase. “Asisɨha otɨpɨpatɨ kaitaatɨwɨha ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ naasohɨtahaare. Isɨ asisɨha saiwetɨ napɨwɨse samɨ timbɨpa ko nesamaitando. O amɨ asisɨha kɨma ikɨndɨhaaha Sapaatɨhandetɨ sahɨ samɨ timbɨpa nesamaitandɨ namaapɨwɨse, owetane,” undataase.
14 O chefe da sinagoga ficou indignado porque Jesus a tinha curado no sábado. “Há seis dias na semana para trabalhar”, disse ele à multidão. “Venham nesses dias para serem curados, e não no sábado.”
15 Saihɨ Awaisɨho komɨha wihoaaŋɨha ko aŋɨhandɨ jatisɨho mɨtɨhoai saundataase. “Sahɨ satɨwɨ asisɨha Autaahaatɨhomɨhetɨ nyahɨ siyaatɨ kamaayaahiyaane tɨwɨ jaiwɨtɨwɨhiyaate. Sangisangi asisɨha Autaahaatɨhomɨha Sapaatɨhandetɨ maasapɨho kauho okɨsɨhandɨ amɨ dongiho wɨraposohɨpɨpɨhɨ nuwɨ nesɨpapesi waapoho nandandɨhapɨhapɨ numwaasi nuwɨ nunyawɨhiyaate.
15 O Senhor, porém, respondeu: “Hipócritas! Todos vocês trabalham no sábado! Acaso não desamarram no sábado o boi ou o jumento do estábulo e o levam dali para lhe dar água?
16 Amɨ kɨmaatɨ Abɨraahamɨhomɨ maatɨmaati Bwaasɨrɨhɨrɨ netɨ anɨtisatɨ mmatɨ kɨnaungwɨha 18 kiyahaiwetɨ isɨwatataise. Isɨ amɨ asisɨha Autaahaatɨhomɨhetɨ Bwaasɨrɨhɨrɨ kaatɨ netɨ mmatɨ anɨtisatɨ isɨwatirɨhɨri nemahonɨhɨ kaatɨ noaipatɨ gaatindɨmandɨ tɨtɨhɨmetahandɨ nɨnɨ kiyataayono? Nɨnɨ kɨmandɨ asisɨha Sapaatɨhandetɨ kamaitando e kaitando?” undataase.
16 Esta mulher, uma filha de Abraão, foi mantida presa por Satanás durante dezoito anos. Não deveria ela ser liberta, mesmo que seja no sábado?”.
17 Ko pɨwɨha wihoaaŋɨha kaundisɨha atisawaawɨ kopɨ itɨhɨtohiyɨhiyai mawihɨ kiya mapɨpaapiyawaayopo. Iyauhɨ amɨ isɨhiya nahatiyaahɨ ko saiwa nahatewa apɨpaahɨ gaahaiwa kaiwaiwaapɨ maaritawaayopo.
17 As palavras de Jesus envergonharam seus adversários, mas todo o povo se alegrava com as coisas maravilhosas que ele fazia.
18 Iyatɨ amɨ Jisaasiho kiyai pɨwɨha sata nunjenataise. “Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjaatɨ bimaamɨ naindɨhandapɨ setahande ndɨ napaapɨ namɨhandɨ katɨtande? Napaapɨ sɨwipatɨ namɨhandɨ katɨtande?
18 Então Jesus disse: “Com que se parece o reino de Deus? Com o que posso compará-lo?
19 Sandɨ ipatɨ nyainyarɨhɨramatiyahatamɨ kwɨtaahomatiyahande. Utaaho kwɨtaaho ko netɨ komɨ osaataatɨ nesotɨ yamataise. Yamasɨhɨ katɨ ipatɨ nyainyarɨhɨramatiyahatɨ nawatɨ awaipatɨ saniyatɨ ahetihɨ koho nasatɨ katamɨ isɨtɨtɨ saatɨtɨhoetɨ itɨha itaayatɨ bindataise,” undataase.
19 É como a semente de mostarda que alguém plantou na horta. Ela cresce e se torna uma árvore, e os pássaros fazem ninhos em seus galhos”.
20 Saundatosatɨ amɨ japɨhɨ wa saundataase. “Autaahaatɨho isɨhiyai winjaatɨ bimaamɨ naindɨhandapɨ nɨnɨ napindapɨ namɨhandɨ katɨtande?
20 Disse também: “Com que mais se parece o reino de Deus?
21 Sandɨ siyahande. Apopaatɨ waatɨ waatɨpatɨ parawaaho netɨ nipitandɨhandɨ yisɨhandisatɨ ahoyatɨ naumbwaihɨratɨ sanyoaihɨ waatɨ awaindɨ nipindɨhandamatiyahande,” undatɨ Jisaasiho kiyai kaundataase.
21 É como o fermento que uma mulher usa para fazer pão. Embora ela coloque apenas uma pequena quantidade de fermento em três medidas de farinha, toda a massa fica fermentada”.
22 Siyatɨ kaundamapɨ Jisaasiho Jerusaremɨhandaahapɨ taatɨ notaaho kapɨhɨ otɨhapɨhɨ aunahɨpɨhaiwa awaiwaiwaaraahunɨ amɨ gwɨharaahaiwaaraahunɨ notɨ pɨwɨha ausaatɨ kataunjataise.
22 Jesus foi pelas cidades e povoados ensinando ao longo do caminho, em direção a Jerusalém.
23 Aihɨ utaaho wo sata Jisaasihoai nunjenataise. “Awaisɨhoŋe, Autaahaatɨho isɨhiya nehɨ yahonyaisaahɨhɨ numwaitaindɨho?” undataase. Saundihɨ Jisaasiho koai wihoaaŋɨha sata kaundataase.
23 Alguém lhe perguntou: “Senhor, só alguns poucos serão salvos?”. Ele respondeu:
24 “Maasomɨhinjɨ maipɨhinjaatɨhɨ sahɨ andɨtitɨwɨ andɨta napamapɨ nandaapɨse. Nɨnɨ sandɨ kasatataato. Isɨhiya taahiyɨhiya maasomɨhinjaatɨhɨ nandaitaatɨwɨ andɨta napamawaahandɨ kandɨ wɨndɨ namandaitaapo.
24 “Esforcem-se para entrar pela porta estreita, pois muitos tentarão entrar, mas não conseguirão.
25 Aŋaaŋamɨ satɨho dotɨ aŋaaŋamɨ maasomwaaŋɨ netɨ napuwɨtaise. Napuhonɨhɨ sahɨ napɨwɨ ipaahaapɨ bitotawa maasomwaaŋɨ kwɨtapɨ ‘Awaisɨhoŋe, maasomwaaŋɨ nyapɨ nanyupwe,’ tɨtaapo. Sahɨ satisaihɨ ko sangi sasatɨtaise. ‘Nɨnɨ sangi wɨndɨ maasisotɨhiyaatisɨ sahɨ maahapɨhapɨ napɨwɨhiyaate?’ satɨtaise.
25 Quando o dono da casa tiver trancado a porta, será tarde demais. Vocês ficarão do lado de fora, batendo e pedindo: ‘Senhor, abra a porta para nós!’. Mas ele responderá: ‘Não os conheço, nem sei de onde são’.
26 Sasatonɨhɨ sahɨ koai saundɨtaapo. ‘Nyahɨ gisaatɨ maasɨ nandapa waapoho nanɨhohiyɨhiyaane. Iyaatɨ amɨ kɨnyɨ nyamɨ daihɨra bitotapa pɨwɨha ausaapɨ katɨpɨnyɨsapɨ kanyatingɨhiyɨhiyaane,’ undɨtaapo.
26 Então vocês dirão: ‘Nós comemos e bebemos com o senhor, e o senhor ensinou em nossas ruas’.
27 Sahɨ saundisaihɨhandɨ kandɨ amɨ ko sangi jɨhaatɨ sata kasatɨtaise. ‘Nɨnɨ sangi wɨndɨ maasisotɨhiyaatisɨ sahɨ maahapɨhapɨhiyaate? Sahɨ maipɨhaiwa pɨhɨtɨwɨ nasisoaarɨ kaimbɨwɨhiyaatisɨ sahɨ nahatiyaatɨ nawɨsawitɨwɨ ahawɨse,’ satɨtaise.
27 E ele responderá: ‘Não os conheço nem sei de onde são. Afastem-se de mim, todos vocês que praticam o mal!’.
28 Sasatonɨhɨ sangi nehɨhaapɨ ipaahaapepɨsamasaihɨ kaapɨ bitotawa Abɨraahamɨho, Aisaakɨho amɨ Jekopɨho siyaisunɨ amɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiya pɨropetɨhiyaisunɨ Autaahaatɨho winjaatɨ bimonɨhɨ sahɨ kiyai iwinjaitaapo. Iwinjapɨ sahɨ nehɨhaatɨ ipaahaapɨ bitotawa maipaiwɨ gwɨwɨ samɨ mangɨrɨ ikwɨnɨwɨ gitɨwɨtaapo.
28 “Haverá choro e ranger de dentes, pois verão Abraão, Isaque, Jacó e todos os profetas no reino de Deus, mas vocês serão lançados fora.
29 Isɨhiya ipɨho noaipasihihoaaŋapɨhiyaunɨ amɨ ipɨho namaatipasihihoaaŋapɨhiyaunɨ amɨ ipɨhomɨ bopimbɨpɨhɨ wihɨwihoaaŋapɨhiyaunɨ Autaahaatɨho iwinjatindɨhandaatɨhɨ nandapa nandaatɨwɨ napɨtaapo.
29 E virão pessoas de toda parte, do leste e do oeste, do norte e do sul, para ocupar seus lugares à mesa no reino de Deus.
30 Saisaihɨ amɨ isɨhiya usa wanɨ noaipapɨ jɨhimatohiyɨhiya ipotimainjaihɨ amɨ isɨhiya wanɨ noaipapɨ ipotimatohiyɨhiya jɨhimatɨtaapo,” undatɨ kiyai kaundataase.
30 E prestem atenção: alguns últimos serão os primeiros, e alguns primeiros serão os últimos”.
31 Aihɨ tɨtɨhɨ suraanɨhɨ Parisihiya usa napɨwɨ Jisaasihoai saundawaatopo. “Kɨnyɨ kɨmbɨhɨ namasi wapɨhapɨ numwe amɨ Erotɨho gi tɨhɨwɨtandiso,” undawaatopo.
31 Naquele momento, alguns fariseus lhe disseram: “Vá embora daqui, pois Herodes Antipas quer matá-lo!”.
32 Saundauhɨ ko wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Sahɨ nuwɨ sɨrɨ sɨhwɨ ainjɨhɨrɨhɨrɨ maipiri saundɨwɨse. ‘Atime! Nɨnɨ wanunɨ amɨ bousonɨhunɨ isɨhiyaamɨhetɨ itɨpɨho maipɨhapa ahotimbɨpa nemwatɨ amɨ timbɨpa timbiyohiyɨhiyai tɨtɨhɨwiwɨto. Aindɨ amɨ asisɨha notɨ mairɨmaatisɨhetɨ nisɨ otɨpɨpatɨ kaindɨ owemaito.
32 Jesus respondeu: “Vão dizer àquela raposa que continuarei a expulsar demônios e a curar hoje e amanhã; e, no terceiro dia, realizarei meu propósito.
33 Aindɨ wanunɨ amɨ bousonɨhunɨ amɨ bousonɨhamɨ bousonɨhunɨ daihɨra daimɨ nutaano, amɨ Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisatɨ netɨ ausaasɨhoai nehɨhaatɨ wapɨhɨ wapɨhɨ tiwɨtaatɨwɨ sandɨ tɨtɨhɨmaahe. Koai nehɨ Jerusaremɨhandaahɨhɨ tiwisaihɨ kapɨhɨ ko napwɨtande,’ undɨwɨse.
33 Sim, hoje, amanhã e depois de amanhã, devo seguir meu caminho. Pois nenhum profeta de Deus deve ser morto fora de Jerusalém!
34 “Jerusaremɨhanda bimohiyɨhiyaate, sahɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ ausaahohiyɨhiyai tipɨ yamwaapɨhiyaate. Aiwɨ amɨ sahɨ isɨhiya Autaahaatɨho pɨwɨha nunyatɨ sapɨ natausaasihɨhiyai nawɨhaara nepɨ yahwɨ tipɨhiyaate. Nɨnɨ pɨhɨndɨhaiwetɨ sangi netɨ nasamaatɨ nisɨ ikwɨraatɨhɨ otɨpwɨsɨpaatɨ mwaahoai netɨ ditatotemasɨpatamataindɨ netɨ ahositondiyonɨhandɨ kandɨ sahɨ nisenda namaapɨwɨ nisapɨ pohipaiwɨhiyaate.
34 “Jerusalém, Jerusalém, cidade que mata profetas e apedreja os mensageiros de Deus! Quantas vezes eu quis juntar seus filhos como a galinha protege os pintinhos sob as asas, mas você não deixou.
35 Atiwɨse! Sahɨ sangi kaiwɨ bimɨtaatɨwɨ Autaahaatɨho aimɨ nasamase. Nɨnɨ sangi tɨtɨhɨ kasatataato. Sahɨ nɨngi wɨndɨ maanisonɨwɨ bimaamɨ nuwɨ sahɨ sawanaatɨ satɨwɨ, ‘Kɨmo Awaisɨhomɨ ambɨpataahɨ komɨ aunahɨpa netɨ napisɨhoai Autaahaatɨho gaahatɨ kawisane,’ tisaihɨhuraatɨtaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
35 E, agora, sua casa foi abandonada, e você nunca mais me verá, até que diga: ‘Bendito é o que vem em nome do Senhor!’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.